(5 November). ‘Er was weder veel traagheid bij mij, wachten op eenige impulsie, te veel drukte in het onderzoek van vele dingen; flauwheid omtrent het Woord, flauwheid omtrent het bewaken van mijzelven; bitterheid was er weinig, maar daarentegen te veel medegaan met le train du monde, te veel mijzelven innerlijk vasthouden aan hetgeen waaraan men zich niet kan vasthouden, veel in ijdelheid spreken, in plaats van in stilte Gods weg te volgen.’ [Een soortgelijke gedachte in een brief aan den heer Groen van 13 September 1843:] ‘Misschien heb ik nog tijd even over te vliegen tegen het eind der maand, maar ik weet het niet zeker. Ik ben thans niet gaarne van huis. Daar is het mij het best. Daar te zijn in de dingen die God ons op de hand legt en hem er in te mogen dienen, is wel het heerlijkst. Ik ben moede van al het spreken over de heilige zaken. Men denkt vrij te staan en te spreken, en zit ondertusschen nog steeds in het midden der vooroordeelen verschanst. Gods getuigenissen vast te houden tegen alles en tegen zich zelven, waar vindt men dat? Overal kompositie met de konscientie, overal halve dingen; en God wil alles geheel.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten