dinsdag 31 maart 2015

Cor Inja -- 1 april 1925

• Cor Inja (1903-1989) weigerde dienst op principiële gronden, en moest daarvoor de gevangenis in. Tijdens zijn opsluiting hield hij een dagboek bij, dat is gepubliceerd als Geen cel ketent deze dromen.

1 april
Een week zit ik hier nu. Vandaag nogal afwisseling. Na het luchten 's morgens het gewone werkprogramma afgemaakt. Toen kreeg ik ds. Nauta op bezoek. Hij maakte ons doopsgezinden uit voor anarchisten met een stralenkrans om. In dat geval was Jezus ook anarchist. Overigens wel een woord om over door te denken. Ik vraag me dan ook af: vertrouwt die ds. Nauta nu op God, of niet?
Wel zette hij me weer voor het probleem waar ik nog niet precies de weg mee wist. Hij begon weer over de overheid die het zwaard niet tevergeefs droeg. Ik had me daar [in] niet ingewerkt, maar wist na het gesprek met F. Kuiper wel een goed antwoord te geven. Ik zei dat het in zo'n geval toch zeker was, dat God boven de overheid ging en dat ik het met Frits Kuiper had besproken. Ergerlijk vond ik het feit dat hij dit aan de kapitein zou melden, opdat deze me niet langer tegen de staat zou opzetten. Waarom een dergelijke waakzaamheid. Dacht ds. Nauta nu werkelijk dat ik me niet in dit probleem zou gaan inwerken? Waarom mag zo'n zaak alleen van één kant worden bezien?
Wij konden het dan ook niet eens worden. Ik moet de Romeinen 13 toch wel eens goed gaan onderzoeken. De punten werden bij de punten [gezet], de komma's waar zij hoorden. Alles werd uitgezocht en gewogen.
Na al het gepraat met de dominee, dacht ik terug aan een onbezorgde jeugd, aan het spel dat we vaak speelden op het z.g. blauwe zand; en toch ook wel aan de middagen dat de jongens vergeefs zochten en ik heerlijk lag te staren naar een blauwe lucht aan het kanaal, tussen het riet. Ik weet nog hoe ik genoot van de stilte, van het gekabbel van de golfjes. Dromen, ja, ik was, geloof ik, wel een dromer. Dat leven lijkt me nu zorgeloos toe en ver - heel ver weg denk ik alleen over wat mooi is. Wel komt dan mijn klasseonderwijzer, die me onverwachts door elkaar schudt en me dringend zei, dat ik moest ophouden met dat gedroom. Maar ik zie de jongens: onze klas heeft gewonnen met het voetballen, groot feest, gejuich.
Natuurlijk zijn er zorgen geweest in je jeugd, maar besef je dat wel?
'Afdeling halt!' stoort me in dit gedroom. Ik denk aan een lied van De Génestet:

Hij stoort me soms in 't zaligst uur.
Bij lust, en feest en lied.
Als in de weelde der natuur
mijn dromend hart geniet.

Hij baart mij strijd, hij geeft mij rust
In zorg of zweet verdiend;
Hij is mijn last, hij is mijn lust
mijn plaag en toch, mijn vriend.

Want volg ik hem, dan rondom mij
Schept hij in mij vrede en licht.
En stemt mijn hart ruim, zo vrij.
Hoe is zijn naam: de Plicht.


Buiten riep de officier: 'Afdeling halt.' Hij leerde de jongens hun plicht pal te staan op zijn bevel voor 't Vaderland. Diezelfde plicht gebood mij andere dingen. Diezelfde plicht gebood dat de officier commissaris mijn zaak naar de krijgsraad zal verwijzen. Morgen moet ik voorkomen bij de officier-commissaris.

maandag 30 maart 2015

Lady Bird Johnson -- 31 maart 1968

• Claudia Alta Taylor (Lady Bird) Johnson (1912-2007) was de echtgenote van de voormalige Amerikaanse president Lyndon B. Johnson. Tijdens het presidentschap van haar man hield ze een dagboek bij. 31 mei 1968 was een belangrijke dag, omdat de impopulaire Johnson op die dag bekendmaakte dat hij zich niet herkiesbaar zou stellen.

