Wednesday, 8th July 1739, or 28th Ani of Siddharti. -- At 4 this afternoon, a European was marched in custody to the glacis on the southern side of the fort. He was blindfolded, and made to kneel. Four soldiers then came forward, and simultaneously discharging their muskets, which were loaded with double charges, shot the poor fellow dead. His offence was [incomplete in the original].
Ananda Ranga Pillai (1709-1761) was een tolk voor de Engelsen in India. Hij is bejkend vanweg zijn dagboeken die verschenen onder de titel The Private Diary of Ananda Ranga Pillai.
zaterdag 7 juli 2012
Randy Newman -- 7 juli 2006
Randy’s Tour Journal — 7 July 2006
THE HILLS ARE ALIVE AND SO AM I
I’m dictating this so it may not be any good. The last Journal From Europe is justly famous for it’s wit and insight. No, actually it isn’t. I’m beginning to forget things.
We played Vienna two nights ago in the Opera House. It went well particularly considering it was the first show. It’s the 250th anniversary of Mozart’s birth so it felt right for me to be there. It seemed that I should commemorate the birth of my late colleague by actually playing in the town that treated him so badly. They treated me better than they treated Mozart, Mahler, Berg or Schoenberg. (Cathy can’t do the umlaut. She also can’t do a kip or a front walkover which I can do and will do in Montreaux. I’m 52 years old but still as spry and flexible as I was when I was a boy. Look out ladies! And gentlemen too!) They’re doing a Mozart opera called Albertina, which he must have written when he was 3½ . I’ve never heard of it. I think they should make sure that it’s not actually by Elton John. But seriously, they really should check it out.
I did a new song in Vienna called “Losing You”. I think they liked it. I’m not sure about the form of it yet. Also, here’s another great thing I did. (Note by Cathy: I can’t take much more of this. He pretends to be so modest but he thinks he’s so great.) Since it was the Vienna Jazz Festival, and what I do is pretty far from jazz, (NbC: I’ll say. The place was sold out and the people who were there to hear some good jazz are still there waiting.) I played another new song, one which isn’t finished, so I had to kind of improvise like they do when playing jazz. It was kind of shitty but they took it well much as they did when Hitler marched into the city in 1937. They may not have liked it but they showed great enthusiasm. The song is going to be good though. It’s called “A Few Words In Defense Of My Country”. I’ll try and get it together so I can play it in Europe where we need defending.
I have a show tonight with Dr. John at The Tower of London. I hope it goes okay and they release me when I’m done.
Bye for now. Look for my World Cup Special tomorrow. Send five Euros to the Newman Foundation in Tulsa, OK and find out who’s going to win the Cup.
Love to all the Little Criminals.
Randy
Randy Newman (1943) is een Amerikaane componist en zanger. Hij houdt op incidentele basis een journaal bij wanneer hij op tour is.
THE HILLS ARE ALIVE AND SO AM I
I’m dictating this so it may not be any good. The last Journal From Europe is justly famous for it’s wit and insight. No, actually it isn’t. I’m beginning to forget things.
We played Vienna two nights ago in the Opera House. It went well particularly considering it was the first show. It’s the 250th anniversary of Mozart’s birth so it felt right for me to be there. It seemed that I should commemorate the birth of my late colleague by actually playing in the town that treated him so badly. They treated me better than they treated Mozart, Mahler, Berg or Schoenberg. (Cathy can’t do the umlaut. She also can’t do a kip or a front walkover which I can do and will do in Montreaux. I’m 52 years old but still as spry and flexible as I was when I was a boy. Look out ladies! And gentlemen too!) They’re doing a Mozart opera called Albertina, which he must have written when he was 3½ . I’ve never heard of it. I think they should make sure that it’s not actually by Elton John. But seriously, they really should check it out.
I did a new song in Vienna called “Losing You”. I think they liked it. I’m not sure about the form of it yet. Also, here’s another great thing I did. (Note by Cathy: I can’t take much more of this. He pretends to be so modest but he thinks he’s so great.) Since it was the Vienna Jazz Festival, and what I do is pretty far from jazz, (NbC: I’ll say. The place was sold out and the people who were there to hear some good jazz are still there waiting.) I played another new song, one which isn’t finished, so I had to kind of improvise like they do when playing jazz. It was kind of shitty but they took it well much as they did when Hitler marched into the city in 1937. They may not have liked it but they showed great enthusiasm. The song is going to be good though. It’s called “A Few Words In Defense Of My Country”. I’ll try and get it together so I can play it in Europe where we need defending.
