Hans Lodeizen • 11 november 1948

• De Nederlandse dichter Hans Lodeizen (1924-1950) studeerde twee jaar in de VS, waar hij bevriend raakte met en verliefd werd op Seldon James. Hij schreef erover in Mijn vriend Seldon.

11 November 1948
Mijn leven is voorbijgegaan via Seldon; net zo goed als ik voor hem niet geleefd heb, zo ben ik opgehouden met leven nadat ik afscheid van hem nam, dat is vandaag precies een maand geleden. Toen ik op die regenachtige middag eind September 1946 in Amherst aankwam lag er in de donkere lucht al een vreemd geheim dat ik later nog veel sterker terugvond in Seldons ogen, in Seldons haar. Ook was er een zekerheid in de lucht, een zekerheid dat ik verliefd zou raken, een zekerheid dat het zou blijven regenen, een zekerheid dat alles hier buiten steeds ongeluk zou zijn. En nu weet ik dat er buiten die regen en Seldons donkere handen geen geluk is geweest, geen geluk mogelijk. Dat geluk waarvan ik droomde schrijvend aan de Taal der Dieren wat een ander geluk was dat. De donkerte die in de schoolmiddagen was, wat een andere, lange donkerte was dat. En de zekerheid was een veroordeling, een veroordeling van mijn leven en van de mogelijkheid tot geluk. ‘Dit is alles maar onzin’ kletste de regen van toen, vele uren, vele middagen aaneen. Het vuurwerk dat ik vond was een ander. En nog weer anders was het plezier der avonden, zoals ik mijn eigen lichaam ontdekte en erin woonde als in een stad, lopend en hongerlijdend. Dikwijls uitgeput. Maar hierover niet.

P.J.M. Aalberse • 10 november 1937

• Piet Aalberse (1871-1948) was een Nederlandse katholieke politicus. Hij hield van 1891-1947 een dagboek bij.

woensdag 10 november 1937 • Vannacht om twaalf uur hield ik op lid van de Tweede Kamer en ving ik aan lid van den Raad van State te zijn. Merkwaardig levensmoment! Gisterenmiddag om één uur in de Tweede Kamer afscheid genomen. Ik hield een tamelijk groote rede, die gisterenavond in extenso in alle kranten stond. Daarna hield Duymaer van Twist als oudste kamerlid een zeer hartelijke rede, tenslotte sprak dr. Colijn als voorzitter van den ministerraad en toen schorste ik de vergadering voor een half uur om aan de leden, de pers en de ambtenaren gelegenheid te geven van mij afscheid te nemen in mijn kabinet. Daar vond ik een groote vaas met bloemen van de perstribune!
’t Afscheid van allen was hartelijk. De communist Lou de Visser had tranen in de oogen, het speet hem zoo, zei hij, dat ik heenging.
Mijn vrouw, Lies Meuleman en Piet, Lies, Joke en Stan woonden de vergadering bij. Ze waren er ook zeer over voldaan.
De volgende week geef ik een huisselijk afscheidsdinertje aan de drie griffiers en Pippel, dien ’t erg getroffen had, dat ik hem in mijn rede openlijk bedankt had. Hij verdiende ’t!
Alles is goed gegaan. Ik heb me ook goed gehouden en mijn rede, die ongeveer twintig minuten duurde, langzaam en kalm uitgesproken. Toch was ik zeer onder den indruk van dit afscheid van de kamersfeer, waarin ik sinds april 1903 geademd heb.

En nu ben ik lid van den Raad van State. Dinsdag a.s. is de installatie.

Jan Terlouw • 9 november 1981

• Voormalig politicus Jan Terlouw (1931) hield in 1981/1982 (hij was toen minister van Economische Zaken en vicepremier) een politiek dagboek bij dat is gepubliceerd als Naar zeventien zetels en terug.

Maandag 9 november • Aan het eind van deze dag ben ik zo moe dat ik tegen een boom had willen rijden om eindeloos uit te kunnen rusten. Om halfacht al reden we richting Brussel, op weg naar de Europese onderzoekraad. Het is chique van Jos van Kemenade dat hij die bijeenkomst aan mij heeft overgelaten, want onze taakverdeling is nog niet geregeld, en tot zo lang is hij de eerst-verantwoordelijke. Het was geen slechte vergadering, maar weer nieuwe mensen, buitenlandse collega's en ambtenaren, weer een lunch met discussie. Een snelle rit naar Den Haag en daarna vijfhoek, om de financiële kant van de regeringsverklaring voor te bereiden. Het ging allemaal niet slecht, geen onenigheden, en toch ben ik zo afgemat dat ik niet weet hoe ik de dag van morgen door moet komen.

