Harold Nicolson -- 17 mei 1940

• Harold Nicolson (1886-1968) was een Britse schrijver, diplomaat en politicus. Dagboekfragmenten van hem zijn gepubliceerd in o.m. Diaries and letters 1930-1964.

May 15, 1940 The Dutch have capitulated and the Italians may be in by this evening. We have breakfast out of doors in brilliant sunshine with butterflies flitring in and out. I feel physically sick with anxiety. All through it the cuckoos cluck at us with their silly reiterant note. In other days this would have caused pleasure. Today it causes pain,

[H.N. was appointed Parliamentary Secretary to the Ministry of Information in Churchill's Government, with Duff Cooper as his Minister. After Dunkirk, he was made responsible for coordinating Government advice to the public in case of invasion, and in many other directions was very active.]

May 17, 1940 I fear that it looks as if the Germans have broken the French line at Mezières and Sedan. This is very serious. These surely are the saddest moments of my life and I do not know how I could cope with it all were it not for Vita's serene and loving sympathy. *While we are at breakfast the telephone rings. It is a message from Sibyl. She says "I hear Harold is in the Government." I have heard nothing and shall believe nothing until it is confirmed.* At 12..40 the telephone rings again and Mac [Miss Macmillan, the secretary] in an awed voice says, "The Prime Minister's Private Secretary." I lift the receiver and wait without hearing anything. Then after about two minutes silence a voice says, "Mr Nicolson ?" I say "Yes". "Hold on please, Mr Asquith here." I teil Asquith that I was on to Downing Street and that would he mind ringing off. So on I get again and this time I hear the Private Secretary who says, "Please hold on. The Prime Minister wishes to speak to you." Another long pause and then Winston's voice. "Harold! I think it would be very nice if you joined the Government and helped Duff [Cooper] at the Ministry of Information." "There is nothing I should like better." "Well fall in tomorrow. The list will be out tonight. That all right?" "Very much all right." "O.K." says Winston and rings off. Of course I am pleased and what makes it better is that the 1 p.m. news is not as bad as we feared.

[brief] May 19, 1940 Ministry of Information
 Our War Room is perfectly thrilling. It is kept going night and day, and there are maps with pins and different coloured bits of wool. The chiefs meet in conference twice a day at 10.30 and 5.30, and the Press Conference is at 12.30.1 have to attend all these, and in addi-tion I shall be given specific branches of work to take over. I have a nice sunny little room, and if bombing starts, I shall sleep here. They say the shelter under our tower is proof even against a direct hit.

 May 20, 1940. We discuss the problem of wireless while an attack is on. If we remain on the air we definitely assist enemy bombers, but they are frightened that if we go off the air, the Germans will use our wave-length to issue false messages which will much alarm the public. A clever impersonator might imitate Winston's voice sufflciently well and give instructions that all troops are to lay down their arms. Duff will take this problem up in the Cabinet.

Jozef van Walleghem -- 16 mei 1779

• Uit Merckenweerdigste voorvallen en daegelijcksche gevallen. Brugge 1779 van Jozef van Walleghem (1757-1801).

Een grouwsaeme moort voor het bassin van Oostende geschiet.
Op den 16 meij gebuerde niet verre van Oostende voor het bassin een seer grousaeme moort, want alzoo in een herberge daer ontrent verscheijde persoonen saeten en drincken waeronder waeren vier matroosen van Denemercken en eenige van Oostende, zoo hebben dees matroosen tegen eenen van Oostende zoodaenig een verschil gekregen dat sij hem zijne doodt swoeren hetwelck deren jongelinck merckende is buijten d'herberge gegaen meijnende hun alzoo t'ontvlugten, maer sij dit merckende zijn hem alle vier als verwoet agtervolgt en hem bij den kop vattende, hebben hem vreedelijck met messen gesteken en met hun voeten gestamt, zoodaenig dat hij teenemal mishandelt was en nu bijnaer doodt zijnde, hebben hem in een kleijn waetergragjen daer ontrent liggende gesmeten, uijt hetwelck hij korts daernaer doodt uijtgehaelt wiert, dit was ter oorsaeke dat de voornoemde schippers tegen alle die van Oostende waeren een grooten haet gevat hadden, want sij nog eenen man den zelven avont eenige vreede slaegen gegeven hadden en ook met een mes door zijne kaeke gesteken hadden, den welcken roepende dat hij van Nieuwpoort was, sij hebben laeten gaen, sij wierden aenstonts op het fait betrapt zijnde tot Oostende in egtenisse beweegt en daer was een groodt geschil tusschen d'heeren van het Brugsche Vrije en die van Oostende, want zulcks seer nauwkuerig moeste uijtgemeten worden of dit fait op het Brugsche Vrije of onder de derisdixtie van Ostende gebuert was om alsdan aen dees daeders den loon naer verdiensten te geven.

