Sarah Morgan Dawson -- 18 februari 1863

• Sarah Morgan Dawson (1842-1909) woonde tijdens de Amerikaanse burgeroorlog in Louisiana en hield in die periode een dagboek bij.

Wednesday, February 18th.
Gibbes has gone back to his regiment. I can't say how dreary I felt when he came to tell me good-bye. I did not mean to cry; but how could I help it when he put his arms around me? . . .

Sunday, February 22d, 1863.
Mother has come to me! O how glad I was to see her this morning! And the Georgia project, which I dared not speak of for fear it should be mere talk and nothing more, is a reality. - Yes! we are actually going! I can hardly believe that such good fortune as getting out of that wretched Clinton really awaits us. Perhaps I shall not like Augusta either; a stranger in a strange city is not usually enchanted with everything one beholds; but still - a change of scene - a new country - new people - it is worth while! Shall we really go? Will some page in this book actually record "Augusta, Georgia"? No! I dare not believe it! Yet the mere thought has given me strength within the last two weeks to attempt to walk. Learning to walk at my age! Is it not amusing? But the smallest baby knows more about it than I did at first. Of course, I knew one foot was to be put before the other; but the question was how it was to be done when they would not go? I have conquered that difficulty, however, and can now walk almost two yards, if some one holds me fast.

Sunset. Will [Pinckney] has this instant left. Ever since dinner he has been vehemently opposing the Georgia move, insisting that it will cost me my life, by rendering me a confirmed cripple. He says he could take care of me, but no one else can, so I must not be moved. I am afraid his arguments have about shaken mother's resolution. Pshaw! it will do me good! I must go. It will not do to remain here. Twenty-seven thousand Yankees are preparing to march on Port Hudson, and this place will certainly be either occupied by them, or burned. To go to Clinton is to throw myself in their hands, so why not one grand move to Augusta?

Nicholas Roerich -- 17 februari 1926

• Nicholas Roerich (1874-1947) was een Russische schilder en schrijver, met een speciale belangstelling voor de Himalaya-landen en het Midden-Oosten, waarover hij ook schreef.

 February 16th
The Taotai arrived. Boring conversations about the cult of ancestors, about astrology, about the weather. He looked at the photographs of my paintings. He said that he had already telegraphed to Urumchi about permission for us to proceed. These permissions for each step recall the most brutal times and we are bored by it, to the last degree. Even to complain about the rudeness of the officials, one needs permission. Passing through the city we again observed the local types. These are very cruel faces. Many more beggars and cripples than in Yarkand. We must exchange the remaining rupees. We are advised to take some gold. The Kirghiz are bringing it from the mountains. Hindus and Turki accept it gladly.

February 17th
The day for the exchange of money. The selection of a tarantas. A new driver — a Cossack refugee from Orenburg. An instructive scene in the bazaar. A mullah with a whip is chasing the people to the mosque. The lashes of the whip strike the backs, the shoulders, the faces. The enthusiasm for prayer is evoked with difficulty and many are hurrying to hide themselves in the side-streets. They say that Medresse — the schools at the mosques — are visited rarely. Even in the wilderness, the people expect more refined and more profound forms of knowledge.

Lady Dorothy Kennard -- 15 februari 1916

• Lady Dorothy Katherine Barclay Kennard verbleef in de jaren 1915-1917 in Roemenië en schreef over die periode een dagboek.

February 1916. — When the snow fell really deep and the surface of it froze, we packed an outfit for winter sport and entrained for the mountains. Sinaia is the obvious resort on these occasions, in the same fashion as it offers for the summer a respite from the dog days. The hotels stand open in winter, as does the casino in ordinary years. But this time the war had closed those treacherous doors.