José Saramago • 8 november 1996

• De Portugese schrijver (en Nobelprijswinnaar) José Saramago (1922-2010) hield vijf jaar lang, van 1993 tot en met 1997, een dagboek bij dat gepubliceerd werd onder de titel Cadernos de Lanzarote. Een keuze daaruit werd (vertaald door Harrie Lemmens) gepubliceerd in Bzzletin.

8 november 1996 • Eindelijk is het mysterie opgelost. Chico - mijn broer Francisco - is op 22 december 1924 om zes uur 's avonds gestorven in het bacteriologisch instituut Câmara Pestana, en begraven op 24 december om halfvijf's middags. Hij was vier jaar en twee maanden. De doodsoorzaak was niet difterie, of kroep, zoals mijn moeder dacht, maar bronchopneumonie. We woonden toen in Rua E, Alto do Pina. Ik weet dit dankzij het speurwerk van de sectie kerkhofbeheer van de gemeente Lissabon. Ze hebben de archieven van zes kerkhoven doorzocht en hij stond geregistreerd op het kerkhof van Benfica, exact hetzelfde kerkhof als waar vierentwintig jaar later onze opa Jerónimo begraven zou worden, die onvergetelijke oude man die, omdat hij aanvoelde dat hij niet terug zou keren van de reis die hem van Azinhaga naar een ziekenhuis in Lissabon voerde, een voor een afscheid had genomen van de bomen in zijn schamele tuin. Wie opmerkt dat er te veel doden aanwezig zijn op deze bladzijde, heeft misschien gelijk, maar over hen schrijven is de manier, de enige die binnen mijn bereik ligt, om hen nog wat langer hier op aarde te houden. Wie zou er vandaag nog over mijn broer Francisco praten als ik hier niet was? Wie zou zich kunnen voorstellen, als ik niet bestond om het te vertellen, dat Jerónimo Melrinho, analfabeet, ruw varkenshoeder, man van stiltes, zo'n groot hart had? Ook om dat te zeggen leef ik.

E. du Perron • 7 november 1936

• De Nederlandse schrijver E. du Perron (1899-1940) publiceerde in 1939 Scheepsjournaal van Arthur Ducroo, een ietwat gefictionaliseerd journaal van een bootreis die hij maakte in 1936. Du Perron-biograaf Kees Snoek schrijft er hier meer over. Op 7 november deden ze Singapore aan.

7 November.
[...]
Jane en ik besluiten Singapore toch te zien en vinden een nogal karakterloze stad. De vloek van het engelse decorum heerst ook hier natuurlijk: nergens een terras. Om iets te drinken moet men de bovenverdieping op van een warenhuis, waar de bar dan nog niet eens uitziet op straat, maar ingekapseld werd tussen alle verkoopsartikelen; de bar is overigens propvol met deftig-kijkende burgers voor wie op een verhoging een mannequin paradeert, in een flodderige rose jurk waar men zich in Tarascon nog voor zou schamen, maar die hier onder muziek wordt voorgediend en uitbundig applaus veroorzaakt. Mistroostig verlaten wij het spektakel zonder aan zitten toegekomen te zijn. En nauwelijks op straat is het weer de geregelde aanval van de rickshaw-Chinezen, het loven-en-bieden met taxi's, de verzuchting van Jane: ‘Ze hebben gelijk dat ze ons Europeanen willen bedotten, maar het is toch ook onmogelijk sympathie te hebben voor mensen die op niets anders uit zijn!’
Daar wij koppig weigeren een europees restaurant binnen te gaan, eindigen wij in de Chinese wijk, op een terras op de bovenste etage van een groen-en-wit chinees hotel, met niets dan Chinezen om ons heen, het weggeworpen vuil en de morsigheid niet meegerekend. Op een houten tafel krijgen wij hier het uitstekende en toch spoedig vermoeiende eten dat wij uit Parijs al zo goed kennen; maar het is hier overdadiger; wij stellen ons voor dat het ook echter is, en het eindigt met letsji's op water met veel ijs erin; iets dat Jane om het tyfus-gevaar nu juist had willen vermijden.
[...]

Julia Brumfield • 6 november 1918

• Julia Ann Craddock Brumfield (?-?), vrouw van een tabaksplanter in Virginia, hield tussen 1915 en 1936 een dagboek bij.

