Mensje van Keulen • 15 juni 2006

• Mensje van Keulen (1946) is een Nederlandse schrijfster. In 2006 hield ze ter gelegenheid van haar 60ste verjaardag een 'Hollands Dagboek' bij voor NRC Handelsblad.

Donderdag
Vlak voor ik zou vertrekken om in een boekhandel te signeren, trokken de katten een vaas met bloemen om. De plas, waarin een paar pioenrozen dreven, verspreidde zich in de richting van het kleed en een aquarel, een cadeau dat ik zolang op de vloer had gezet. Ik snelde toe met een handdoek en een teiltje, gleed uit, maakte een halve spagaat, dweilde vloekend terwijl de boosdoeners rustig toekeken.
Als ik het huis verlaat, springt Bosi altijd achter het raam en blijft daar wachten tot ik terug ben. Het bezwaarde me steeds meer hem alleen te laten. En ik zag er erg tegenop op reis te gaan, al zal mijn zoon dan in huis zijn. Vandaar dat Louis twee weken geleden zijn intree deed. Het werd niet geheel en al in dank afgenomen: schoot, bed, bak, eten, speeltjes, alles werd voor B's ogen in beslag genomen. L. werd dan ook als een muis behandeld. Maar het ging al snel beter en het is een genot om ze samen te zien, de een als een kleine poema, stevig en gespierd onder zijn wild-kleurige, fluwelen pels, de ander rossig, olijk, en nog zo fragiel Alleen: hoe zou het met ze gaan nu ik ze vandaag voor het eerst een groot gedeelte van de dag samen alleen liet? Hoewel de kopers en het aardige personeel in de mooie, nieuwe zaak in de Bredase wijk 't Ginneken voor genoeg afleiding zorgden, moest ik er telkens aan denken.
Geen B. aan het raam toen ik thuiskwam. Ik hield mijn adem in. Zou het mogelijk zijn dat hij, zachtaardig als hij voor ons is, luns had gezien, al was het maar even, te transformeren in Mr. Hyde? Maar nee, daar stonden ze achter de tochtdeur, de kopjes op, de staarten hoog in een krul.

Vrijdag 16 juni
Vandaag moet ik tussen van alles en nog wat door de koffers zien te pakken. Ik verheug me erop mijn zus en haar kinderen, die in een Catalaans kustplaatsje wonen, weer te zien. Maar elke keer wanneer ik op het punt sta te vertrekken, waarheen dan ook, is het of ik bij voorbaat al heimwee heb.

John Ruskin • 13 juni 1876

• John Ruskin (1819-1900) was een Britse criticus. Over zijn dagboek.

June 1876. Brantwood.

12. Monday. Y[esterday] an entirely divine day with blue like opal, and white, fixed precious clouds, like background of deeply glowing Italian picture – Langdale Pikes relieved against two sickles of white cloud dovetailing into an S with larger mass above to finish. Diddie [his houseguest Sara Anderson] enjoying her walk, and helping me to chase a lamb (whose distress she first saw) over the tarn bridge back to its mother.
Clouded over as we returned faster than I ever saw. Now, a sweet soft white morning rain—diffused.

13. Tuesday. No getting things done in this house. Lost all yesterday calling on Marshalls in morning. Fine afternoon, throwing down stones in the wood with Diddie and Maggie. Exquisitest purple I ever saw on hills, in afternoon, and arch of rosy clouds all over old man [a nearby mountain] and opalescent green-blue and rose over blue Helvellyn, divine, but my evening spoiled by finding the poor chaffinch's nest in ruins, and nestlings dying. A hawk, I fancy, pouncing on the mother; – not able to return for the brood. Lolly [his secretary, Laurence Hilliard] came.

14. Wednesday. Exquisite fine woven sunset – and lovely morning. Change suddenly to evil temper at 1/2 past 6.
The Melly's y[esterday] to tea. Lolly came.

Lodewijk van Deyssel • 12 juni 1930

• Lodewijk van Deyssel (1864-1952) was een Nederlandse schrijver. Hij hield verschillende dagboeken bij, en schreef veel dagboekachtige notities. Over een reisje naar Roermond bijvoorbeeld.
• Portret: Jan Veth.