Karin Spaink -- 15 mei 2012

• Ter gelegenheid van het Het nationale Canta-ballet hield schrijver Karin Spaink voor NRC Handelsblad een 'Hollands Dagboek' bij.

Maandag 14 mei
Vandaag begint de heksenketel. Twee interviews, een voorbespreking voor een radio-optreden morgenavond, boeken ophalen, een tekst inspreken voor Maartjes documentaireserie over Cantarijders en het ballet, mijn Parooltje schrijven. Oppassen Spaink, niet nu al moe worden!

Dinsdag 15 mei
In alle vroegte sta ik bij Athenaeum Nieuwscentrum: de Canta wordt straks in de etalage gehesen. Ha, daar komt de bus! Tot mijn verrassing is de eerste die uitstapt Dick Waaijenberg zelf, de coureur die dit gehandicaptenautootje verzon. (De Canta is niet voor niets Ferrarirood.) Arm in arm bekijken we het spektakel. Steeds meer mensen blijven staan om te zien hoe mannen in overall het gevaarte de winkel binnendragen en het in de etalage takelen.

’s Middags krijg ik een passagier: Mieke van der Weij wil graag een stukje meerijden voor een reportage. De geluidsman zit dubbelgevouwen achterin. We karren door straatjes waarvan Mieke zeker weet dat die veel te smal zijn. Het verrast haar hoeveel mensen naar je lachen wanneer je in een Canta rondrijdt, en Mieke ziet minstens drie toeristen naar hun camera grijpen terwijl we passeren.

James Bruce -- 11 mei 1857

James Bruce (1811-1863), de achtste graaf van Elgin, was een Britse diplomaat. Zijn dagboeken zijn gepubliceerd als Letters and journals of James, eighth earl of Elgin.

May 11th.—I am glad to have had two days in Egypt. It gave one an idea at least of that country; in some degree a painful one. I suppose that France and England, by their mutual jealousies, will be the means of perpetuating the abominations of the system under which that magnificent country is ruled. They say that the Pacha's revenue is about 4,000,000 £, and his expenses about 2,000,000 £; so that he has about 2,000,000 £ of pocket-money. Yet I suppose that the Fellahs, owing to their own industry, and the incomparable fertility of the country, are not badly off as compared with the peasantry elsewhere. We passed, at one of our stopping-places between Cairo and Suez, part of a Turkish regiment on their way to Jeddah. These men were dressed in a somewhat European costume, some of them with the Queen's medal on their breasts. There was a hareem, in a sort of omnibus, with them, containing the establishment of one of the officers. One of the ladies dropped her veil for a moment, and I saw rather a pretty face; almost the only Mahommedan female face I have seen since I have reached this continent. They are much more rigorous, it appears, with the ladies in Egypt than at Constantinople. There they wear a veil which is quite transparent and go about shopping: but in Egypt they seem to go very little out, and their veil completely hides everything but the eyes. In the palace which I visited near Cairo (and which the Pacha offered, if we had chosen to take it), I looked through some of the grated windows allowed in the hareems, and I suppose that it must require a good deal of practice to see comfortably out of them. It appears that the persons who ascend to the top of the minarets to call to prayer at the appointed hours are blind men, and that the blind are selected for this office, lest they should be able to look down into the hareems. That is certainly carrying caution very far.

Henry David Thoreau -- 9 mei 1860

• Henry David Thoreau (1817-1862) was een Amerikaans essayist, leraar, sociaal filosoof, natuuronderzoeker en dichter. Fragmenten uit zijn dagboeken zijn hier te lezen. Meer hier.

