Carla Boogaards • 29 augustus 1997

• Carla Boogaards (schrijfster, 1947): Onhollands dagboek.

29 augustus • Frank Creton, Surinaamse schilder, riep me vanuit een coffeeshop, nee geen dope, of ik wat wilde eten en drinken. Helaas, ik had weer haast. Ik nam Frank C. eens mee naar het boekenbal. Hij kreeg het benauwd in de drukte, astma, zijn hoge bloeddruk steeg, hij dronk niet, rookte niet, kende het spelletje ‘op de receptie’ niet. Hij was doodongelukkig, wilde al snel naar huis. Ik was ook ongelukkig, ik had toen juist mijn linkervoetspier gescheurd tijdens mijn nieuwe loop-training op mijn spiksplinternieuwe hol-schoenen. Je hoorde kg kg kg kg, dat was de spier. Ik droeg op het boekenbal een witte baseballpet zodat niemand me herkende, en ik droeg witte gympen zodat ik mijn onelegante loop extra benadrukte. Ik verdwaalde in het gebouw, ik kon niet drinken omdat ik de volgende dag om 8 uur 's morgens op mijn workshop-Sources-filmscenarioschrijven moest zijn. (Op uitnodiging van de hos.) En daar kreeg ik bonje met Thom Hoffman. Ik werd boos over zijn negatieve vrouw-beeld, zijn onderdrukkende manier van met vrouwen omgaan. Fuck, ik heb geen zin in de opgefokte projecties van een semi-ster. So wie so van wie ook, ga lekker naar de hoeren, denk ik, laat je verwennen, kom wel of niet klaar, stop je neus vol, maar sodemieter op uit mijn nabijheid. Bon, het was mijn schuld, daar kwam het op neer, dat zei hij en nog een paar luitjes, mannen. Nomdeju Thommie, als ik wat in je wakker maak, dan graag het lieve, het sensuele, het vrolijke, zoiets. Verder, fuck. Ik ben niet bijzonder gelukkig met mijn boekenbals, nadat mijn verkering uitging liep meestal mijn boekenbal in het honderd. Verleden jaar bijvoorbeeld was mijn partner George Moormann. (‘Je mag mijn man wel een avondje lenen,’ zei Ruud.) George is een ideale partner, maar helaas, ik had mijn haar laten blonderen, dus niemand herkende me! Wanneer ik stralend groette kreeg ik een raar knikje terug, dus moest ik roepen: ‘Maar ik ben het, carla bogaards!’ ‘Oh, oo, oh, nu pas zie ik het, je bent zo veranderd!!!’ Dat blonde stond beeldig hoor, maar het werkte niet. Op het laatst herkende ik mezelf niet meer als ik argeloos in een warenhuis op een spiegel toeliep. Kijk, ik was zo ziek, ik wilde iets doen om mijn leven op te vrolijken, een metamorfose, ik wilde lijken op die blonde steile grieten van mtv. Ik rustte veel, dus ik keek vaak mtv, tmf is ook oké. Bijna niemand snapt dat ik die metamorfose nodig had om even niet voortdurend herinnerd te worden aan die zielige zieke Carla met haar warrige bos donkere krullen. Ik leek precies op De Zangeres Zonder Naam. Laat maar. Idioot verhaal. Na die blonde episode heb ik me dus weer donker laten verven. Maar de Jordanezen waren dol op dat blond! Zo niet de intellectuelen in mijn vriendenkring.

Alastair Campbell • 28 augustus 1996

• Alastair Campbell (1957) was woordvoerder en campagneleider voor Labour-politicus Tony Blair. Toen deze premier werd, was hij zijn perschef. Hij hield in die jaren een dagboek bij: The Blair Years. 

