Veertien dagen na de pompeuze comedie waar ik over heb gesproken, is de Prins (Willem V, red.) in triomf teruggekeerd naar Den Haag, waar hij twee jaar eerder uit was verbannen. Men heeft zich gehaast hem alles terug te geven, wat men hem had betwist en nog meer. Hij is gedragen door het volk, dat zijn paarden had uitgespannen bij het hek van het Bos. Dat schouwspel, de toejuichingen van een ontelbare menigte, die zich op en om zijn rijtuig wierp om hem te omhelzen of in ieder geval een stukje van zijn kleren aan te raken, de ontroering van het volk dat naar hem keek en hem met grote kreten zijn bevrijder noemde, dat zei dat het bevrijd was van de ketenen, waar het zolang onder gebukt was gegaan, vertederde alle toeschouwers, de meest ongevoelige konden hun tranen niet inhouden.
De volgende dag was de vreugde of liever gezegd de uitzinnigheid, algemeen. Het is niet mogelijk er een beschrijving van te geven, je zou gezegd hebben dat het een troep gestoorden was die was ontsnapt uit het gekkenhuis. De vrouwen leken echte bacchanten, het oranje werd overal gedragen, iedereen was ermee getooid, 's Avonds was het nog veel erger, de ruiten werden kapot gegooid op de muziek van tamboer en fluit, verschillende huizen werden helemaal geplunderd, vier of vijf huizen bij ons in de buurt werden ook niet gespaard. Het waren geen kreten van vreugde meer, het waren kreten van bloeddorstigheid, die me ieder moment deden huiveren van, hoewel ik zeker was niets te vrezen te hebben. Het gepeupel had het vrijkorps ontwapend, de sabels schitterden in hun handen en met de geladen geweren werden soms twee of drie schoten gelost midden op straat. De veelheid van mensen die achtervolgd werden zorgde voor afleiding, wat verschillende het leven heeft gered; de volgende dagen waren iets rustiger. De schutterij, die zich voorbeeldig heeft gedragen, en het garnizoen waren dag en nacht onder de wapens. Wij kregen een hele sterke wacht voor de deur, wat me een paar uur rust bezorgde.
Op andere plaatsen zijn de wanordelijkheden nog groter geweest. Bijvoorbeeld in Rijnsburg, waar mijn broer, hoewel men wist dat hij van de goede partij was, meer dan eens de kans liep om vermoord te worden. Hij heeft nog heel wat moeite om de orde te handhaven.
In het algemeen zijn de gemoederen nog lang niet tot rust gebracht, de verschrikkelijke geruchten die men heeft verspreid, verbitteren aan beide kanten, daar komen moorden en wanordelijkheden van allerlei soort uit voort. Utrecht heeft zich bij de eerste sommatie overgegeven, de Rijngraaf met zijn troepen had ze in de steek gelaten, de anderen zijn er vandoor gegaan zoals het uitkwam, en de overwinnaars hoefden maar aan tafel te gaan zitten, die ze gedekt en opgediend hebben gevonden.
Ik weet niet of ik het indertijd gehad heb over een brief van de Rijngraaf, weliswaar niet als de zijne erkend, maar waarin men zijn stijl herkende en die een plan bevatte dat te goed was overdacht om niet van hem te zijn. Daarin bood hij zich bescheiden aan om de funktie uit te oefenen van luitenant kapitein generaal in afwachting van een geschikter persoon. Van de 10.000 gulden die men hem per maand bood, accepteerde hij er maar 4000, de rest moest verdeeld worden tussen de vrijkorpsen, generaal Van Rijssel als generaal van de infanterie en ridder de Ternan als generaal van de cavalerie, en de bedenker van dit mooie plan heeft moeten vluchten, vermomd als vrouw en is, naar men zegt, overgestoken naar Engeland. Het is een vreselijke val, na zo mooie, hoopvolle uitzichten.
De verveling overviel me zo de laatste keer dat ik u schreef, dat de pen uit mijn handen viel. Het was dan ook heel slecht bedacht van mijn kant om te beginnen met een ordelijk en uitgebreid verhaal, ik die zo weinig orde en systeem in mijn hoofd heb. Dat heeft me ongeluk gebracht, want sindsdien, ondanks dat ik twintig keer het besluit heb genomen u de veelheid aan interessante gebeurtenissen die zich voordoen, te schrijven, heb ik daar niet in kunnen slagen. Vandaag moet ik u de complimenten voor het nieuwe jaar aanbieden en u zult me wel alle details over de afgelopen tijd willen kwijtschelden.Ik ben vanmorgen opgestaan met een droevig gevoel, waarvan ik de oorzaak niet ken, en dat niet redelijk is, immers het eind van het vorig jaar is heel wat gelukkiger geweest dan wc hadden kunnen hopen, ik ben de hemel heel wat dank verschuldigd.
