P.J.M. Aalberse -- 31 mei 1892

31 mei 1892
Hoera! Mijn wraak is gelukt! Vanmorgen ontving ik een brief van pater Alberdingk Thijm. Hij meldde mij, dat hij ‘met groot genoegen’ de beide versjes, die Van der Lans zoo erg meende te moeten afkeuren, gelezen had en dat hij ze ‘ongetwijfeld volgaarne zou opnemen’ in den Volksalmanak. Hij voegt erbij: ‘uw verzen verraden veel poëtischen zin en gemak van taal’. Van der Lans vond diezelfde verzen ‘weinig beduidend van inhoud’ en ‘niet genoeg geacheveerd van vorm’! Dus juist omgekeerd! ‘Wat al onheils broedt een wrok’!!
Pater Thijm slaat me echter drie veranderingen voor; bijvoorbeeld vindt hij ‘nimmer’ wel wat germanistisch; nu, de verandering in ‘nooit’ levert geen bezwaren op. Evenmin de beide andere voorgestelde kleinere veranderingen. Wat zal Van der Lans leuk opzien, als hij ze in de Volksalmanak ziet opgenomen; ’t is toch bekend, dat ze in den laatsten tijd daar zeer nauw toezien.
Gisteren kreeg ik onverwacht bezoek van Jumbo senior. ’k Zal daar kort over zijn: op den laatsten dag der Mariamaand ben ik nu juist niet in de stemming om dáárover veel te schrijven. Hij verzekerde me dan op zijn eerewoord, dat er van ‘het zaakje’ over hem hoegenaamd niets waar was: ik moest toch begrijpen, dat hij het anders aan mij als aan zijn ouden, intimen vriend, wel zou bekennen, etc. Nu weet ik zeker, dat hij gelogen heeft: ’t is wèl waar! … O sancta amicitia!!


P.J.M. Aalberse (1871-1948) was politicus. Hij hield een dagboek bij van 1891-1947.

Christopher Isherwood -- 30 mei 1956

May 30. Felt sick again last night and weary this morning, but always just able to do my stint for the day, which is something. So far, I have kept up with all my chores.
Last night, Marguerite [Lamkin] came to supper with Ivan Moffat. Marguerite was on her way to the airport for another trip to New York. [Montgomery] Clift, it now seems, won't be well till July. Everybody is on half-pay. The picture [Raintree County] will cost fortunes. Marguerite, meanwhile, has a Long Island millionaire interested in her.
Ivan tells us that Giant is a masterpiece, and he feels that this is all due to George Stevens [regisseur] - no one else. James Dean's selfishness as an actor; he did nothing whatever to help the girl [Elizabeth Taylor]. Meanwhile, old Edna Ferber [auteur van Giant] is writing a novel about the Esquimos in Alaska.
What an interesting figure Ivan is! I feel I would like to know much more about him - what he really wants, what he hopes for. Is it to be a good writer? A good director? He seems to be avoiding marriage, and he repeatedly says that one of the great advantages of his house up on Adelaide is that you couldn't possibly share it with anyone else.
I think he is prey to great terrors. Last night he talked about his horror of planes. Whenever he's in them, he expects to be burried alive.
The Duquettes' birthday party and dance for Beegle on the 27th was a sensation. Marion Davies' husband threatened to shoot down the chandelier while Agnes Moorhead was reciting. "It'll be like Booth and Lincoln," he said. Later at Pickfair [huis van Mary Pickford en Douglas Fairbanks], he somehow or other fired two shots, one of which grazed Mary Pickford's forehead.
Heard from Gerald Hamilton yesterday, confirming the news that Peter Watson is dead. But still no details.


Christopher Isherwood (1904-1986) was een Britse, in de VS wonende schrijver. Hij hield het grootste deel van zijn leven een dagboek bij.