Tuesday, August 27 • I didn't feel very refreshed after the holiday and had mixed feelings about going back to work. Peter M and I went out to see TB [Tony Blair] at half tour at Richmond Crescent. He was wearing shorts and a T-shirt with a big letter Q on it. He was tanned and seemed very chirpy, and moderately sympathetic when I told him we had had something of a holiday from hell, Fiona ill, the house not great. We went through all the various problem areas and he concluded that he needed to get out there more. He realised that he was being seen as all things to all men, a bit managerial even, and it had to be much clearer that he was a conviction politician. The problem was that New Labour was defined by our opponents as an electoral or political device. We had to show that he was New Labour out of conviction. I said the most important challenge of the coming months was for TB to connect with people, and for the party to see that happening, based upon his convictions as a left-of-centre political leader. Peter and I left at seven, having enjoyed a running private joke between us to see how long we would be there before we were offered a cup of tea. We got one just before we left.

Wednesday, August 28 • Neil and Glenys came round and we went to the Camden Brasserie. To our and their amazement, Robin and Gaynor [Regan, his secretary] were two tables away. Robin went a weird pink colour, while Gaynor looked sick. RC [Robin Cook, Foreign Affairs] came over. There was something I needed to fax to him, and could I fax to his office. It was probably a big charade to pretend he was not going to her place.

Ongecorrigeerde vertaling door ChatGPT.

Dinsdag 27 augustus • Ik voelde me na de vakantie niet bepaald uitgerust en had gemengde gevoelens over het weer aan het werk gaan. Peter M. en ik gingen naar Richmond Crescent om TB [Tony Blair] te zien, halverwege zijn vakantie. Hij droeg een korte broek en een T-shirt met een grote Q erop. Hij was gebruind en leek erg opgewekt, en toonde redelijk veel begrip toen ik hem vertelde dat we min of meer een vakantie uit de hel achter de rug hadden gehad: Fiona ziek, het huis niet geweldig.

We namen alle verschillende probleemgebieden door en hij concludeerde dat hij er vaker op uit moest. Hij besefte dat hij werd gezien als iemand die voor iedereen alles probeerde te zijn, een beetje als een manager zelfs, en dat het veel duidelijker moest zijn dat hij een politicus was die vanuit overtuiging handelde. Het probleem was dat New Labour door onze tegenstanders werd afgeschilderd als een electorale of politieke truc. We moesten laten zien dat hij uit overtuiging voor New Labour stond.

Ik zei dat de belangrijkste uitdaging voor de komende maanden was dat TB contact moest maken met de mensen, en dat de partij moest zien dat dit gebeurde, gebaseerd op zijn overtuigingen als een centrumlinkse politieke leider.

Peter en ik vertrokken om zeven uur, nadat we samen veel plezier hadden beleefd aan een doorlopende privégrap: hoelang zouden we hier zijn voordat ons een kop thee werd aangeboden? We kregen er eentje vlak voordat we vertrokken.

Woensdag 28 augustus • Neil en Glenys kwamen langs en we gingen naar de Camden Brasserie. Tot onze verbazing én die van hen zaten Robin en Gaynor [Regan, zijn secretaresse] twee tafels verderop. Robin werd helemaal vreemd roze, terwijl Gaynor er ziekelijk uitzag. RC [Robin Cook, Buitenlandse Zaken] kwam naar ons toe. Er was iets wat ik naar hem moest faxen, en hij vroeg of ik het naar zijn kantoor kon faxen. Het was waarschijnlijk één grote vertoning om te doen alsof hij niet van plan was naar haar huis te gaan.

Tsead Bruinja • 27 augustus 2007

• Dichter des vaderlands Tsead Bruinja (1974) was in 2007 te gast op een poëziefestival in Macedonië en hield daar een dagboek bij.

Maandag, 27 augustus
Nadat we waren opgesplitst in vier groepjes, vertrok mijn gezelschap naar het stadje Prilep. Daar lazen we, na een bezoek aan het tabaksmuseum en een copieuze lunch, 's avonds voorbij de muur van een ruïne. De technicus, een jonge, wat gezette jongen, verveelde zich zodanig bij onze voordrachten, dat hij voortdurend aan het geluid zat te pielen, waardoor de installatie geregeld vervelend piepte. Verder werd de avond half schreeuwend gepresenteerd door een vrouw, die door haar mannelijke postuur, haar felrode lippen en een voorliefde voor haarlak veel weg had van een travestiet.
De vertalingen werden gelukkig niet voorgelezen door de presentatrice, maar door Elida, een studente psychologie, die ons samen met Marija en Natasha ook in Struga had begeleid. Ik had Elida niet verteld dat ik van mijn voordracht, vier liefdesgedichten, een duet wilde maken, maar ze deed goed mee. Ik stelde haar microfoon zo op dat we niet voorlazen aan het publiek maar aan elkaar. Bij het laatste gedicht dat het einde van de relatie inluidde, stonden we met de ruggen naar elkaar toe.

Dinsdag, 28 augustus
Van het oude treinstation in Skopje, waar alle dichters voorlazen, was een monument gemaakt ter nagedachtenis aan de honderden gestorven kinderen die tijdens de aardbeving in 1963 onder het puin bedolven waren geraakt. De klok aan de gevel stond nog altijd op het tijdstip van de ramp.
Ik vroeg de jonge Macedonische dichter Nikola Madirov, met wie ik het veel over muziek had gehad, bij mijn voordracht in een vijfkwarts maat te klappen. Hij nam de uitdaging aan en ik las een gedicht over mijn opa, waarin ik me voorstel hoe hij als een Don Quichot uit zijn laatste droom komt galopperen en al vechtend met zijn eigen windmolens aan de horizon verdwijnt. Doordat ik het met nog meer vuur had gebracht dan normaal, duurde het even voordat ik weer mezelf was.
Eenmaal terug in het hotel dronken en praatten we tot zo diep mogelijk in de nacht om ons naderend afscheid uit te stellen. Ik zou ze gaan missen, zelfs Mr. Montenegro.

Wolfgang Herrndorf • 26 augustus 2013

• Wolfgang Herrndorf (1965-2013) was een Duitse schilder en schrijver. Nadat bij hem in 2010 een hersentumor geconstateerd werd, begon hij een online dagboek dat hij bijhield tot aan zijn dood. Het is daarna ook in boekvorm gepubliceerd.

Vertaling onderaan

2.8. 2013 20: 7:16
im See zwei Schwimmer, einer davon ich.

2.8. 2013 20:18:00
Lars liest mir Isa vor.

2.8. 2013 20:21
Jeden Abend der gleiche Kampf. Laß mich gehen, nein, laß mich gehen, nein. Laß mich.

4.8. 2013 14:51
Ich kann nichts schreiben, nicht lesen, kein Wort.
Ich will spazieren. Wo will ich hin. Den ganzen Winter habe ichs gefunden.

4.8. 18:10
Stundenlang Epilepsie, den Namen von C. vergessen. Die anderen in ihrer Wohnung kenne ich auch nicht, weil ich sie nicht angesehen habe, aus Angst, auch ihre Namen nicht zu wissen.

5.8. 2013 19:42
Westhafen. Mit Ines zum Kanal. Im Wald schnell Dämmerung, keine Johannisbeeren, dafür Brommbeersträucher wie vor Monaten. Liegen bis in die Nacht am Ufer unter Sternen. Ihre Kinder, Mäckeritzbrücke, Saatwinkler Damm, Italien, Taxi.

11.8. 2013 12:01
August, September, Oktober, November, Dezember, Schnee
Jeder Morgen, jeder Abend. Ich bin sehr zu viel.

17.8. 2013 17:00
C. liest mir Isa vor.

18.08.2013 17:30
Stundenlang Regen. Niemand am See, nur der Bademeister.

19.08.2013 11:00
Passig und Marcus kommen. Lesen Isa, halten es für machbar.

20.8.2013 14.00
Almut.

------------

Schluss
Wolfgang Herrndorf hat sich am Montag, den 26. August 2013 gegen 23.15 Uhr am Ufer des Hohenzollernkanals erschossen.