Ik weet niet wat de toekomst zal brengen. Onze horizon is nooit helemaal helder, de zon komt wel eens door, een gunstige wind verjaagt de sombere wolken weleens die zich boven ons hoofd opstapelen, maar hij verspreidt ze alleen maar, ze dreigen altijd zich weer opnieuw te verzamelen, om op ons hoofd terecht te komen.
Magdalena van Schinne (1762-1840) stamde uit een adelijk geslacht, maar was ietwat aan lager wal geraakt. Van 1786-1795 hield zij een dagboek bij
dinsdag 9 oktober 2012
zondag 7 oktober 2012
Ernesto Che Guevara -- 7 oktober 1967
October 7 - Today marks eleven months since our guerrilla inauguration. The day went by without complications, bucolically, until 12.30 p.m., when an old woman, tending her goats, entered the canyon where we were camped and had to be taken prisoner. The woman did not volunteered any reliable information about the soldiers, saying simply that she knew nothing, and that it had been quite a while since she had last been there ...
Ernesto Guevara (1928-1967) hield tijdens de laatste elf maanden van zijn leven een dagboek bij. Het is gepubliceerd als Boliviaans dagboek. De laatste aantekeningen daarin zijn van 7 oktober. Op 8 oktober werden hij en zijn mannen in een hinderlaag overvallen.
Ernesto Guevara (1928-1967) hield tijdens de laatste elf maanden van zijn leven een dagboek bij. Het is gepubliceerd als Boliviaans dagboek. De laatste aantekeningen daarin zijn van 7 oktober. Op 8 oktober werden hij en zijn mannen in een hinderlaag overvallen.
Orville Wright -- 6 oktober 1902
October 6
Will took order for groceries and sundry articles, also order for the delivery of the Lamson machine to Capt. Midgett, to Kitty Hawk after breakfast. He returned at ten o’clock with a large mess of bluefish and spots which the men at the Kitty Hawk life saving station had given him. We completed the change in the vertic. Tail, which we have reduced to one surface of 6 ft. area, and which is now operated in conjunction with the wing tips, turning toward the wing with the smaller angle of incidence so as to give it more resistance, and thus allow the wing with the larger angle, to rise more quickly. Mr. Herring put in the day setting the multiple-wing machine together, and in the evening took it to the large hill to attempt a few glides to ascertain its center of pressure. On the second glide down a hill with an inclination of about 12 ½º with an estimated velocity of 16 or 18 miles over the ground and a wind of five meters per second, after leaving the ground he alighted about 20 feet distant on then right wing and broke the main cross-span to the lower surface. We took the machine to camp where the wing was repaired temporarily in a few minutes. We erected the fifth cot “upstairs” and arranged camp so that the machine could be more easily stored. Mr. Herring makes predictions as to the relative lifts of the two machines, both with and without operator. With operator, Wright 18 miles, Chanute mult. wing 24 miles. Wright machine alone 10 miles, Chanute 7 miles.
The multiple wing machine contains 150 feet of surface beside the horizontal & vertical tails. The smart little mouse was found dead under trunk.
Orville Wright (1871-1948) was een Amerikaanse luchtvaartpionier. Gedeelten uit zijn dagboek zijn te vinden bij Wikisource.
Will took order for groceries and sundry articles, also order for the delivery of the Lamson machine to Capt. Midgett, to Kitty Hawk after breakfast. He returned at ten o’clock with a large mess of bluefish and spots which the men at the Kitty Hawk life saving station had given him. We completed the change in the vertic. Tail, which we have reduced to one surface of 6 ft. area, and which is now operated in conjunction with the wing tips, turning toward the wing with the smaller angle of incidence so as to give it more resistance, and thus allow the wing with the larger angle, to rise more quickly. Mr. Herring put in the day setting the multiple-wing machine together, and in the evening took it to the large hill to attempt a few glides to ascertain its center of pressure. On the second glide down a hill with an inclination of about 12 ½º with an estimated velocity of 16 or 18 miles over the ground and a wind of five meters per second, after leaving the ground he alighted about 20 feet distant on then right wing and broke the main cross-span to the lower surface. We took the machine to camp where the wing was repaired temporarily in a few minutes. We erected the fifth cot “upstairs” and arranged camp so that the machine could be more easily stored. Mr. Herring makes predictions as to the relative lifts of the two machines, both with and without operator. With operator, Wright 18 miles, Chanute mult. wing 24 miles. Wright machine alone 10 miles, Chanute 7 miles.