Sunday, March 31, 1968
This day began early because Lynda [Bird Johnson] was coming in on "the red-eye special" from California, about 7am, having kissed Chuck [Robb, Lynda's husband] good-bye at Camp Pendelton last night as he departed for Vietnam.

I wanted to be right there at the door with open arms to meet her, but I begged Lyndon not to get up. "No, I want to," he insisted. So the operator called us in what seemed the gray early morning and both of us were downstairs at the entrance to the Diplomatic Reception Room at 7 when she stepped out of the car. She looked like a ghost - pale, tall and drooping. We both hugged her and then we all went upstairs. I took her into her room, helped get her clothes off, and put her to bed. She'd had a sedative on the plane, slept a little, not much - and it was, I think partly emotion and partly the sedative that made her look so detached, like a wraith from another world.

She said, "Mother, they were awful - they kept on pushing and shoving to get to us, and they almost ran over a child. And there were lots of other wives there, saying good-bye to their husbands!" She meant the press.

When I went back to Lyndon's room, his face was sagging and there was such pain in his eyes as I had not seen since his mother died. But he didn't have time for grief. Today was a crescendo of a day. At 9 in the evening, Lyndon was to make his talk to the nation about the war. The speech was not yet firm. There were still revisions to be made and people to see. But he began to put on his clothes and got ready to go to church with Luci and Pat, something he does more and more often.

And I, exhausted, went back to bed, where I half-slept for a couple of hours.

On the way from church, Lyndon stopped to see the Vice President at his apartment. Hubert and Muriel [Humphrey] are leaving for Mexico, for a ceremony, sometime during the day. It was a day of coming and going - and it's hard to remember when what happened. Sometime during the morning Buzz [Horace Busby - Presidential aide] came in, took up his place in the Treaty Room, and began to work on the speech. I had spent a good part of Saturday and part of Friday making suggestions on it myself. I read it over again for what was the umpteenth time, and then (I believe I was in his bedroom), Lyndon said to Arthur and Mathilde Krim [Arthur Krim, movie executive and Democratic National Committee treasurer] and me, "What do you think about this? This is what I'm going to put at the end of the speech." And he read a beautifully written statement which ended, "Accordingly, I shall not seek and I will not accept the nomination of my party for another term as your President."

The four of us had talked about this over and over, and hour after hour, but somehow we all acted and felt stunned. Maybe it was the calm finality in Lyndon's voice, and maybe we believed him for the first time. Arthur said something like, "You can't mean this!" And Mathilde exclaimed in an excited way, "Oh no, no!" Then we all began to discuss the reasons why, and why not, over and over again.

Buzz came in now and again with another page for the main part of the speech. Finally, a little after 2 o'clock Lyndon and I, and Luci and Pat, and Mathilde and Arthur went to the table for lunch. It was Lyndon who thought to call Buzz in from the Treaty Room to have something to eat.

Mathilde's eyes were full of tears, and Luci had obviously been crying forthrightly. Lyndon seemed to be congealing into a calm, quiet state of mind, out of reach. And I, what did I feel? … so uncertain of the future that I would not dare to try to persuade him one way or the other. There was much in me that cried out to go on, to call on every friend we have, to give and work, to spend and fight, right up to the last. And if we lost, well and good - we were free! But if we didn't run, we could be free without all this draining of our friends. I think what was uppermost - what was going over and over in Lyndon's mind - was what I've heard him say increasingly these last months: "I do not believe I can unite this country."

Buzz made a poetic little explanation of the statement saying Lyndon would not run. Lyndon, indeed, was the architect and the planner, but I think it was Buzz who had cloaked it in its final words.