May 9, 1860
We sit by the shore of Goose Pond. The tapping of a woodpecker sounds distinct and hollow this still cloudy day, as not before for a long time, and so do the notes of birds, as if heard against a background for a relief, e. g. the cackle of the pigeon woodpecker, the note of the jay, the scratching in the dry leaves of three or four chewinks near us (for they are not shy), about the pond, under the blueberry bushes. The water is smooth. After sitting there a little while, I count the noses of twenty frogs within a couple of rods, which have ventured to come to the surface again, - so quietly that I did not see one come up. At the fox-hole by Britton’s Hollow there are some three cart-buck-loads of sand cast out.

Hans en Rob Tieleman -- 8 mei 1945

• De tweeling Hans en Rob Tieleman zat van 1942-1945 gevangen in een jongenskamp op Bandoeng. Hun dagboek van die tijd is gepubliceerd als Het rattevel.

dinsdag 8 mei
Om 12 uur waren de 4 corveeërs al vertrokken, volgens zeggen om de pakketten te halen. Om 3 uur werden alle B-corveeërs opgeroepen, zodat wij naar de poort renden en daar lagen dan de zo lang verwachte pakketten, open gemaakt en door elkaar gerommeld. Hans en Jan konden direct helpen, ik was te laat en stond dus bij de poort toe te kijken. Het was meer dan erg hoe alles door elkaar gekwakt was. Ik ergerde me dood. Spoedig kon ik ook helpen en zag dat de Jappen af en toe een brok chocola in hun mond stopten. Alles werd van papier, doosjes en omslag ontdaan. Vele jongens snoepten suikerklontjes, zodat ik ook mijn mond ging vullen. Jan en ik bedienden de kazen. Een massa ervan was bedorven. Het was vreselijk om te zien. Sommige blikjes waren kapot en de melk siepelde eruit, andere blikjes waren helemaal gedeukt. Chocolade kapot en verbrokkeld, krenten beschimmeld. De kleren werden op een hoop op de straat geworpen en de witte kledingstukken nog eens extra door het zand gesleurd. 4 grote pakken Old Gold sigaretten werden door de Jap achterover gedrukt. Schoenen werden begerig bekeken. Tondeuses, scheermesjes, scheerapparaten, schoensmeer, kammen, je kon het zo gek niet bedenken of het was erbij. En alles werd onderzocht en van papier ontdaan.
Moe en vervelend gingen we naar de barak. Ik ging daarop eten halen en ontmoette een jongen van Loewoegadja, aan wie ik de groeten meegaf voor ons hele huis in het jongenskamp. Het eten smaakte ons niet zoals anders, vooral Jan niet, omdat hij niet lekker was. 's Avonds na het appèl werd omgeroepen dat enige artikelen uitgereikt zouden worden. Jan, Hans en ik stonden buiten ongedurig te wachten, en ja hoor, eindelijk om 8 uur kwamen ze aan. Het bleek te zijn: 1/4 kaasje, 90 gr. rozijnen, 1 1/2 pak sigaretten, 2 1/5 blokje chocola en een 1/2 stuk zeep. Wij hadden nog een stuk brood gekregen, zodat we deze avond heerlijk brood met kaas hebben gegeten. Een stukkie chocola toe. Het was niet om te vergeten, deze opgewonden stemming.

Astrid Lindgren -- 7 mei 1945

• Astrid Lindgren (1907-2002) was een Zweedse kinderboekenauteur. Vorig jaar is haar oorlogsdagboek gepubliceerd.

7 May 1945
It’s VE Day! The war’s over! The war’s over! THE WAR’S OVER!
At 2.41 p.m. (I think), the capitulation was signed in a little red schoolhouse in Reims [...] by which all German forces in the whole of Europe surrendered. Norway is free now, too. At this very moment, a wild sense of jubilation is spreading across Stockholm. Kungsgatan is ankle deep in layers of paper and everyone’s behaving as if they’ve gone crazy. We sang the Norwegian national anthem at work after the radio broadcast at 3 o’ clock. Sture isn’t in for dinner this evening, but he sent home a bottle of sherry so we could celebrate the peace. Just at the moment they’re playing ‘The Star Spangled Banner’ on the radio. I’ve been drinking sherry with Linnea and Lars and feel a bit light-headed. It’s spring and the sun is shining on this blessed day and the war is over. I wouldn’t want to be German. Just think, the war’s over, Hitler’s dead (there are jubilant shouts and cheers on the radio now; Stockholm has completely taken leave of its senses).