The multiple wing machine contains 150 feet of surface beside the horizontal & vertical tails. The smart little mouse was found dead under trunk.
Orville Wright (1871-1948) was een Amerikaanse luchtvaartpionier. Gedeelten uit zijn dagboek zijn te vinden bij Wikisource.
vrijdag 5 oktober 2012
Hermann Bahr -- 5 oktober 1907
5. 10.07
Elf Uhr abends.
In der Früh hab ich Dir heut einen ganz dummen Brief geschrieben, es nutzt nichts: ich verlier vor Angst und Sorge um Dich und allerhand tückischen Gedanken gleich völlig den Kopf, wenn einmal einen halben Tag Dein Brief sich verspätet. Lach mich nur aus. Dafür war Nachmittag die Freude grenzenlos, als ich, aus dem Theater heimkomme, das liebe Briefl auf dem Tische sah. Und wie lieb wars! Weißt Du, Liebes, daß Du, so nebenbei und ohne es zu ahnen, eine der wunderbarsten Briefschreiberinnen bist, dies gibt? So lieb ist jeder Satz und aus allem fühlt man Dich so stark, daß man förmlich Deine geliebte Stimme klingen zu hören glaubt. Du bist halt so was menschlich großes, künstlerisch Feines, daß ich mir oft vor Dir ganz albern und gemein vorkomme. Es macht aber nichts, denn Du hast mich ja lieb und was Du mit Deiner starken Hand berührst, verwandelt sich und wird Dir ein bischen gleich und so muß ich heute doch schon was Wunderschönes geworden sein, nicht?
Auf wen Du wol eifersüchtig bist? Hab hin und her geraten, kanns nicht finden. Ist ja auch blutig blöd. Ich habe Dich so tief im Blute sitzen, daß Du mich ganz beherrscht. Vielleicht spielen mir meine Sinne einmal einen Streich und ich nehme mir einmal ein fremdes Stück Fleisch - es ware schauerlich für mich, weil der Ekel nachher scheußlich ware. Dir aber könnte es eigentlich gleichgiltig sein. Denn Dir gehore ich, durch Dich lebe ich allein, durch die von Dir mir zuströmende Kraft und Glut. Dreh den Hahn ab und ich bin verlöscht.
Manchmal kommts mir vor, als könnte sein, daß Du auf meine Frau eifersüchtig bist. In einem ganz anderen Sinn freilich. Wie junge Frauen oft auf die Freunde eifersüchtig sind, die ihre Männer vor der Ehe haben. Bist Du wirklich so kindisch? Liebes, ich leg mich ins Bett und ganz dicht an mir liegst Du und ich denk die schönsten Sachen, ich hab Dich ja so lieb!
Hermann Bahr (1863-1934)was een Oostenrijkse schrijver en criticus.
Elf Uhr abends.
In der Früh hab ich Dir heut einen ganz dummen Brief geschrieben, es nutzt nichts: ich verlier vor Angst und Sorge um Dich und allerhand tückischen Gedanken gleich völlig den Kopf, wenn einmal einen halben Tag Dein Brief sich verspätet. Lach mich nur aus. Dafür war Nachmittag die Freude grenzenlos, als ich, aus dem Theater heimkomme, das liebe Briefl auf dem Tische sah. Und wie lieb wars! Weißt Du, Liebes, daß Du, so nebenbei und ohne es zu ahnen, eine der wunderbarsten Briefschreiberinnen bist, dies gibt? So lieb ist jeder Satz und aus allem fühlt man Dich so stark, daß man förmlich Deine geliebte Stimme klingen zu hören glaubt. Du bist halt so was menschlich großes, künstlerisch Feines, daß ich mir oft vor Dir ganz albern und gemein vorkomme. Es macht aber nichts, denn Du hast mich ja lieb und was Du mit Deiner starken Hand berührst, verwandelt sich und wird Dir ein bischen gleich und so muß ich heute doch schon was Wunderschönes geworden sein, nicht?