(12 Juni 1930) Het reisje naar Roermond is volbracht. De fouten waren:
ten eerste, dat men niet had kunnen weten, - door slechte inrichting van den officiëelen Reisgids, kleine uitgave - dat men te Amsterdam ten 9 uur gereed zou vinden den directen trein Amsterdam-Maastricht, met Restauratiewagen,
ten tweede, dat de speciale voeding niet bij de Slaapwagen-maatschappij vooruit besteld is geworden ; maar men zich heeft moeten te vrede stellen met een - overigens behaagziek klaar gemaakten - Weener schijf, terwijl de van de, op de Restauratiewagen-tafels aanwezige, spijslijst zelf eigenlijk uitgekozen schotels niet verkrijgbaar waren.
ten derde, dat voor bezighouding in 't minst niet gezorgd was.
De met welslagen toegepaste voeding en laving voltrok zich aldus: te huis 7 u.15: een gekookt hoenderpark-ei, koude ham van Sacré en twee kopjes koffie; 8 uur, station Haarlem (den vorige dag besteld) : een omelette van vier eieren en twee glazen sherry; 9 u.30 - 11 uur, Restauratiewagen: 2 glazen sherry; 11 u. Restauratiewagen: een Weener schijf en een halve flesch Graves Supérieur. Daarna ten 1 uur het déjeuner te Roermond; ten 4 u.30 de thee ten Raadhuize; ten 6 uur het diner.
Op zulk een dag te Roermond wordt 'den geheelen dag' 'gedronken'; maar slechts lichte witte wijnen in kleine mate. Dit is goed. Dit is opwekkend en niet te ver gaand. Men dronk dus: 4 glazen sherry, 1/2 fleschje Graves; vier glazen van den geel-gouden wijn aan den lunch; drie glazen Champagne op de middagreceptie; drie glazen Champagne, twee glazen Bordeaux en 1 glas Bourgogne aan het diner. Alle glazen zeer klein. Samen wellicht een halven liter.-

Jan Terlouw • 9 juni 1982

• Voormalig politicus Jan Terlouw (1931) hield in 1981/1982 een politiek dagboek bij dat is gepubliceerd als Naar zeventien zetels en terug.

Woensdag 9 juni
Het debat over de regeringsverklaring zit er weer op. De PvdA heeft voor een motie van wantrouwen van de cpn gestemd. D'66 is van alle kanten aangevallen. Marcus Bakker sprak over de nationale verachting. Mij doet dit alles niet veel. De onwaarachtigheid is zo groot dat je ervoor afstompt. Wim Meyer van de PvdA zei in dezelfde minuut dat de PvdA bij de komende verkiezingen alle opties zou openhouden en dat het een schande was dat D'66, althans de heer Terlouw, de optie met CDA en VVD niet uitsloot. Nijpels van de VVD prees me het graf in, vanwege m'n ‘buitengewone moed’ om de VVD niet langer uit te sluiten, enz. enz. Dat kan van de ene dag op de andere, nadat de vvd een jaar lang in alle denkbare bewoordingen heeft gezegd wat een waardeloze persoon ik toch ben. Hypocrisie alom, en D'66 is de echte slechterik. Dat heeft natuurlijk allemaal te maken met de manier waarop met macht wordt omgegaan.

Intussen gaat het gewone werk door. Met het bedrijfsleven gaat het bar slecht. Het ene probleem na het andere komt op m'n bord. Toch hou ik van dit werk. Ik hou van beslissingen nemen en van verantwoordelijkheid. Ik begin ook waardering te bespeuren in ondernemend Nederland voor de beslissingen die ik neem. Helaas, binnenkort zal een ander deze taak overnemen.

A. Vink • 7 juni 1940

• Dagboek van sergeant A. Vink, groepscommandant bij 1e sectie 1-II-8 R.I. Na de capitulatie van het Nederlandse leger werd hij als krijgsgevangene enige tijd in Duitsland tewerkgesteld.