Sometime during the afternoon - the time is very hazy on this day - I think it was around 3 o'clock, Lyndon went to his office, and I talked to Lynda and to Luci. Both of them were emotional, crying and distraught. What does this do to our servicemen? They will think - What have I been sent out here for? - Was it all wrong? - Can I believe in what I've been fighting for? Lynda and Luci seemed to feel that Lyndon has been the champion of the soldiers, and his getting out would be a blow to them. Lynda said, with an edge of bitterness, "Chuck will hear this on his way to Vietnam."

Later in the afternoon, I talked to Lyndon about what the girls had said. He said, "I called in General Westmoreland last year about that, about how it would affect the morale of the men. He thinks it will not matter appreciably." I felt that Lynda and Luci were looking at it from closer range as the wives of two young soldiers, and pointed that out to him. He looked at me rather distantly and said, "I think General Westmoreland knows more about it than they do." …

I went over with Clark [Clifford] and Buzz a few minutes before 9 and Lynda joined us. And there we were in the familiar oval office of the President, the floor a jungle of cables, under the brilliant glare of TV lights. What a stage setting!

Lyndon, very quiet, sat at his desk. The lines in his face were deep, but there was a marvelous sort of repose over-all. And the seconds ticked away.

I went to him and said quietly, "Remember - pacing and drama." It was a great speech and I wanted him to get the greatest out of it - and I did not know what the end would be.

The speech was magnificently delivered. He's best, I think, in the worst of times, calm and strong - those who love him must have loved him more. And those who hate him must at least have thought: "Here is a man."

Then came the end of the speech.

"What we won when all of our people united just must not now be lost in suspicion, distrust, selfishness, and politics among any of our people. Believing this as I do, I have concluded that I should not permit the Presidency to become involved in the partisan divisions that are developing in this political year" - and so on…

"I do not believe that I should devote an hour or a day of my time to any personal partisan causes or to any duties other than the awesome duties of this office - the Presidency of your country. Accordingly, I shall not seek, and I will not accept, the nomination of my party for another term as your President."

Lynda and I had been sitting down, behind us Luci and Pat standing. Luci threw her arms around Lyndon. She was obviously holding back tears, but just barely. Lynda kissed him, and Pat shook hands.

Then there was great blur of confusion, and we walked out of the President's office and went back to the second floor… Nearly everybody just looked staggered and struck silent - and then the phones began to ring.

I went immediately and called Liz [Carpenter, long-time aide and friend], who was in a state of near shock. I was going to call Bess, when I was called to the phone by Abigail McCarthy, who said, "Bird, Bird, you know what I've always thought of you." And then she said, "When he made the announcement, I could only think of you standing in front of the Wilson portrait…" And she didn't have to go on. I know what I always think in front of the Wilson portrait. In that face you see the toll the office and the times extracted. Its message to me is, "A President should have his portrait painted reasonably early in the office."…

About 11, Tom Johnson came over, bringing thirty-five reporters, and Lyndon went into the Yellow Room with them, looking as if a great load had been taken off his shoulders. I believe he made it quite clear to them that his decision was final, and that any talk of a draft was foolishness.

Liz' request to me from the reporters had been, "How would I sum it up?" - what kind of a statement - and I told her, "We have done a lot; there's a lot left to do in the remaining months; maybe this is the only way to get it done."

It must have been one o'clock or later when the last guest left and Lyndon went to bed. And I, too, feeling immeasurably lighter. At last the decision had been irrevocably stated, and as well as any human can, we knew our future!

Lyndon's speech had been, I believe, nobly done, and in its way almost as dramatic as our entrance to this job - although the actual exit is still nine months away, if the Lord lets us live. And to these nine months I'm going to bring the best I possibly can.