The hotels are primitive for a country which inclines instinctively towards display of luxury. One cannot even obtain a comfortable bath. But Roumania borders enough upon Eastern countries to catch rays from their winter sunshine, and it is no hardship to spend long days out of doors. Bobsleighs and skis multiplied with marvellous rapidity, and those amongst us who ignored the possibilities of both were invited to go "footing" for miles over the snow. Blue-misted valleys and ravines where mountain water flowed made switchbacks for pointed hills of fir trees, and one recalled obscure parts of Switzerland, immortalised in guide-books. Villas sprouted everywhere, built in painted wood on the Swiss cottage system, and one was hard put to it to remember that one was in the Balkans.

Little of import occurred here, but I myself, who am a maniac for scenery, carried away a mind-picture of the view from Santa Anna mountain, where we enjoyed a moonlit dinner eaten off rugs spread on the snow, and danced to music made by villagers in a wooden hut built to shelter travellers overnighted on the peak. As far as the war was concerned we remained passive spectators only, and that at an immense distance. But from Ploesti came the news that the year was to be a record one for petrol output. The Roumanians themselves are only just beginning to understand how rich they can so easily become; how should outsiders guess it! It appears that on the Austrian frontiers live stock has been surreptitiously sold in large quantities to the enemy. But one can hardly call this treachery; the prices offered were stupendous and the traffickers were peasants. Still, the tale is not a pretty one in view of the very stringent military laws recently passed, and I am glad to say that the offenders were duly punished.

Eugène Delacroix -- 14 februari 1850

• Eugène Delacroix (1798-1863) was een Franse schilder. Dagboekfragmenten en brieven van zijn hand zijn verzameld in Ik heb het niet over middelmatige mensen (vertaling: Joop van Helmond).

Donderdag 14 februari. [1850] [...] Ik begin een geweldige hekel te krijgen aan mensen als Schubert, de dromers als Chateaubriand (dat heb ik al een hele tijd), Lamartine, enz. Waarom zal er van hun werk niets blijvend zijn? Omdat het absoluut niet echt is. Kijkt een minnaar naar de maan wanneer hij zijn geliefde in zijn armen houdt...? Zou kunnen, wanneer ze hem begint te vervelen. Geliefden huilen niet samen; ze doen niet aan lofzangen op het oneindige en weinig aan beschrijvingen. De uren van puur geluk verstrijken snel en worden niet zo besteed. De sentimenten in de Méditations zijn vals, net als in Raphaël van dezelfde auteur. Die weemoed, die eeuwige treurigheid verpersoonlijken niemand. Het is de school van de ziekelijke liefde. Dat is een povere aanbeveling en toch doen vrouwen net of ze dol zijn op dat geleuter. Het is maar een houding; ze weten immers heel goed waar het om draait als het gaat over dat waarop liefde is gestoeld. Ze hemelen de makers van odes en invocaties op: maar ze verleiden en zoeken met zorg de mannen uit die gezond zijn en ingaan op hun charmes. [...]

Bert Maalderink -- 12 februari 2006

• Bert Maalderink (1963) was in 2006 in Turijn om verslag te doen van de Olympische Winterspelen. Hij hield in die tijd voor NRC Handelsblad een 'Hollands Dagboek' bij.