Auf wen Du wol eifersüchtig bist? Hab hin und her geraten, kanns nicht finden. Ist ja auch blutig blöd. Ich habe Dich so tief im Blute sitzen, daß Du mich ganz beherrscht. Vielleicht spielen mir meine Sinne einmal einen Streich und ich nehme mir einmal ein fremdes Stück Fleisch - es ware schauerlich für mich, weil der Ekel nachher scheußlich ware. Dir aber könnte es eigentlich gleichgiltig sein. Denn Dir gehore ich, durch Dich lebe ich allein, durch die von Dir mir zuströmende Kraft und Glut. Dreh den Hahn ab und ich bin verlöscht.
Manchmal kommts mir vor, als könnte sein, daß Du auf meine Frau eifersüchtig bist. In einem ganz anderen Sinn freilich. Wie junge Frauen oft auf die Freunde eifersüchtig sind, die ihre Männer vor der Ehe haben. Bist Du wirklich so kindisch? Liebes, ich leg mich ins Bett und ganz dicht an mir liegst Du und ich denk die schönsten Sachen, ich hab Dich ja so lieb!
Hermann Bahr (1863-1934)was een Oostenrijkse schrijver en criticus.
woensdag 3 oktober 2012
Cornelis Rijnsdorp -- 4 oktober 1940
4 oktober 1940
Over opvoeding. Als men gestorven en dus geheel weerloos is, is onze invloed als opvoeder het grootst. Ook in de natuurlijke verhoudingen schijnt Paulus' woord: ‘Als ik zwak ben, dan ben ik machtig’ (2 Corinthiërs 12 : 10b) te gelden. Misschien verklaart dit ook wel het in vele gevallen ‘pas beroemd kunnen worden na zijn dood’, de noodzakelijkheid dat de mens moet sterven, wil zijn naam leven.
Na het begrijpen treedt onmiddellijk de verveling in.
De wereld, het leven, de tijd is een wild paard; het verstand is een man, die begonnen is het paard aan de toom mee te voeren (jeugd), maar allengs moeite heeft bij te blijven en op den duur wordt meegesleurd. Het denken over het leven is een poging de ademhaling te regelen om het paard zo goed en zo kwaad mogelijk bij te houden. Wie niet denkt raakt buiten adem, verliest de contrôle over zijn bewegingen en wordt onder de voet gelopen. Het denken van de jeugdige lijkt fris en moedig door zijn ... onnadenkendheid; dat van de volwassene en oudere draagt een geheel ander karakter: het is achtereenvolgens voorzichtig, defensief, ingespannen, angstig, vertwijfeld. Het einde is de val.
De opeenvolgende wijsgerige stelsels zou men het hijgend in- en uitademen van de door de tijd meegesleurde mens kunnen noemen.
Cornelis Rijnsdorp (1894-1982) was een Nederlands schrijver en recensent. Van 1940 t/m 1950 hield hij een 'literair dagboek' bij.
Over opvoeding. Als men gestorven en dus geheel weerloos is, is onze invloed als opvoeder het grootst. Ook in de natuurlijke verhoudingen schijnt Paulus' woord: ‘Als ik zwak ben, dan ben ik machtig’ (2 Corinthiërs 12 : 10b) te gelden. Misschien verklaart dit ook wel het in vele gevallen ‘pas beroemd kunnen worden na zijn dood’, de noodzakelijkheid dat de mens moet sterven, wil zijn naam leven.
Na het begrijpen treedt onmiddellijk de verveling in.
De wereld, het leven, de tijd is een wild paard; het verstand is een man, die begonnen is het paard aan de toom mee te voeren (jeugd), maar allengs moeite heeft bij te blijven en op den duur wordt meegesleurd. Het denken over het leven is een poging de ademhaling te regelen om het paard zo goed en zo kwaad mogelijk bij te houden. Wie niet denkt raakt buiten adem, verliest de contrôle over zijn bewegingen en wordt onder de voet gelopen. Het denken van de jeugdige lijkt fris en moedig door zijn ... onnadenkendheid; dat van de volwassene en oudere draagt een geheel ander karakter: het is achtereenvolgens voorzichtig, defensief, ingespannen, angstig, vertwijfeld. Het einde is de val.
De opeenvolgende wijsgerige stelsels zou men het hijgend in- en uitademen van de door de tijd meegesleurde mens kunnen noemen.