I went to sleep planning.

zondag 29 maart 2015

Johann Peter Eckermann -- 30 maart 1831

• Johann Peter Eckermann (1792-1854) was een Duitse dichter, en daarnaast medewerker en vriend van Johann Wolfgang von Goethe. Eckermann is vooral bekend geworden door zijn opgetekende en uitgegeven gesprekken met Goethe.

Woensdag, 30 maart 1831
We spreken weer over het demonische.
'Het hecht zich graag aan belangrijke persoonlijkheden,' zei Goethe, 'en ook kiest het graag ietwat donkere tijden uit. In een lichte, prozaïsche stad als Berlijn zou het nauwelijks gelegenheid vinden zich te manifesteren.'
Goethe sprak hiermee uit wat ik enkele dagen geleden al had bedacht, wat ik erg aangenaam vond, zoals het altijd plezierig is om je gedachten bevestigd te zien.
Gisteren en vanochtend las ik in het derde deel van zijn biografie, waarbij het me te moede was als bij een vreemde taal waarin we, nadat we er vorderingen in hebben gemaakt, een boek opnieuw lezen dat we vroeger meenden te begrijpen maar dat ons pas nu in al zijn details en nuances wordt geopenbaard.
'Het zijn louter de vruchten van mijn leven,' zei Goethe, 'en de verschillende feiten dienen er alleen maar toe om een algemeen inzicht, een hogere waarheid, te bevestigen.'
'Wat u onder andere over Basedow schrijft,' zei ik, 'hoe hij namelijk omwille van hogere doeleinden de mensen nodig heeft en hun gunst probeert te verwerven, maar niet bedenkt dat hij met iedereen in de problemen komt wanneer hij zo zonder enige terughoudendheid zijn afstotende religieuze overtuigingen uitspreekt en de mensen wantrouwig maakt tegenover alles waaraan ze met liefde hangen; zulke zaken schijnen me van grote betekenis te zijn.'
'Ik dacht,' zei Goethe, 'dat daarin enkele symbolen van het menselijk leven voorkomen. Ik noemde het boek Wahrheit und Dichtung omdat het zich boven het niveau van een lagere realiteit uit tot iets hogers verheft. Jean Paul heeft nu, in zijn behoefte tot tegenspraak, zijn leven als waarheid beschreven! Alsof de waarheid in het leven van zo'n man iets anders kan zijn dan dat de auteur een kleinburger is geweest! Maar de Duitsers weten niet zo goed wat ze met iets ongewoons moeten beginnen en het hogere gaat aan hen voorbij zonder dat ze het gewaarworden. In ons leven is een feit niet iets waard omdat het waar zou zijn, maar omdat het iets te betekenen heeft.'

Jeane Zwinkels -- 29 maart 1941

• Jeane Zwinkels (1910-1984) woonde in Naaldwijk en hield van 1939-1945 een oorlogsdagboek bij.

Zaterdag 29 Mrt '41.
Deze week is een week van een grote gebeurtenis. Duitsland heeft W oensdag met Joego Slavië een pact getekend, dat hij vrij door J. Slavië kan binnentrekken en bezetten, vreselijk was het, zal nu Turkije er ook nog bijkomen. Daar komt met Donderdagmiddag door de radio. Prins Paul Regent gevlucht, de beide ministers achter slot en grendel, en de kleine Koning Peter aan het hoofd van de militaire, het verdrag is teniet gedaan. Prachtig wat een omkeer. Die kleine koning Peter, die wij de grote koning zullen noemen heeft gezegd, de oorlog in de Balka is voor Hitler verloren. Over de D.s zender wordt er niets van gezegd, zoo'n vreselijke nederlaag. Juist was dezer dagen de Japanse gezant in Berlijn, die is vandaag weggegaan en zal Maandag bij Musolini op bezoek komen.
Het is die dag 1 April zei vanavond de E. zender. Hitler zou Japan dwingen aan de oorlog te gaan deelnemen voor Amerika er is. J. Slavië krijgt nu ook wapens van Amerika. In Albanië zijn sinds 16 Mrt. 25000 man gewond of gedood. Italië heeft 3 dagen rust verzocht om de doden te begraven. In Abasinië is zoveel en zulke belangrijke punten veroverd dat er nu E. troepen vrijkomen. Verleden week zijn de D. uit Poeldijk, Kwintsheul en W ateringen vertrokken. W ij krijgen nu brood met gerst erin.

