Sarah Raymond • 26 juli 1865

• Sarah Raymond (1840-1914) trok met haar familie per huifkar naar het westen als kolonist. Haar dagboek is later gepubliceerd als Days on the road. "The family began their journey on May 1, 1865 in Missouri and arrived at their destination in Virginia City, Montana Territory on September 6.

Vertaling onderaan.

Wednesday, July 26
...I did not awake this morning until everything was ready for a very early start. Mother had kept my breakfast warm by keeping the stove until the last minute. I sat in the wagon and ate my breakfast after the train had started. When through, I climbed out and went to see how Neelie [Sarah's friend] was. I found her feverish and restless; her symptoms unfavorable.
Oh, the dust, the dust; it is terrible. I have never seen it half as bad; it seems to be almost knee-deep in places. We came twenty miles without stopping, and then camped for the night. We are near a fine spring of most excellent water - Barrel Spring it is called. I do not know why; there are no barrels there. When we stopped, the boys' faces were a sight; they were covered with all the dust that could stick on. One could just see the apertures where eyes, nose and mouth were through the dust; their appearance was frightful. How glad we all are to have plenty of clear cold water to wash away the dust.

Ongecorrigeerde vertaling door ChatGPT:

Woensdag 26 juli
...Vanmorgen werd ik pas wakker toen alles al gereed was voor een zeer vroege afreis. Moeder had mijn ontbijt warm gehouden door het fornuis tot het laatste moment aan te laten. Ik zat in de wagen mijn ontbijt te eten nadat de karavaan weer op weg was gegaan. Toen ik klaar was, klom ik eruit om te kijken hoe het met Neelie ging. Ik trof haar koortsig en onrustig aan; haar toestand gaf weinig aanleiding tot optimisme.
Ach, dat stof, dat stof – het is verschrikkelijk. Ik heb het nog nooit zo erg gezien; op sommige plaatsen lijkt het bijna tot aan je knieën te reiken. We legden zo'n twintig mijl af zonder te stoppen en sloegen daarna voor de nacht ons kamp op. We bevinden ons bij een prachtige bron met voortreffelijk water: Barrel Spring heet die. Waarom, weet ik niet, want er zijn daar helemaal geen tonnen.
Toen we halt hielden, waren de gezichten van de jongens een wonderlijk gezicht. Ze zaten onder een dikke laag stof; alleen de openingen voor hun ogen, neus en mond waren nog zichtbaar. Hun aanblik was bijna angstaanjagend.
Wat zijn we allemaal blij dat we hier volop helder, koud water hebben om het stof van ons af te wassen.