Vertaling onderaan

Wednesday, November 6, 1918 • A good day. Ben and Mr Owen went to Gretna and solde their tobacco. It solde very well. They got home a while after twelve eat dinner then went to the saw mill and got a load of lumber.
Marvin and Carrie went to Altavista this evening. Mr Mayhew and Rena went with them also Virginia Harvey.
Josie went up there and kept the children. They left Hazel at home. Josie says that they done fine. I went up to Marvins a little while then come home. Henry come with me. We shucked corn enough to feed on to night and in the morning. Ben has gone up to Marvins to help hunt a mink that killed a chicken this morning.
8 oclock

Thursday, November 7, 1918 • A good day. Ben hauled lumber from the mill. He brough three loads. Josie sewed some to day. I went to George Blairs. There was no one at home but Denia. George had gone to Gretna with tobacco. The rest of them had gone to Max Creasys burial.
John Dalton was buried this evening. There is more sickness and deaths than I ever heard of in the same length of time. Heard today that Dick Wooding is very sick.
Tonight Ben and Josie has gone to Strait Stone for groceries.
8 oclock


Friday, November 8, 1918 • A good day. Ben and Owen hauled a load of lumber from Davis's mill this morning and from Hubbards this evening.
Josie washed some this morning. I got dinner. This evening Grace and Hugh Brumfield and I went to White Falls fishing. Did not catch any thing. Grace carried me on the buggy. I did not get home until dark. I churned tonight. Josie washed dishes.
Ben caught a pig this morning and broke its leg. I hope it may get well.
8 oclock


Vertaling door ChatGPT

Woensdag 6 november 1918 • Een goede dag. Ben en meneer Owen zijn naar Gretna gegaan en hebben daar hun tabak verkocht. Dat bracht goed geld op. Ze kwamen iets na twaalven thuis, aten en gingen daarna naar de houtzagerij om een vracht hout op te halen.
Marvin en Carrie zijn vanavond naar Altavista gegaan. Meneer Mayhew en Rena gingen ook met hen mee, evenals Virginia Harvey.
Josie ging daarheen om op de kinderen te passen. Ze lieten Hazel thuis. Josie zegt dat de kinderen zich prima hebben gedragen. Ik ben een poosje naar Marvins huis gegaan en daarna weer naar huis gekomen. Henry kwam met me mee. We hebben genoeg maïs gepeld om vanavond en morgenochtend van te eten.
Ben is naar Marvins gegaan om te helpen zoeken naar een nerts die vanmorgen een kip heeft gedood.
Acht uur.

Donderdag 7 november 1918 • Een goede dag. Ben heeft hout van de houtzagerij gehaald. Hij heeft drie vrachten gebracht. Josie heeft vandaag wat naaiwerk gedaan.
Ik ben naar George Blair gegaan. Er was niemand thuis, behalve Denia. George was met tabak naar Gretna gegaan. De anderen waren naar de begrafenis van Max Creasy.
John Dalton is vanavond begraven. Er zijn meer zieken en sterfgevallen dan ik ooit in zo'n korte tijd heb meegemaakt. Vandaag hoorde ik dat Dick Wooding erg ziek is.
Vanavond zijn Ben en Josie naar Strait Stone gegaan om boodschappen te doen.
Acht uur.

Vrijdag 8 november 1918 • Een goede dag. Ben en Owen hebben vanmorgen een vracht hout bij de zagerij van Davis gehaald en vanavond nog een vracht bij die van Hubbard.
Josie heeft vanmorgen wat was gedaan. Ik heb het eten klaargemaakt.
Vanmiddag zijn Grace, Hugh Brumfield en ik gaan vissen bij White Falls. We hebben niets gevangen. Grace heeft me in de buggy meegenomen. Ik kwam pas na zonsondergang thuis.
Vanavond heb ik gekarnd. Josie heeft de afwas gedaan.
Ben heeft vanmorgen een varken gevangen en daarbij een van zijn poten gebroken. Ik hoop dat het weer beter wordt.
Acht uur.

Willem de Clercq • 5 november 1843

• Willem de Clercq (1795-1844) was een Nederlandse handelsman. Uit: Naar zijn dagboek (1869).

(5 November). ‘Er was weder veel traagheid bij mij, wachten op eenige impulsie, te veel drukte in het onderzoek van vele dingen; flauwheid omtrent het Woord, flauwheid omtrent het bewaken van mijzelven; bitterheid was er weinig, maar daarentegen te veel medegaan met le train du monde, te veel mijzelven innerlijk vasthouden aan hetgeen waaraan men zich niet kan vasthouden, veel in ijdelheid spreken, in plaats van in stilte Gods weg te volgen.’ [Een soortgelijke gedachte in een brief aan den heer Groen van 13 September 1843:] ‘Misschien heb ik nog tijd even over te vliegen tegen het eind der maand, maar ik weet het niet zeker. Ik ben thans niet gaarne van huis. Daar is het mij het best. Daar te zijn in de dingen die God ons op de hand legt en hem er in te mogen dienen, is wel het heerlijkst. Ik ben moede van al het spreken over de heilige zaken. Men denkt vrij te staan en te spreken, en zit ondertusschen nog steeds in het midden der vooroordeelen verschanst. Gods getuigenissen vast te houden tegen alles en tegen zich zelven, waar vindt men dat? Overal kompositie met de konscientie, overal halve dingen; en God wil alles geheel.’