I have a show tonight with Dr. John at The Tower of London. I hope it goes okay and they release me when I’m done.
Bye for now. Look for my World Cup Special tomorrow. Send five Euros to the Newman Foundation in Tulsa, OK and find out who’s going to win the Cup.
Love to all the Little Criminals.
Randy
Randy Newman (1943) is een Amerikaane componist en zanger. Hij houdt op incidentele basis een journaal bij wanneer hij op tour is.
donderdag 5 juli 2012
Alexandra Radius -- 6 juli 1981
Maandag
11.30 u. Uitgeslapen. Vandaag vrij. Maar wel een camerarepetitie want Beauty wordt door de NOS gefilmd. Telegram doorgebeld voor het Nederlands Dans Theater die vanavond opening-night hebben in de Metropolitan Opera House in New York. Dit zijn altijd de meest spectaculaire evenementen in een dans-leven: opening-night in New York. New York is voor mijn, of liever onze carrière, heel speciaal geweest. 1968: Nederlands Dans Theater, de eerste maal dat een Nederlands gezelschap in New York optreedt. 1968 - 1970: American Ballet Theatre voor ons, met o.a. Giselle, een mijlpaal in mijn dansleven; en met Han Hans van Manens 'Twilight' gedanst in de Met. Jaren later 'Season' met Margot Fonteyn en Noerejev, hoewel Fonteyn mij nooit heeft laten optreden. Moest een jaar wachten vóór ik, met veel succes, de Corsaire pas-de-deux met Noerejev kon doen in New York. En verder twee achtereenvolgende seizoenen met ons eigen Nationale Ballet, dat zich toen voor het eerst in New York presenteerde.
Vanmiddag massage van Fred van Beek. 18.30 u. Warming-up.' 19.30 u. Camera-repetitie. Hans Hulscher heeft een hele klus, zo'n groot werk gedurende twee voorstellingen opnemen. 22.00 u. klaar, eten en naar bed. Toch weer 1.00 u!
Alexandra Radius (1942) is een Nederlandse ballerina. Begin juli 1981 hield ze voor NRC Handelsblad een 'Hollands dagboek' bij.
11.30 u. Uitgeslapen. Vandaag vrij. Maar wel een camerarepetitie want Beauty wordt door de NOS gefilmd. Telegram doorgebeld voor het Nederlands Dans Theater die vanavond opening-night hebben in de Metropolitan Opera House in New York. Dit zijn altijd de meest spectaculaire evenementen in een dans-leven: opening-night in New York. New York is voor mijn, of liever onze carrière, heel speciaal geweest. 1968: Nederlands Dans Theater, de eerste maal dat een Nederlands gezelschap in New York optreedt. 1968 - 1970: American Ballet Theatre voor ons, met o.a. Giselle, een mijlpaal in mijn dansleven; en met Han Hans van Manens 'Twilight' gedanst in de Met. Jaren later 'Season' met Margot Fonteyn en Noerejev, hoewel Fonteyn mij nooit heeft laten optreden. Moest een jaar wachten vóór ik, met veel succes, de Corsaire pas-de-deux met Noerejev kon doen in New York. En verder twee achtereenvolgende seizoenen met ons eigen Nationale Ballet, dat zich toen voor het eerst in New York presenteerde.
Vanmiddag massage van Fred van Beek. 18.30 u. Warming-up.' 19.30 u. Camera-repetitie. Hans Hulscher heeft een hele klus, zo'n groot werk gedurende twee voorstellingen opnemen. 22.00 u. klaar, eten en naar bed. Toch weer 1.00 u!
Alexandra Radius (1942) is een Nederlandse ballerina. Begin juli 1981 hield ze voor NRC Handelsblad een 'Hollands dagboek' bij.