Zondag
Een collega stuurde me aan het begin van het seizoen een sms'je. Of ik 'm wilde waarschuwen als ik Ireen Wüst ging interviewen. Dan had hij tijd om de tv wat zachter te zetten voor de buren. Het is waar: Ireen Wüst schreeuwt alsof ze niet weet wat de functie van een microfoon is. Maar er is in ijsstadions meestal zo'n herrie dat je jezelf amper kunt verstaan. Ze wil dus alleen maar behulpzaam zijn. Als er geen rumoer is, praat ze trouwens gewoon. Maar vandaag is het een dag om haar volumeknop op tien te zetten. Die van mij ook.
De NOS heeft een positie op het middenterrein van de ijsbaan. Daar sta ik. Om zo snel mogelijk na de wedstrijd een reactie van een Nederlandse schaatser te kunnen hebben. Vijf uitverkoren landen en hun verslaggevers op een rijtje in volgorde van belangrijkheid. Italië, Amerika, Duitsland, Nederland en Canada. Het mooie van die plek is dat ik dichtbij de schaatsers sta. Vandaag was dat een aparte belevenis. Wie had kunnen denken dat Ireen Wüst zou winnen, in een veld waar Cindy Klassen en Anni Friesinger de topfavorieten zijn? Wüst rijdt voordat de concurrentie in de baan komt en moet twintig minuten wachten om te weten of haar tijd de beste blijft. Ze dribbelt, lacht en springt vlak voor m'n neus heen en weer.
Als het eindelijk zover is en blijkt dat Wüst goud heeft, dirigeert Ab Krook, de baas van de schaatsers, haar direct naar me toe. Het mag eigenlijk niet op dat moment, en bovendien moet ze eerst langs de verslaggevers op positie 1, 2, en 3. Maar Krook loopt met haar dwars door een organisatietype heen. Ik formuleer een vraag: 'Olympisch kampioen, wat zeg je dan?' Ik hoor dat mijn stem breekt. Dat past niet bij me, het credo is afstand houden. Maar ik heb blijkbaar zo meegeleefd dat er ineens een snikkende man tegenover de winnares staat. Ze doet vrolijk mee, schreeuwt nog harder dan anders en de tranen van geluk komen door. Zij snapt er niks van. Negentien jaar, amper twee seizoenen actief op het hoogste niveau en dan op het grootste sportevenement winnen. Het is geweldig.

Bibian Harmsen -- 11 februari 2012

• Nadat Bibian Harmsen (1971-2012) te horen had gekregen dat ze alvleesklierkanker had, ging ze een weblog bijhouden - dat onverwacht veel belangstelling kreeg.

Zaterdag 11 februari 2012

Geur
 Als ik weer thuis ben na een ziekenhuisbezoek, vind ik de geur van de pleister op de plek waar het infuus heeft gezeten onverdragelijk. Ellendig en doodmoe op de bank, maakt die geur me bijna woedend. Gistermiddag ook. Laatste keer in AMC, ik ben overgestapt naar andere oncoloog in ander ziekenhuis. Ik was zo moe. En ik had buikpijn die maar niet weg ging, en zo erg was dat ik alleen maar wilde slapen – maar dan wel zonder dat vieze geurtje. Om acht uur lagen we met zijn vieren in ons grote bed (Swip was uit logeren), rijkelijk besmeerd met Rituals eucalyptus massageolie en VapoRub, om ieder zweempje ziekenhuislucht te verdoezelen.

De geur van de kindertjes toen ze klein waren, melk en honingkoekjes, kan ik me precies herinneren, maar ik zou hem zo graag weer eens ruiken. Of de geur van Klaas in zijn nek, toen ik voor de eerste keer naast hem wakker werd.

Vandaag hoorde ik van een familielid dat ik in 30 jaar niet heb gesproken, dat ik toen ik een peuter was dagelijks bij mijn opa en oma in hun wasserij afgeleverd werd. Ik zou kunnen zeggen, dat ik tegelijk met de vuile was werd gebracht, maar dat weet ik niet zeker.

Ik stond daar in een box tussen de reuze wasmachines en de pakken wasmiddel op muziek van de radio te dansen. In de kast heb ik nog een houten kleerhanger met het opschrift 'Tel. 741259 - Chem. Wasserij "Moderna" - Sumatrastraat 216, Amsterdam'.

Ooit heeft een dj na een optreden van ons bandje een poging gedaan mij te versieren; hij schreef zijn telefoonnummer en adres op een bierviltje. Het adres was hetzelfde als dat van wasserij Moderna. Ik vond het onfatsoenlijk in te gaan op avances van iemand die in de oude wasserij van mijn grootouders woonde – al speelde het zeker ook een rol dat ik de dj in kwestie een vreselijke druiloor vond. En dat hij de verkeerde aftershave gebruikte.