Elisabeth von Heyking -- 29 mei 1900

29. Mai. Unendlich melancholische Tage. Je mehr ich von dieser Stadt [Mexico City] sehe, desto schrecklicher finde ich sie in ihrem namenlosen Schmutz, ihrem Staub, der alles durchdringt, und der furchtbaren zerlumpten Bevölkerung. Eine italienische Stadt dritter Güte ist Gold im Vergleich damit. Die Straßen sind entsetzlich lärmend durch das schlechte Pflaster. Für die nächsten Jahre ist außerdem alles in besonders chaotischem Zustand, weil alle Straßen aufgerissen werden, um endlich eine Kanalisation einzurichten. Daher soll besonders viel Fieber und Typhus herrschen, und deutsche Ärzte raten, Herbst und Winter fortzugehen. Nirgends sieht man etwas Augenerfreuendes, denn die paar grünen Plätze sind gänzlich verstaubt durch die Staubwirbelsäulen, die fortwährend aufsteigen. Erfreulich war die Bekanntschaft von Sir Henry und Lady Dering zu machen, die entsetzlich über Mexiko und die hiesige Gesellschaft klagen. Der Präsident gibt bei jeder seiner Neuwahlen, also alle vier Jahre, ein Diner, zu dem er auch die Gesandten einlädt, und damit ist die Geselligkeit erschöpft. Die Minister oder reichen Mexikaner erwidern kaum die Karten, die man bei ihnen abgibt. Sie sollen die Fremden detestieren und sich mehr und mehr abschließen, besonders seit so viele Yankees ins Land strömen, und sie wollen vor allem nicht, daß ihre Frauen in Kontakt mit fremden Frauen kommen. Der italienische Gesandte ist der einzige, der hier etwas zu tun hat, wegen italienischer Arbeiter, die hier einen Strike begonnen haben. Er ist aber, kaum angekommen, infolge des furchtbaren Staubes, an einer schlimmen Augenkrankheit erkrankt. Mit ihm und dem niederländischen Baron Gevers, dem belgischen Geschäftsträger, Herrn Peltzer, wohnen wir hier in dem schlechten, teuren Hotel Sanz und bilden eine kleine mißvergnügte diplomatische Kolonie.


Elisabeth von Heyking (1861-1925) was een Duitse schrijfster, en getrouwd met een diplomaat. Haar dagboeken werden na haar dood uitgegeven als Tagebücher aus vier Weltteilen.

Sarah Morgan Dawson -- 27 mei 1862

May 27th.
The cry is "Ho! for Greenwell!" Very probably this day week will see us there. I don't want to go. If we were at peace, and were to spend a few months of the warmest season out there, none would be more eager and delighted than I: but to leave our comfortable home, and all it contains, for a rough pine cottage seventeen miles away even from this scanty civilization, is sad. It must be! We are hourly expecting two regiments of Yankees to occupy the Garrison, and some fifteen hundred of our men are awaiting them a little way off, so the fight seems inevitable. And we must go, leaving what little has already been spared us to the tender mercies of Northern volunteers, who, from the specimen of plundering they gave us two weeks ago, will hardly leave us even the shelter of our roof. O my dear Home! How can I help but cry at leaving you forever? For if this fight occurs, never again shall I pass the threshold of this house, where we have been so happy and sad, the scene of joyous meetings and mournful partings, the place where we greeted each other with glad shouts after even so short a parting, the place where Harry and father kissed us good-bye and never came back again!

I know what Lavinia has suffered this long year, by what we have suffered these last six weeks. Poor Lavinia, so far away! How easier poverty, if it must come, would be if we could bear it together! I wonder if the real fate of the boys, if we ever hear, can be so dreadful as this suspense? Still no news of them. My poor little Jimmy! And think how desperate Gibbes and George will be when they read Butler's proclamation, and they not able to defend us! Gibbes was in our late victory of Fredericksburg, I know.

In other days, going to Greenwell was the signal for general noise and confusion. All the boys gathered their guns and fishing-tackle, and thousand and one amusements; father sent out provisions; we helped mother pack; Hal and I tumbled over the libraries to lay in a supply of reading material; and all was bustle until the carriage drove to the door at daylight one morning, and swept us off. It is not so gay this time. I wandered around this morning selecting books alone. We can only take what is necessary, the rest being left to the care of the Northern militia in general. I never knew before how many articles were perfectly "indispensable" to me. This or that little token or keepsake, piles of letters I hate to burn, many dresses, etc., I cannot take conveniently, lie around me, and I hardly know which to choose among them, yet half must be sacrificed; I can only take one trunk.



Sarah Morgan Dawson (1842-1909) woonde tijdens de Amerikaanse burgeroorlog in Louisiana en hield in die periode een dagboek bij.