De plaats waar Herrndorf zichzelf doodschoot.

Ongecorrigeerde vertaling door ChatGPT

2-8-2013, 20:07:16
In het meer twee zwemmers, van wie één ik.

2-8-2013, 20:18:00
Lars leest me voor uit Isa.

2-8-2013, 20:21
Elke avond dezelfde strijd. Laat me gaan, nee, laat me gaan, nee. Laat me.

4-8-2013, 14:51
Ik kan niets schrijven, niets lezen, geen woord.
Ik wil wandelen. Waar wil ik heen? De hele winter heb ik het gevonden.

4-8, 18:10
Urenlang epilepsie, de naam van C. vergeten. De anderen in haar woning ken ik ook niet, omdat ik niet naar hen heb gekeken, uit angst ook hun namen niet te kennen.

5-8-2013, 19:42
Westhafen. Met Ines naar het kanaal. In het bos snel schemering, geen aalbessen, maar braamstruiken zoals maanden geleden. Tot diep in de nacht aan de oever onder de sterren gelegen. Haar kinderen, Mäckeritzbrug, Saatwinkler Damm, Italië, taxi.

11-8-2013, 12:01
Augustus, september, oktober, november, december, sneeuw.
Elke ochtend, elke avond. Ik ben veel te veel.

17-8-2013, 17:00
C. leest me voor uit Isa.

18-8-2013, 17:30
Urenlang regen. Niemand aan het meer, alleen de badmeester.

19-8-2013, 11:00
Passig en Marcus komen. Lezen Isa, vinden het haalbaar.

20-8-2013, 14:00
Almut.

Slot

Wolfgang Herrndorf heeft zich op maandag 26 augustus 2013 omstreeks 23.15 uur aan de oever van het Hohenzollernkanaal doodgeschoten.

Lode De Paepe • 25 augustus 2001

• Lode De Paepe beklom in 2001 en 2002 op een eenwieler de Mont Ventoux. Hij doet daarvan verslag in De kale berg. Op en over de Mont Ventoux.

Zaterdag 25 augustus 2001 • En dit is nu wat de echte wielerfanaat onderscheidt van een gelegenheidstrapper als ik: ik had er nog steeds niet het minste idee van wat ik voor me had. Hiervan getuige het ontbijt dat ik op 25 augustus 2001 nuttigde: twee croissants en een kop koffie...
Voorzien van drie liter water en wat druivensuiker richting top, tegen een gemiddelde snelheid van 8 km/u. Ik merkte echter direct dat je de Mont Ventoux niet oprijdt zonder deftige voorbereiding en het bleek al snel nodig nu en dan een korte herstelpauze in te lassen.
Na een zestal kilometer kreeg ik le chalet Liotard in het vizier en ik kon mij niet bedwingen er een steak met frieten te gaan nuttigen; de croissants waren immers allang opgebruikt. Na 45 minuten met een volle maag - ook al niet ideaal maar het had toch deugd gedaan - terug op weg voor de laatste zes kilometer.
Over dit gedeelte kunnen we kort zijn: afzien, afzien en afzien. Op drie kilometer van de top ben ik tegen de grond gegaan, wat niet verwonderlijk is bij een eenwieler als men de voeten vastklikt. Eén moment van onoplettendheid en weg evenwicht. Het losklikken van de trappers is enkel de eerste kilometers een optie, wanneer men er nog fris genoeg voor is.
Aangekomen op de top was de voldoening enorm, ook al was dit maar een gedeeltelijke klim.

James T. Murphy • 24 augustus 1945

• James T. Murphy was krijgsgevangene in een Japans kamp. Hier zijn dagboek.

August 19, 1945
Commander returns from Sendai. Visits our camp. Japanese tells us Armistice has been reached and we will be notified tomorrow.