Cornelis Rijnsdorp (1894-1982) was een Nederlands schrijver en recensent. Van 1940 t/m 1950 hield hij een 'literair dagboek' bij.
dinsdag 2 oktober 2012
Samuel A. Agnew -- 3 oktober 1863
October 3, 1863. Quiet and dull day.
This has been another pretty day: clear and pleasant. This evening I noticed a few dry small clouds floating about, the most marked feature of the day has been its dulness. I have not noticed anyone passing the road today and consequently have no news. Every thing is quiet and still and dull. I have done nothing but loll about and scribble. Studied a little on Romans. As I have not written a sermon this week, today was too late to begin the work.--I must try to write a sermon every week hereafter.
Saw a "Clarion" of the 23d which was left here yesterday by Mr. Lewis envelloped for Mr. Bullock. From it I infer the battle was fought on the 19 and 20th, on Peavine Creek, 11 or 12 miles West of Ringgold. Gen. Preston Smith of Tenn. was killed, also Gen. Helm, [Gen.] Wofford and another whose name I do not remember. Several Generals were wounded. Did not from this paper get a very satisfactory account of the battle: the accounts being too meager.
It is unusual for me not to hear some rumors and reports every day but today I have none. After we lay down, between 10 and 11 o'clock a party of serenaders came and standing on the portico played on the accordian. It was very pretty. We do not know who our entertainers were. They were three in number, only one performed.
Samuel Andrew Agnew (1833-1902) was een Amerikaanse dominee, die vrijwel zijn gehele leven een dagboek bijhield.
This has been another pretty day: clear and pleasant. This evening I noticed a few dry small clouds floating about, the most marked feature of the day has been its dulness. I have not noticed anyone passing the road today and consequently have no news. Every thing is quiet and still and dull. I have done nothing but loll about and scribble. Studied a little on Romans. As I have not written a sermon this week, today was too late to begin the work.--I must try to write a sermon every week hereafter.
Saw a "Clarion" of the 23d which was left here yesterday by Mr. Lewis envelloped for Mr. Bullock. From it I infer the battle was fought on the 19 and 20th, on Peavine Creek, 11 or 12 miles West of Ringgold. Gen. Preston Smith of Tenn. was killed, also Gen. Helm, [Gen.] Wofford and another whose name I do not remember. Several Generals were wounded. Did not from this paper get a very satisfactory account of the battle: the accounts being too meager.
It is unusual for me not to hear some rumors and reports every day but today I have none. After we lay down, between 10 and 11 o'clock a party of serenaders came and standing on the portico played on the accordian. It was very pretty. We do not know who our entertainers were. They were three in number, only one performed.
Samuel Andrew Agnew (1833-1902) was een Amerikaanse dominee, die vrijwel zijn gehele leven een dagboek bijhield.
maandag 1 oktober 2012
Bart Vos -- 2 oktober 1982
Zaterdag, 2 oktober 1982. 22.30 uur. Kamp 3
Gedonder. Tijdens het ontbijt vertelt Johan me dat hij eenmaal hoog op de berg met Ronald alsnog het oorspronkelijke plannetje wil uitvoeren.
‘Bart, het is toch alleen maar in ieders voordeel als wij tweeën de top halen en de expeditie slaagt.’
‘Maar we hebben in het basiskamp toch wat anders afgesproken.’
‘We benadelen toch niemand en als ons wat overkomt - niemand hoeft mij te redden.’
Ronald zit ernaast en zegt niets. Ik slik en als ik Johan vraag dit aan Xander te vertellen, haalt hij alleen zijn schouders op.
Later, als ik met Gerard J buiten zit te kijken naar Mathieu en de dragers die stroef naar Noord-Col stijgen, vertel ik hem van Johans plan. Gerard kent hem immers het best en als Johan meent wat hij zegt en ik mijn mond houd, kan alleen aanhoudende storm ellende voorkomen. Gerard is boos: ‘Vorig jaar heeft hij die expeditie in India ook al verziekt door er alleen vandoor te gaan.’
‘Wat moeten we doen?’
‘Ik praat wel met Johan en als dat niet gaat, dan maar naar Xander.’
Als we na het eten met zijn allen in de grote tent thee drinken, vraagt Gerard aan Xander of hij op de hoogte is van Ronald en Johans plan om er vandoor te gaan. X is met stomheid geslagen en er ontstaat een discussie die zich concentreert op wat ze gisteren na hun afdaling hebben beweerd.