woensdag 4 juli 2012
Wim Verstappen -- 5 juli 1977
Dinsdag
Een agent komt op de boerderij, niet om te helpen het verkeer weg te houden, maar om de dader op te sporen van een botsinkje gisteravond in het dorp. Een van onze chauffeurs heeft bij het achteruit steken met een grote bestelwagen niet gemerkt dat een auto geschampt werd. Omstanders hebben het wel gezien, gelukkig, en zodoende staat de agent hier. Hij maakt zich eerst onmogelijk door de verkeerde auto aan te wijzen, een witte Mercedes-bestelwagen waarop met grote letters de naam van een autoverhuurbedrijf. Het was zo'n witte Mercedes met dat woord erop, houdt de agent vol en hij vindt het erg misselijk van ons als wij aan de hand van de papieren kunnen aantonen dat wij deze auto pas vanochtend gekregen hebben. Op een andere bestelauto van een geheel ander merk en met een geheel andere naam er op ontdekt onze agent dan sporen van een verse aanrijding, en hij wijzigt ter plekke zijn verklaring: de gezochte auto is nu ineens een Hanomag waarop het woord 'film' stond. Wij nemen ditmaal vlot aan dat deze auto wel een botsing gemaakt zal hebben, maar de agent heeft het nog lastig met ons omdat hij de veranderingen in het signalement probeert te verbergen onder super-autoritair optreden.
Frans Rasker heeft rushes gezien. Zelf ga ik nooit kijken. Omdat wij op Japans materiaal filmen, waar het laboratorium in het geheel geen ervaring mee heeft, zijn er spanningen tussen de cameraploeg en dat laboratorium. Het Fuji-materiaal kost de helft van Kodak, in Hollywood draait men er vaak liever op dan op dat van Kodak (waar men dan op terugvalt als Fuji uitverkocht is) en wat goed genoeg is voor Kurusawa (de top-regisseur van Japan) is goed genoeg voor mij, zodat ik mij van de problemen die het laboratorium misschien heeft niet al te veel aantrek. Maar het is goed te horen van Rasker dat het er allemaal goed opstaat, precies zoals het in het draaiboek staat. We werken dat draaiboek verder exact af. Van de 387 scènenummers zijn er geheel volgens plan in de eerste week 39 gemaakt. Vier weken liggen nog voor ons. Nu we op elkaar ingespeeld raken loopt het draaien veel vlotter, tegen zessen staat het laatste shot van de dag er op. Zo rijk geconstrueerd is het verhaal van Vestdijk dat wij in onze eerste draaiweek nog maar één scènetje met hoofdrol Frederik de Groot gemaakt hebben, hij komt later wel aan bod. Over vier weken komt mijn privé-leven ook weer op gang als ik mijn ouders tien dagen naar Ierland haal. Ik kijk er wel naar uit.
Wim Verstappen (1937-2004) was een Nederlandse filmregisseur. Van 29 juni tot 6 juli 1977 hield hij voor NRC Handelsblad een 'Hollands dagboek' bij, toen hij bezig was met de Vestdijk-verfilming Pastorale 1943.
Frans Rasker heeft rushes gezien. Zelf ga ik nooit kijken. Omdat wij op Japans materiaal filmen, waar het laboratorium in het geheel geen ervaring mee heeft, zijn er spanningen tussen de cameraploeg en dat laboratorium. Het Fuji-materiaal kost de helft van Kodak, in Hollywood draait men er vaak liever op dan op dat van Kodak (waar men dan op terugvalt als Fuji uitverkocht is) en wat goed genoeg is voor Kurusawa (de top-regisseur van Japan) is goed genoeg voor mij, zodat ik mij van de problemen die het laboratorium misschien heeft niet al te veel aantrek. Maar het is goed te horen van Rasker dat het er allemaal goed opstaat, precies zoals het in het draaiboek staat. We werken dat draaiboek verder exact af. Van de 387 scènenummers zijn er geheel volgens plan in de eerste week 39 gemaakt. Vier weken liggen nog voor ons. Nu we op elkaar ingespeeld raken loopt het draaien veel vlotter, tegen zessen staat het laatste shot van de dag er op. Zo rijk geconstrueerd is het verhaal van Vestdijk dat wij in onze eerste draaiweek nog maar één scènetje met hoofdrol Frederik de Groot gemaakt hebben, hij komt later wel aan bod. Over vier weken komt mijn privé-leven ook weer op gang als ik mijn ouders tien dagen naar Ierland haal. Ik kijk er wel naar uit.
Wim Verstappen (1937-2004) was een Nederlandse filmregisseur. Van 29 juni tot 6 juli 1977 hield hij voor NRC Handelsblad een 'Hollands dagboek' bij, toen hij bezig was met de Vestdijk-verfilming Pastorale 1943.
dinsdag 3 juli 2012
Charles Burney -- 4 juli 1770
Prachtig weer vandaag, ik voel me hier helemaal thuis. Sinds mijn vertrek uit Engeland heb ik nog niet zo goed gegeten, gedronken en geslapen. Schone straten, schone huizen, nijverheid en overvloed, waar men ook kijkt. Op de hele route vanaf Lyon was het volk half naakt, verpauperd en hongerig. Hier in Zwitserland daarentegen: geen bedelaar te zien, niemand barrevoets.