Wim Ubachs -- 28 maart 2013

Wim Ubachs (1956) is een Nederlandse natuurkundige. Op verzoek van NRC Handelsblad hield hij in 2013 een 'Hollands dagboek' bij.

Donderdag [28 maart]
Stipt 12.00 uur ’s nachts opgehaald door Andrea, die ons vanaf de residencia naar de 300 meter hoger gelegen controlekamer rijdt. Lichten gedoofd; de wetenschappers die er nu werken willen geen strooilicht in hun telescoop. Spannend ritje.
De waarnemingen in deze eerste nacht verlopen vlotjes, gelukkig geen sprake van wind en de twinkeling in de atmosfeer is 0.8 boogseconde, zodat we de spleet van de spectrometer minimaal kunnen houden. Mooi, dat geeft hoge resolutie, daar hebben we wat aan. Bij de laatste observatie in de ochtenduren toch even weggedommeld, maar Julija heeft volledige controle. Drie lange belichtingen voltooid, ijkspectra van asteroïden waargenomen, twee keer Juno en twee keer Flora. Daarna gauw het bed in.
Die wandeling van gisteren was iets te veel van het goede. Ik word wakker met twee gloeiende armen. Even langs de dokter, die me een verkoelend zalfje geeft. Rustig aan vandaag. Twee uur werken aan artikel van promovendus over lichtverstrooiing in atmosfeer.

Vrijdag [29 maart]
Om middernacht opgehaald door Andrea. Stress: de jodiumcel blijft tijdens een ijking halverwege steken, daarmee het lichtbundelpad blokkerend. Als experimenteel fysicus ben ik dan geneigd zelf in de dome te klimmen en die cel eruit te halen, maar dat kan natuurlijk niet. We blijven in de controlekamer en verhelpen het euvel via de softwarebesturing. Pff, bijna een nacht verloren gegaan. De waarnemingen lopen gelukkig verder op rolletjes.
Lang overleg met de decaan van de faculteit, over de commotie naar aanleiding van berichten in de N RC over problemen met het bestuur en de organisatie bij de VU. Hopelijk brengt dit de voorgenomen fusie met de UvA-bèta’s tot een Amsterdam Faculty of Science niet in gevaar.

woensdag 25 maart 2015

Wim Schermerhorn -- 26 maart 1947

• Wim Schermerhorn (1894-1977) was een Nederlandse politicus. Hij speelde een rol bij de onderhandelingen voor het Akkoord van Linggadjati (over de onafhankelijkheid van Indonesië, dat op 25 maart werd ondertekend) en hield over deze periode een dagboek bij.

Woensdag 26 Maart 1947, 22 uur
De dag van gisteren is voortreffelijk verloopen. De geheele voorbereiding klopte als een bus. Precies om 5.30 uur kwamen de beide delegaties op door den achteringang van de troonzaal en namen plaats aan één zijde van de lange tafel, die voor den troon was opgesteld. Wij begonnen met het plaatsen onzer handteekeningen en daarna werden de toespraken gehouden. Die van Sjahrir werd met de meeste verve van de drie uitgesproken en is ook door de radio het best doorgekomen, waarschijnlijk ook omdat hij recht voor de microfoon stond.