August 20, 1945
9:15 a.m. Standing in formation, the Japanese Commander delivered speech informing us that peace has come and he placed us under our own American officers. After speech was read twice, by the interpretor, a grand ovation of applause and cheers rang out and many broke down and cried. Freedom at last! It was hard for me to believe. Was this just another good dream? The supply room was opened to us. Chow plentiful (such as it is). Found much winter Red Cross clothing and shoes in the supply room. This clothing, if issued earlier would have saved much misery as many of us worked practically barefooted and in threadbare clothing last winter.

August 24, 1945
Japanese carpenters place large signs on roof of our buildings with PW written in red paint. We are told that American planes will fly over and drop supplies.

August 25, 1945
American Navy planes flew over camp and spotted us.

August 26, 1945
Planes identified as Grummans flew low over camp.

August 27, 1945
F4U Navy fighters dropped message telling us to clear area for dropping of parcels. Flight of 5 F4U's 5 Grumman fighters and 5 Torpedo planes dropped food, medicine, clothing and magazines by parachute. News sheets also dropped. Further instructions for us to signal planes of our needs also included.

John Bake • 24 augustus 1830

• John Bake (1787-1864) was een Nederlandse classicus en filoloog. In 1830 maakte hij een reis naar Duitsland en Zwitserland, die hij beschreef in brieven aan zijn vrouw, die zijn te lezen als een reisdagboek.

Maandag, 23 augustus.
Alles stemde mij sedert enige dagen om minder behagen in Zwitserland te scheppen. Het werd slechter weer en koud, zodat het voor een dag of drie reeds gesneeuwd heeft op de bergen. Men krijgt eindelijk, na zoveel gezien te hebben, verzadiging en - ik verlangde alleen naar huis, zodat mijn reisgenoten soms niets meer aan mij hadden. Evenwel ben ik hedenmorgen weer getroffen. De Rigi goed gezien hebbende, telde ik de Weissenstein voor niets en was er zelfs met tegenzin, enkel om de vrienden niet tegen te gaan, heen getrokken. Nu was ik voor 5 uur op, en heb ik gejouisseerd van een halfuurs schouwspel (want langer duurde het niet) dat voortreffelijk was, beter nog dan op de Rigi: het langzaam verlichten der sneeuwtoppen. Zelfs 10 minuten lang vertoonde zich de vergulde top van de Montblanc, die men van de Rigi geheel niet ziet. Overigens is het panorama niet te vergelijken met de Rigi. Men ziet weinig meren en meest het vlakke noordwestelijke gedeelte van Zwitserland. Straks rijden wij naar Moutier terug en rijden dan verder.

[kijk hier voor foto's van de zonsopgang gezien vanaf de Weissenstein]

Bazel, 24 augustus.
Gisteravond zijn wij hier aangekomen. Dadelijk vloog ik naar de post om uw brief. Ik vond er twee. Hoe jammer, dat ik over 't huis niet kon antwoorden, maar gij hebt volmaakt wel gedaan. Uw tweede deed mij ook oneindig veel genoegen, ziende dat mijn correspondentie u toch wat plezier heeft gedaan. Mij niet minder, want ik was dan, aan u schrijvende, telkens met mijn gehele ziel bij u. Ik zal mijn journaal, sedert de Weissenstein, thuis wel vervolgen, maar mijn plan is genomen. De vrienden willen nog langs de Moezel en door Brabant, zodat wij morgen samen vertrekkende slechts een eind weegs samen gaan. Baden-Baden offer ik op, maar snel naar huis. Zeker ben ik niet later dan 2 september thuis en in uw armen. Of ik vroeger kan komen valt moeilijk te bepalen, omdat ik niet graag 's nachts doorreis. Ik moet fris bij u komen, niet waar? Vertel mijn spoedige thuiskomst nog maar niet aan iedereen. Anders word ik dadelijk lastig gevallen. Hoe zeer ik verlang alles wat mij dierbaar is terug te zien, kan ik u niet beschrijven. Ik heb haast en omhels u nog eens hartelijk. Dag beste vrouw, tot over weinige dagen.