Johan zegt dat ze tijdens hun rustperiode wilden proberen de top te bereiken en dat ze niemand voor de voeten zouden lopen. Als Ronalds mening gevraagd wordt mompelt hij dat het ongeveer klopt, maar dat het zwaar overdreven wordt.
‘Bovendien, Gerard van Sprang weet er toch ook van alles van.’
We worden nijdig. Johan had al gezegd dat Xander op de hoogte was en dat blijkt niet zo te zijn, nu dit. We zijn het zat en Mathieu stelt voor dat Ronald en Johan afdalen. De meesten kunnen zich erin vinden, maar Xander wil eerst nog overleggen met Han en Gerard van S. Het hele gedoe zou hen als topteam het meest benadelen.
Xander pakt de walkietalkie en roept het basiskamp op: ‘De mening van de hier aanwezigen is dat expeditieleden die zich op deze manier gedragen en zich buiten de plannen stellen, beter naar basiskamp kunnen terugkeren. Over.’
Na een lange stilte komt er antwoord: ‘Ik vind dat iemand die zich helemaal naast de expeditie plaatst er beter uit kan stappen,’ zegt Charles. Han wil zich niet uitspreken, omdat hij te veel belangen heeft als topbeklimmer en Gerard van S vraagt zich af of de expeditie zonder Ronald en Johan te zwak wordt. Kortom: ‘We verwachten, Xander, dat jij een beslissing neemt. Over.’
Verlamd zitten we naar elkaar te kijken. Van ons topteam is dus ook al geen grote helderheid gekomen en stemmen over wel of niet eruit gooien wil niemand.
Terwijl de anderen praten, vertroebelen mijn gedachten: stel dat het mooi weer wordt, dan krijgen we vleugels en is iedereen nodig om Han en Gerard te lanceren. Dus ook Ronald en Johan. Oh nee, want dan gaan ze er juist weer vandoor. Maar wat geeft het ook, want wie weet halen ze de top en het zal niet de eerste expeditie zijn die zo slaagt. Dus laat ze maar. Nee, dan hadden ze hun mond moeten houden, want als we ze laten gaan dan zijn zij de topkandidaten en niet die twee beneden en dat kan weer niet. Dan wordt het het Wilde Westen.
De spiralen waarin ik denk worden steeds wijder. Dan hoor ik Ronald zeggen dat het verwijt dat hij geniepig is geweest niet fair is, want hij heeft toch alles met Han en Gerard besproken. Weer rolt hij de bal naar de anderen.
Xander roept het basiskamp op en Gerard antwoordt dat er met hem alleen schertsend over gepraat is. En Han?
‘Met Han is daar niet over gesproken. Over,’ klinkt Hans stem gedragen door de walkietalkie.
Als de discussie verdergaat verwijt ik mezelf de hele zaak aangezwengeld te hebben. Is deze situatie niet veel rampzaliger? Vanmiddag was het zo helder. Ook de oplossing: weg met die twee. Nu klotst alles weer. Boos kruip ik in mijn slaapzak en probeer met lezen mijn hoofd te ordenen.
23.45 uur. Het is helder buiten. En sinds tijden is er geen wind. Voor we uit elkaar gingen zei X dat hij verwacht dat Ronald en Johan hun excuses aanbieden en verder loyaal zullen meewerken en dat alle anderen dit accepteren. Morgen beslissen we over Ronald en Johan.
Bart Vos (1951) is een Nederlandse bergbeklimmer. Zijn Himalaya-dagboek bevat dagboeken van drie beklimmingen in de Himalaya.
Gedonder. Tijdens het ontbijt vertelt Johan me dat hij eenmaal hoog op de berg met Ronald alsnog het oorspronkelijke plannetje wil uitvoeren.
‘Bart, het is toch alleen maar in ieders voordeel als wij tweeën de top halen en de expeditie slaagt.’
‘Maar we hebben in het basiskamp toch wat anders afgesproken.’
‘We benadelen toch niemand en als ons wat overkomt - niemand hoeft mij te redden.’
Ronald zit ernaast en zegt niets. Ik slik en als ik Johan vraag dit aan Xander te vertellen, haalt hij alleen zijn schouders op.