Na afloop was er om half zeven een groote receptie in het paleis Koningsplein bij Van Mook. Het Aanvankelijke plan om de beide delegaties gezamenlijk te laten recipieeren, hadden de Indonesiërs - met het oog op onze actie bij Soerabaja - afgewezen, maar zij zouden graag op de receptie van den landvoogd aanwezig zijn. Dat is geschied en niet alleen de delegatie, maar een zeer groot aantal Indonesiërs van allerlei aard met hun dames zijn op deze receptie geweest. Er waren ongeveer 300 menschen in totaal uitgenoodigd. maar er zijn er tusschen de 6 en 7 honderd geweest. De belangstelling was dus enorm en de stemming was eigenlijk voortreffelijk. Ik had den indruk, dat die hier belangrijk beter was dan tijdens het debat in de Tweede Kamer, dat ongeveer gelijktijdig begon en waarvan ik uit de verte een uiterst matten indruk heb gekregen.

Het was alles met elkander hier in Batavia eigenlijk een prachtige dag. Antara moge dan al gezegd hebben, dat het voor de republiek, met het oog op Modjokerto, onmogelijk een feest kon zijn: de Indonesische bevolking van Batavia heeft zich van deze zure opmerking niet veel aangetrokken. Groote aantallen menschen stonden gisteravond voor het paleis en waren getuige van het vuurwerk, een vuurwerk, dat een zoo oorverdoovend lawaai maakte, dat het aan Van Mook de opmerking ontlokte: ‘Men gebruikt blijkbaar de munitie, die wij nu toch niet meer noodig hebben’.

Vanmorgen heeft Sjahrir een toespraak gehouden tot het Indonesische volk van Batavia voor het republikeinsche stadhuis. Toen wij uit den kerkdienst kwamen, stroomde het daar vandaan en ik had den indruk, dat er duizenden naar hebben geluisterda.. Talloozen onder deze menschen hadden kennelijk hun Zondagsche plunje aan en profiteerden van den vrijen morgen, die gegeven was op alle departementen en kantoren.

In de kerk was een gebedsure voor de toekomstige samenwerking tusschen Nederland en Indonesië. In onzen dienst ging een Indonesisch predikant en daarna Ds. Schouten voor. Laatstgenoemde sprak naar aanleiding van Psalm 127: ‘Als de Heer het huis niet bouwt, tevergeefs werken de bouwers’. Het was een uitstekende toespraak in een geest, dien wij in dit land onder onze menschen noodig hebben.

Uit de kerk thuisgekomen, vernam ik van Samkalden dat Posthuma gisteren een persoonlijk telegram aan Lieftinck had willen sturen, waarin informaties werden gegeven over de lading van de Martin Behrman. Hij had daar per eigen gelegenheid maar een CG telegram van gemaakt, hoewel ik dat achteraf eigenlijk een beetje verkeerd vond, want de commissie-generaal correspondeert alleen met Jonkman. Net toen ik met deze discussie bezig was, kwam Posthuma binnen en wilde mij graag spreken. Wie schetst mijn stomme verbazing, toen Posthuma den wensch te kennen gaf om de vergadering met de Indonesische delegatie vanmiddag bij te wonen. Ik heb hem ronduit gezegd dat de voorzitter van de commissie-generaal en ook Van Poll hiertegen overwegende bezwaren hebben en dat wij mee-nen, dat hiervoor geen termen aanwezig zijn. Ik herhaalde, hetgeen ik in een vergadering heb gezegd over den status van de heeren, nl. dat ik zonder opdracht van de regeering in Den Haag niet bereid ben hen verder als leden van de commissie-generaal te behandelen. Hij vroeg daarvan een schriftelijke bevestiging, die ik hem heb beloofd. Hij motiveerde zijn verzoek met de overweging, dat Lieftinck hem had verzocht om de financieele zaken voorloopig te blijven waarnemen. en dat er in de besprekingen met de Indonesische delegatie afspraken zouden kunnen worden gemaakt, die op de financieele positie van Nederland van invloed zouden kunnen zijn. Ik heb hem toegezegd in mijn brief mijn weigering te zullen moti-veeren. Op dit laatste kwam het volgens hem niet aan, het ging er alleen maar om, dat onze weigering werd vastgelegd. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik tegen deze opvatting van den heer Posthuma eenig wantrouwen koester. Ik vermoed, dat deze heer met mijn brief op een of andere wijze wil manoeuvreeren.