Steven Le Poole -- 26 mei 2000

Wakker worden met een kater
"Het is definitief over. Twee keer moeten terugkeren. De berg heeft me niet de kans gegeven om te laten zien wat ik in me had. Vreselijk jammer maar dat is Everest.
Afdalen was helaas ook nu weer de goede beslissing. De lucht ziet er winterachtig grauw uit en het waait keihard. Onze sherpa's, Manbatur en Kawang, moeten op hun knieën afdalen over de North Ridge, zo hard waait het. Een toppoging zou vandaag onmogelijk zijn geweest. Wachten op goed weer op 8300 meter is ook geen optie. Je kan niet te lang rondhangen op die hoogte. Later blijkt een Spanjaard het geprobeerd te hebben op de 28e, onze theoretische topdag. Hij heeft moeten bivakkeren boven de Second Step en heeft zware bevriezingsverschijnselen. En dan mag hij nog blij zijn dat hij het heeft overleefd.
We mogen niet klagen. Van de twee kaaskoppen (Frits en ikzelf) heeft één de top gehaald en de ander twee keer bijna. Dat is heel netjes voor de Everest North Ridge met een slaagkans van 15 procent. Ik troost mezelf met de gedachte dat ik weliswaar meerdere keren ontzettende pech heb gehad maar dat geen enkele keer fataal is geweest. Ik heb 'alleen maar' de top gemist, hoe zuur dat ook voelt. De berg ligt vol met stoffelijke overschotten van degenen die 'harde' pech hadden.
Vroeg opstaan, spullen pakken en wegwezen naar Base Camp. Daar zit Joke erg opgelucht te zijn dat ik in ieder geval niet meer omhoog ga. Voor haar is het stressen over. Gek idee: gisteren zat ik nog op 7800 meter te hopen op een (weer)wonder. Nu Mike en ik afgedaald zijn is de expeditie definitief over. We denken weer aan ons leven in Nederland. Ik verheug me erop om mijn vrienden en familie thuis weer te ontmoeten. Vrijdag hopen we vrienden te ontmoeten in Singapore, zaterdag het pensioensfeest van Joke's vader te vieren en zondag logé's uit San Francisco te ontvangen. Zalig."


Steven Le Poole beklom in april en mei 2000 de Mount Everest via de North Face en Noordgraat. Hij en anderen hielden een expeditiedagboek bij.

Justin Jin -- 24 mei 2004

24 mei 2004

Rodericks verjaardag begint met een bezoek aan de kapper samen met zijn vader. Intussen krijgt hij een dringend telefoontje van het hockeyveld. Hij moet fluiten, maar dat was hij vergeten. Zijn vader roept: ,,Het enige wat Roderick niet vergeet is zijn mobieltje en zijn jongeheer; maar dat is omdat zijn jongeheer vastzit. Anders zou hij die ook vergeten.'' 's Middags treffen ze voorbereidingen voor een feestelijke barbecue. Uren later zijn de meeste vrienden niet komen opdagen. Roderick huilt.


Justin Jin (1974) is fotograaf. Voor de NRC hield hij in 2003-2004 een dagboek bij.

Vera Beths -- 23 mei 1974

Donderdag
Vanochtend tot twee keer toe geprobeerd een amandeltaart te bakken, die in het kookboek als 'wel heel erg gemakkelijk' staat omschreven. Totaal mislukt. Er moet een fout in het recept gestaan hebben. 's Avonds naar het programma van Netty Rosenfeld over minister Duisenberg gekeken. Werner had voor deze gelegenheid strijdliederen bewerkt voor het Blazersensemble, die als achtergrond gebruikt werden. Vond het geheel erg leuk en Duisenberg een aardige man. Netty en ik hebben laatst een gemeenschappelijke eigenschap ontdekt: we kunnen alletwee ongeacht tijd en plaats van het ene moment op het andere in slaap vallen. Het is ontdekt tijdens een oorverdovend nachtconcert van de Soft Machine, toen we allebei heerlijk zaten te pitten.
Naderhand nog leuk Heifetz-platen gedraaid. Wat een fenomeen. Gek dat je dat van bijna niemand ander zegt in de klassieke wereld - ik bedoel 'Heifetz-platen'. Ik ken er nog één - Horowitz.


Vera Beths (1946) is violiste. Van 22-28 mei 1974 hield ze een 'Hollands Dagboek' bij voor NRC Handelsblad.