Later, als ik met Gerard J buiten zit te kijken naar Mathieu en de dragers die stroef naar Noord-Col stijgen, vertel ik hem van Johans plan. Gerard kent hem immers het best en als Johan meent wat hij zegt en ik mijn mond houd, kan alleen aanhoudende storm ellende voorkomen. Gerard is boos: ‘Vorig jaar heeft hij die expeditie in India ook al verziekt door er alleen vandoor te gaan.’
‘Wat moeten we doen?’
‘Ik praat wel met Johan en als dat niet gaat, dan maar naar Xander.’
Als we na het eten met zijn allen in de grote tent thee drinken, vraagt Gerard aan Xander of hij op de hoogte is van Ronald en Johans plan om er vandoor te gaan. X is met stomheid geslagen en er ontstaat een discussie die zich concentreert op wat ze gisteren na hun afdaling hebben beweerd.
Johan zegt dat ze tijdens hun rustperiode wilden proberen de top te bereiken en dat ze niemand voor de voeten zouden lopen. Als Ronalds mening gevraagd wordt mompelt hij dat het ongeveer klopt, maar dat het zwaar overdreven wordt.
‘Bovendien, Gerard van Sprang weet er toch ook van alles van.’
We worden nijdig. Johan had al gezegd dat Xander op de hoogte was en dat blijkt niet zo te zijn, nu dit. We zijn het zat en Mathieu stelt voor dat Ronald en Johan afdalen. De meesten kunnen zich erin vinden, maar Xander wil eerst nog overleggen met Han en Gerard van S. Het hele gedoe zou hen als topteam het meest benadelen.
Xander pakt de walkietalkie en roept het basiskamp op: ‘De mening van de hier aanwezigen is dat expeditieleden die zich op deze manier gedragen en zich buiten de plannen stellen, beter naar basiskamp kunnen terugkeren. Over.’
Na een lange stilte komt er antwoord: ‘Ik vind dat iemand die zich helemaal naast de expeditie plaatst er beter uit kan stappen,’ zegt Charles. Han wil zich niet uitspreken, omdat hij te veel belangen heeft als topbeklimmer en Gerard van S vraagt zich af of de expeditie zonder Ronald en Johan te zwak wordt. Kortom: ‘We verwachten, Xander, dat jij een beslissing neemt. Over.’
Verlamd zitten we naar elkaar te kijken. Van ons topteam is dus ook al geen grote helderheid gekomen en stemmen over wel of niet eruit gooien wil niemand.
Terwijl de anderen praten, vertroebelen mijn gedachten: stel dat het mooi weer wordt, dan krijgen we vleugels en is iedereen nodig om Han en Gerard te lanceren. Dus ook Ronald en Johan. Oh nee, want dan gaan ze er juist weer vandoor. Maar wat geeft het ook, want wie weet halen ze de top en het zal niet de eerste expeditie zijn die zo slaagt. Dus laat ze maar. Nee, dan hadden ze hun mond moeten houden, want als we ze laten gaan dan zijn zij de topkandidaten en niet die twee beneden en dat kan weer niet. Dan wordt het het Wilde Westen.
De spiralen waarin ik denk worden steeds wijder. Dan hoor ik Ronald zeggen dat het verwijt dat hij geniepig is geweest niet fair is, want hij heeft toch alles met Han en Gerard besproken. Weer rolt hij de bal naar de anderen.
Xander roept het basiskamp op en Gerard antwoordt dat er met hem alleen schertsend over gepraat is. En Han?
‘Met Han is daar niet over gesproken. Over,’ klinkt Hans stem gedragen door de walkietalkie.
Als de discussie verdergaat verwijt ik mezelf de hele zaak aangezwengeld te hebben. Is deze situatie niet veel rampzaliger? Vanmiddag was het zo helder. Ook de oplossing: weg met die twee. Nu klotst alles weer. Boos kruip ik in mijn slaapzak en probeer met lezen mijn hoofd te ordenen.
23.45 uur. Het is helder buiten. En sinds tijden is er geen wind. Voor we uit elkaar gingen zei X dat hij verwacht dat Ronald en Johan hun excuses aanbieden en verder loyaal zullen meewerken en dat alle anderen dit accepteren. Morgen beslissen we over Ronald en Johan.
Bart Vos (1951) is een Nederlandse bergbeklimmer. Zijn Himalaya-dagboek bevat dagboeken van drie beklimmingen in de Himalaya.
Abonneren op:
Posts (Atom)