In ditzelfde gesprek heb ik ook nog eens gewezen op de onmogelijke positie, die er ontstaat, indien één van de leden der commissie-generaal kortsluiting maakt met een bepaald ministerie, in dit geval financiën. De zaak van de Martin Behrman wordt uitvoerig behandeld tusschen O.G. en Buitenlandsche Zaken. Daar had Lieftinck zich dus om informaties moeten vervoegen en niet bij iemand van de commissie-generaal. Indien iedere minister zulks gaat doen, wordt het voor overzeesche gebiedsdeelen een onhanteerbare geschiedenis. Als ik op de stoel van Jonkman zat, zou ik hier de grootst mogelijke bezwaren tegen inbrengen. Bovendien bestaat er, naar het schijnt, op het oogenblik een soort coördinatie-commissie voor de fmancieel-economische problemen ten aanzien van Indonesië, zoo-dat het dan in ieder geval logisch zou zijn geweest, indien men dit college via overzeesche gebiedsdeelen een mond geeft, die spreken kan tegenover de commissie-generaal en de Nederlandsch-Indische regeering.

dinsdag 24 maart 2015

Josep Pla -- 25 maart 1919

• Josep Pla i Casadevall (1897-1981) was een Spaanse schrijver en journalist. Zijn dagboeken over de jaren 1918-1920 zijn in het Nederlands vertaald door Adri Boon, en uitgegeven onder de titel Het grijze schrift.

25 maart. In de stad is alles nog hetzelfde. De bezetting door de militairen heeft zich-te oordelen naar de troepenbeweging uitgebreid. Bevel uit het buitenland. De kanonnen en het Rode Kruis nemen een groot deel van plaça de Catalunya in beslag. Vanaf het balkon van het pension zie ik groepen bewapende niet-militairen: de burgerwacht. Soldaten in de straten. De soldaten houden de voorbijgangers aan, dezen doen hun handen omhoog, waarna zij gefouilleerd worden. Bij het donker worden, weinig mensen op straat. Zeer schaars licht - hoewel misschien iets meer dan gisteren. De pensionhoudster zegt 's avonds: en wat moeten we morgen nu eten? De generaal heeft verordend dat morgen de winkels open moeten gaan.

Conxita, de oudste dochter van de pensionhoudster heeft zich vandaag van kant willen maken door zich uit het raam van de luchtkoker te werpen. Ik liep juist door de gang toen ik iemand het raam hoorde opendoen. Ik draaide mij om en zag Conxita die half door het venster naar buiten hing... Ik snelde eropaf en was nog op tijd om haar aan haar benen naar binnen te trekken. Weinig ervaring met het zich uit ramen werpen. Dat doe je anders. Diepe bleekheid van het meisje - half bewusteloos-leunend tegen de wand. Maar misschien is zij mij er in haar hart dankbaar voor. Het schijnt dat het te maken heeft met liefdesperikelen, met haar verloofde - die naar ik heb horen zeggen agent is - en die twijfels over haar blijft houden. In het pension is met totale onverschilligheid op het voorval gereageerd.

Een prachtige nacht. Vanaf het balkon aan de straatkant zie ik een hemel afgeladen met sterren. Nu er vandaag geen licht brandt, zijn de sterren te zien. Patrouilles trekken traag door de straten. Om de zoveel tijd een troep bereden agenten van de guardia civil. Geluid van hoefijzers op de klinkers. Zo nu en dan passeert een automobiel vol gas onder het maken van een enorm, opmerkelijk kabaal - dat je anders niet erg vaak hoort. Van de kant van de serre bereikt mij de hese nasaliteit van een zotte fonograaf.