Chem. Wasserij Moderna: het verklaart wellicht de gelukzalige opwinding die ik nog steeds heb het bij het openen van pakken wasmiddel, en zelfs mijn plezier bij het doen van handwasjes op vakantie. Of het verheerlijkt rondlopen in de mega-supermarkten met een overdaad aan merken, varianten en geurtjes die de wasmiddelenfabrikanten maken. En dan mijn absolute favoriete geur Savon Marseille inslaan. Misschien was dat wel het huiswasmiddel van stomerij-wasserij Moderna, en heeft die geur zich diep in mijn olfactorische geheugen gegrift.

Niet zolang geleden pakte ik een handdoek uit de vakantiekast en rook er aan; het wasmiddel uit Spanje! Ik was weer in Cáceres, in de gammele washokken, naast twee Spaanse vrouwen shirts en onderbroeken aan het wassen in de brandende zon, en het maakte niet uit dat ik kletsnat werd en dat op de hand wassen op een ribbelbord eigenlijk rotwerk is. Volstrekt gelukkig tussen het natte, schone wasgoed. Hoe simpel kan geluk zijn.

Koningin Victoria -- 10 februari 1840

• Koningin Victoria van Engeland (1819-1901) hield een groot deel van haar leven een dagboek bij.

February 10, 1840
The last time I slept alone. Got up at 1/4 to 9, - well, and having slept well; and breakfasted at 1/2 p. 9. Mama came before and brought me a nosegay of orange flowers. My dearest kindest Lehzen gave me a dear little ring. Wrote my Journal, and to Lord M. Had my hair dressed & the wreath of orange flowers put on. Saw my precious Albert for the last time alone, as my Bridegroom. Dressed. Saw Uncle, and Ernest who dearest Albert brought up. At 1/2 p. 12 I set off; dearest Albert having gone before. I wore a white satin gown, with a very deep flounce of Honiton lace, imitation of old. I wore my Turkish diamond necklace and earrings, and my Angels beautiful sapphire broach [sic]. Mama and the Duchess of Sutherland went in the carriage with me; I subjoin an account of the whole, which is pretty correct, only that they put in that I cried, and I did not shed one tear the whole time, and some other foolish things about Albert which they have said. To return to my going to St. James's, I never saw such crowds of people as there were in the Park, and they cheered most enthusiastically ...
The Ceremony was very imposing, and fine and simple, and I think ought to make an everlasting impression on every one who promises at the Altar to keep what he or she promises. Dearest Albert repeated everything very distinctly. I felt so happy when the ring was put on, and by my precious Albert. As soon as the Service was over, the Procession returned as it came, with the exception that my beloved Albert led me out. The applause was very great, in the Colour Court, as we came through; lord Melbourne, good man, was very much affected during the Ceremony and at the applause ...
At 20 m. to 4 Lord Melbourne came to me and stayed with me till 10 m. to 4. I shook hands with him and he kissed and pressed my hand. Talked of how well everything went off. 'Nothing could have gone off better,' he said, and of the people being in such good humour and having also received him well; of my receiving the Addresses from the House of Lords and Commons; of his coming down to Windsor in time for dinner. I begged him not to go to the party; he was a little tired; I would let him know when we arrived; I pressed his hand once more, and he said: 'God bless you, Ma'm.' most kindly, and with such a kind look.
Dearest Albert came up and fetched me downstairs, where we took leave of Mama and drove off at near 4; I and Albert alone, which was so delightful. There was an immense crowd of people outside the Palace, and which I must say never ceased till we reached Windsor Castle. Our reception was most enthusiastic and hearty and gratifying in every way: the people quite deafening us; and horsemen and gigs &c. drivïng along with us. We came through Eton where all the Boys received us most kindly, - and cheered and shouted. Really I was quite touched ...
At 1/2 p. 10 I went and undressed and was very sick, and at 20 m. p. 10 we both went to bed; (of course in one bed), to be by his side, and in his arms, and on his dear bosom, and be called by names of tenderness, I have never yet heard used to me before - was bliss beyond belief! Oh! this was the happiest day of my life! - May God help me to do my duty as I ought and be worthy of such blessings!