Het huis van monsieur de Voltaire is ruim drie mijl van Genève in de nabijheid van het meer gelegen. Ik naderde het met eerbied, liet vragen of huis en landerijen bezocht mochten worden door vreemdelingen, en kreeg een bevestigend antwoord. Er verscheen een dienaar, die mij naar het werkkabinet van zijn heer geleidde.
De bediende vertelde mij dat zijn heer 78 jaar is, maar nog in goede gezondheid, en dat hij iedere dag nog tien uur werkt. Hij schrijft nog dagelijks zonder bril, maakt wandelingen van twee mijl in gezelschap van maar één knecht - 'et le voila la bas!' Monsieur de Voltaire was net onderweg naar zijn werklieden. Mijn hart sprong op bij de aanblik van de beroemde man. Hij kwam uit zijn tuin gewandeld en stak de plaats voor het huis over. Ziende dat ik op het punt stond weer in mijn koets te stappen, wenkte hij de bediende die mij rondgeleid had, vermoedelijk om te informeren wie ik was. Met moeite kan men zich voorstellen dat er nog leven heerst in een gedaante zo vel over been als die van monsieur de Voltaire. Hij beklaagde zich over zijn lichamelijk verval en sprak de veronderstelling uit dat ik benieuwd zou zijn naar een mens op weg naar het einde. Bij nader contact blijken zijn ogen en zijn hele houding nog steeds zeer alert te zijn; hoe uitgeloogd ook, levendiger gezichtsuitdrukking is niet denkbaar.
Tijdens ons gesprek waren we in de buurt van de gebouwen gekomen die hij langs de weg naar zijn chateau in uitvoering had. 'Kijk', zei hij, 'dit zijn nu de onschuldigste en wellicht nuttigste werken die ik ooit gemaakt heb.'
Waarna ik afscheid van hem nam, om niet teveel beslag op zijn tijd te leggen -van de weinige ogenblikken die deze grote en universele geest nog gegeven zijn, zou ik het publiek niet graag willen beroven.
Dr. Charles Burney (1726-1814) was een Engelse musicoloog.
Het huis van monsieur de Voltaire is ruim drie mijl van Genève in de nabijheid van het meer gelegen. Ik naderde het met eerbied, liet vragen of huis en landerijen bezocht mochten worden door vreemdelingen, en kreeg een bevestigend antwoord. Er verscheen een dienaar, die mij naar het werkkabinet van zijn heer geleidde.
De bediende vertelde mij dat zijn heer 78 jaar is, maar nog in goede gezondheid, en dat hij iedere dag nog tien uur werkt. Hij schrijft nog dagelijks zonder bril, maakt wandelingen van twee mijl in gezelschap van maar één knecht - 'et le voila la bas!' Monsieur de Voltaire was net onderweg naar zijn werklieden. Mijn hart sprong op bij de aanblik van de beroemde man. Hij kwam uit zijn tuin gewandeld en stak de plaats voor het huis over. Ziende dat ik op het punt stond weer in mijn koets te stappen, wenkte hij de bediende die mij rondgeleid had, vermoedelijk om te informeren wie ik was. Met moeite kan men zich voorstellen dat er nog leven heerst in een gedaante zo vel over been als die van monsieur de Voltaire. Hij beklaagde zich over zijn lichamelijk verval en sprak de veronderstelling uit dat ik benieuwd zou zijn naar een mens op weg naar het einde. Bij nader contact blijken zijn ogen en zijn hele houding nog steeds zeer alert te zijn; hoe uitgeloogd ook, levendiger gezichtsuitdrukking is niet denkbaar.
Tijdens ons gesprek waren we in de buurt van de gebouwen gekomen die hij langs de weg naar zijn chateau in uitvoering had. 'Kijk', zei hij, 'dit zijn nu de onschuldigste en wellicht nuttigste werken die ik ooit gemaakt heb.'
Waarna ik afscheid van hem nam, om niet teveel beslag op zijn tijd te leggen -van de weinige ogenblikken die deze grote en universele geest nog gegeven zijn, zou ik het publiek niet graag willen beroven.
Dr. Charles Burney (1726-1814) was een Engelse musicoloog.
maandag 2 juli 2012
Sophia Tolstoj -- 3 juli 1901
3 July 1901
Something frightful is drawing near, and although everyone anticipates it yet it is utterly unexpected when it comes—it is death, and the death of someone whose life means far more to me than my own, because I have lived exclusively through Lyouochka [Tolstoi] and the children he has given me ... Yesterday morning I was putting a hot compress on his stomach when he suddenly gazed intently at me and began to weep, saying: 'Thank you Sonya. You mustn't imagine that I am not grateful to you or that I don't love you...' And his voice broke with emotion and I kissed his dear familiar hands, telling him what pleasure it gave me to look after him, and how guilty I felt when I could not make him completely happy, and begging him to forgive me for being unable to do so. Then we both wept and embraced. For such a long time my soul has yearned for this—a deep and serious recognition of our closeness over the thirty-nine years we have lived together.
[In late june 1901, two months before Tolstoy turned 73, he was diagnosed with malaria. It was a severe case and he had heart problems as well.]
Sofja Andrejewna Tolstaja (1844-1919) was de echtgenote van de Russische schrijver Leo Tolstoj. Gedeeltes uit haar dagboeken zijn gepubliceerd in The diaries of Sofia Tolstoy.
Something frightful is drawing near, and although everyone anticipates it yet it is utterly unexpected when it comes—it is death, and the death of someone whose life means far more to me than my own, because I have lived exclusively through Lyouochka [Tolstoi] and the children he has given me ... Yesterday morning I was putting a hot compress on his stomach when he suddenly gazed intently at me and began to weep, saying: 'Thank you Sonya. You mustn't imagine that I am not grateful to you or that I don't love you...' And his voice broke with emotion and I kissed his dear familiar hands, telling him what pleasure it gave me to look after him, and how guilty I felt when I could not make him completely happy, and begging him to forgive me for being unable to do so. Then we both wept and embraced. For such a long time my soul has yearned for this—a deep and serious recognition of our closeness over the thirty-nine years we have lived together.
[In late june 1901, two months before Tolstoy turned 73, he was diagnosed with malaria. It was a severe case and he had heart problems as well.]
Sofja Andrejewna Tolstaja (1844-1919) was de echtgenote van de Russische schrijver Leo Tolstoj. Gedeeltes uit haar dagboeken zijn gepubliceerd in The diaries of Sofia Tolstoy.
zondag 1 juli 2012
Monica Stanley -- 2 juli 1915
Friday, July 2, 1915.
I have had a most interesting day; I spent part of the morning in the wards, helping with dressings. It is really terrible to see these poor men; most of them have lost their legs and feet; hundreds and hundreds of the men have lost their toes and feet through frost-bite; one poor fellow of only twenty-two has lost both his feet, and often calls me to show me the two stumps. It would be a blessing if some of these poor men had been killed right out, instead of all the suffering they go through. Most [61]of them seem happy, and it is because they won't be able to go and fight again. Nurse Berry and Nurse Newhall have been in bed nearly all day; they are in my care. After lunch I spent the afternoon in the kitchen, learning Serbian cooking; their method of pastry making is perfectly wonderful. They make the flour into a paste with water and fat. Then it is stretched over tables and it is pulled out until it is as thin as paper. This evening I was to have gone into the town, but we made a call on a French lady and a big storm came on and we did not get any further.
Monica M. Stanley was een Britse verpleegster, die in 1915 een dagboek bijhield toen ze in Servië gestationeerd was.
I have had a most interesting day; I spent part of the morning in the wards, helping with dressings. It is really terrible to see these poor men; most of them have lost their legs and feet; hundreds and hundreds of the men have lost their toes and feet through frost-bite; one poor fellow of only twenty-two has lost both his feet, and often calls me to show me the two stumps. It would be a blessing if some of these poor men had been killed right out, instead of all the suffering they go through. Most [61]of them seem happy, and it is because they won't be able to go and fight again. Nurse Berry and Nurse Newhall have been in bed nearly all day; they are in my care. After lunch I spent the afternoon in the kitchen, learning Serbian cooking; their method of pastry making is perfectly wonderful. They make the flour into a paste with water and fat. Then it is stretched over tables and it is pulled out until it is as thin as paper. This evening I was to have gone into the town, but we made a call on a French lady and a big storm came on and we did not get any further.
Monica M. Stanley was een Britse verpleegster, die in 1915 een dagboek bijhield toen ze in Servië gestationeerd was.
Abonneren op:
Posts (Atom)