Vrijdag 7 Juni 1940
We staan om 7 uur op en gaan verder met het schoonmaken van het kwartier. Om 9 uur komt er een jongen van de fabriek zeggen, dat we komen moeten. De fabriek is gelegen aan de haven van Wismar, een half uur van ons kwartier verwijderd. Mijn eerste werkzaamheden bij het Hafenhobelwerk W. Gehrcke & Sohn bestaan uit het "Bäume pocken". Met een schilijzer moet ik de schors van de dennenstammen doen. Om 12 uur is het "Mittag", en krijgen we in een keurig ingericht schaftlokaal ons warm middageten. Om half twee gaan we weer aan het werk tot 6 uur, waarna we naar ons kwartier teruggaan.
Voor we weggaan ontvangen we aan het kantoor ons rantsoen brood met toebehoren, waarmee we tot Maandag moeten doen. Na thuiskomst eten we brood. Naast ons verblijf woont de chauffeur van de fabriek met zijn gezin. Door hun bemiddeling krijgen we nog aardappelen met tapte melk, waarvan we ons een warme maaltijd klaarmaken die we ook nog dezelfde avond gebruiken. Om 19 uur komen er nog 10 Hollanders bij uit het kamp, die ook aan de houtfabriek zullen werken. Over het algemeen doen deze zich niet als gezellige mensen kennen. Reeds kort na hun aankomst vertellen enkele ervan mij dat er enige oneerlijke lui bij zijn. Als ik 's avonds een poosje op bed lig komt er één van deze 10 man mij al vertellen, dat er brood gestolen is en ook later doen zich enkele van die gevalletjes voor. Aan de andere zijde van ons huis zijn een aantal Polen gehuisvest. Dit zijn geen militairen, maar werkloze burgers die naar Duitsland gezonden zijn, naar zij zeggen als tegenmaatregel voor de wandaden van Poolse soldaten aan Duitse militairen gepleegd, tijdens de oorlog tegen Polen. Zij werken ook aan de fabriek. Van hen ontvangen we 's avonds sigaretten waaronder ook Poolse. Eén van hen heeft in het Franse vreemdelingenlegioen gediend en probeert met mij een gesprek in het Frans aan te knopen. Hoewel gebrekkig, kunnen we ons toch met elkaar verstaan. 's Nachts vindt er voor het eerst na ons vertrek uit Bocholt luchtalarm plaats. We blijven evenwel in bed.

Menu: aardappelsoep met vlees en peen
1 Schwarzbrot, 1/2 pond boter met worst
1 pak koffie, inh 1/2 pond
(aardappelen met tapte melk)

Walter Kempowski • 5 juni 1983

• Walter Kempowski was een Duitse schrijver. Zijn boek Sirius is "eine Art Tagbuch" over het jaar 1983.

Nartum So 5. Juni 1983
T[raum]: Lange Träume von Rostock, rekonstruierte Altstadt, große aus rötlichem Sandstein wieder afgerichtete Fassaden unbestimmbaren Zwecks. Ich trumpfe mit dem Fuß auf, da fällt eine Statue um.

[...]

HW [Herzlich Willkommen, de titel van een boek waar Kempowski in 1983 aan schreef]: Am Locarno-Kapitel gearbeitet. Die Pastoren-Sache, Variationen über das Thema Liebe. Ob ich wüßte, daß die Deutschen schwangere Jüdinnen von Schäferhunden zerfleischen ließen? Und ob mir das leid tut, daß die Deutschen das getan haben? wurde ich damals von den geistlichen Herren gefragt. Einer der Pastoren, ein Elsässer, sagte: "Ihr Deutschen spielt drie Stunden Schumann auf dem Klavier und dann knallt ihr Juden ab."— Heute denke ich etwas milder über die unchristliche Art, mit der sie mich behandelt haben. — Ungeachtet der üblen Erlebnisse habe ich bis heute angenehme Erinnerungen an die sechs Wochen Casa Locarno bewahrt. Ich war später noch zweimal dort, 1969, mit Familie; im Bett hab' ich gelegen und das Harz-Kapittel für T&W geschrieben. Und dann im vorigen Jahr für GEO. 

J.L. Heldring • 2 juni 1958

• J.L. Heldring (1917–2013) was journalist en 4 jaar hoofdredacteur van NRC Handelsblad. Zijn 'Pools dagboek' bevat de notities gemaakt tijdens een veertiendaags bezoek aan Warschau in de eerste helft van juni 1958.

Dinsdag 2 juni
Voor de lunch ben ik uitgenodigd door prof. A. Het blijkt in een van de duurste restaurants van Warschau te zijn, aan de Marszalkowska, de in Poolse Stalinstijl gebouwde boulevard in het midden van de stad. Zoals zovele dingen in socialistische staten, is ook dit restaurant, dat in 1955 gebouwd moet zijn, al wat versleten. Er zitten veel proletarisch uitziende mensen (schillerkragen enz.). Waar die het geld vandaan halen, weet ik niet. Ik vraag het maar niet aan mijn gastheer, want ik weet ook niet waar hij het geld voor de lunch vandaan haalt. De bediening is overigens langzaam. Dit is, zoals A. opmerkt, een van de nadelen van het socialistische systeem. De mensen zien er geen eigen belang in om harder te werken. Dat is natuurlijk bekend, maar het is goed het eens te horen uit de mond van een communist. Want dat is A. kennelijk. [Meer >>>]