Wouter Jacobsz • 2 augustus 1575

• Wouter Jacobsz (1521-1595) was een kloosterbroeder die tussen 1572 en 1579 verslag deed van de 'troebelen', oftewel de opstand van de geuzen. Zijn verslag is gepubliceerd als Dagboek van broeder Wouter Jacobsz 1572-1579.

[2 augustus] Op deze dag vertelde men ons hoe deerlijk een Amsterdamse poorter op weg naar Utrecht door de geuzen was toegetakeld. Omdat hij hun zin niet deed, scholden ze hem eerst de huid vol en sloegen hem, daarna brachten ze hem verwondingen toe in zijn gezicht met een rapier, vervolgens sloegen ze hem met een geweer op zijn lenden, trokken en duwden hem zo hard in alle richtingen dat hij voor dood bleef liggen. Toen de geuzen dat zagen, trokken ze zijn broek, kousen en schoenen uit. Ze liepen weg, namen zijn mantel, kousen en schoenen mee en lieten hem zo achter, Toen de man die zo behandeld was, zag dat de geuzen weg waren, probeerde hij een veilige plek te bereiken. Hij ging het water in om naar de overkant te zwemmen om op die manier verlost te zijn van verdere wreedheden van de geuzen. Daardoor was hij genoodzaakt door een rietveld te lopen, waar hij ernstige kwetsuren opliep, omdat hij nagenoeg naakt was. Hij zat zó onder het bloed dat het leek of hj met schorpioenen gegeseld was. En als God niet beschikt had dat een vrouw, wier huis hij het eerst bereikte, hem verzorgen zou, dan was hij aan zijn verwondingen overleden. Ten slotte is hij na nog meer treurigheden naar Utrecht gebracht, waar zijn vrienden hem ontvingen en weer aan kleren hielpen.

Stijn Streuvels • 1 augustus 1914

• Stijn Streuvels (1871–1969) was een Vlaamse schrijver. Tijdens de Eerste Wereldoorlog hield hij een dagboek bij.

1 augustus.
De paarden worden opgekocht voor 't leger. Opwinding onder boeren en kooplieden. De enen wrijven zich welgezind de handen omdat zij een hoge prijs gekregen hebben: anderen - die gevoelerig zijn van gemoed - pinken een traan weg en zien meewarig hun lieve dieren vertrekken. De dag door gaan hele reeksen paarden voorbij die moeten geleverd worden te Waregem en te Harelbeke. De auto's ook worden opgekocht en stomen over de baan in de zelfde richting. 's Avonds krijg ik bezoek van de schilders De Saedeleer, Van de Woestijne en d'Haye en in plaats van over kunst, loopt het gesprek over oorlog; maar we weten geen van allen wat er aan de hand is en de lustigheid blijft erin. Wij zitten bijeen tot laat in de nacht.

Marion R. • 31 juli 1988

• Marion R. was in 1988 16 jaar oud. Fragmenten uit haar dagboek van toen zijn opgenomen in een Duitse bloemlezing van dagboekfragmenten van jongeren.

Vertaling door ChatGPT onderaan.

31. Juli 1988 Ich bin wieder zurück aus England. War echt toll. Nur mussten wir abends immer schon um 11[23 Uhr] zurück sein, weil die Herberge dicht gemacht hat. Scheiße! Da gab‘s auch eine Disko ("Wintergarden"), wo wir fast jeden Abend waren. Der Eintritt hat 2 Pfund gekostet, viel los war da aber nie. Ab und zu habe ich jemand ganz süßes gesehen, vor allem einmal samstags: Da waren zwei so süße Waves, die haben immer rüber geschaut, und wir haben so getanzt.
Am letzten Tag hab ich in der Stadt noch einen süßen Typen kennen gelernt, so ne Art Penner, dem ich meinen Greenpeace-Button geschenkt habe, dafür hab ich einen Kuss bekommen. Der war so süß!! Naja, ich werde ihn nie wieder sehen. Shit!
Ich hab mir aus England auch ein paar tolle Sachen mitgebracht:
- ca. 40 fünf-Pence-Stücke (Automaten!)
- 2 Monty Python Platten (Leben des Brian, Ritter der Kokosnuss)
- Der kleine Hobbit auf Englisch

1. August 1988
Am Mittwoch gehe ich ins K5, Mal sehen, wie meine Frisur wird, vielleicht wird sie ja total doof, dann muss ich mir was einfallen lassen. Ich werde mir demnächst eine Hose bemalen, eine alte Jeans: erstmal enger nähen, und dann auf‘s eine Bein einen Drachen, auf‘s andere eine Fantasy-Pflanze.
Oh, süßer Typ!! Wieso gibt es bei uns in Karlsruhe nicht solche Leute wie in Penzance? Da war immer so eine tolle Atmosphäre, überall, auf der Straße und sonstwo. Da konnte man stundenlang auf der Straße rumliegen, und lernte noch die tollsten Leute kennen.
Ohje, im K5, ob da wohl der Eddie ist, am Mitwoch? Bin ja mal gespannt, ob der Kontakt zu ihm jetzt völlig abbricht, wo wir in getrennten Klassen sind. Oh verdammt, ich habe erfahren, dass er jetzt wieder mit Meike zusammen ist, der dummen Poppertusse. Mir völlig unverständlich. Die passen doch nicht die Bohne zusammen.
Aber aufgepasst. Ihr werdet euch noch alle wundern. Denn ich verändere mein Aussehen total. Am Mittwoch gehe ich zum Friseur, lasse mir die Haare seitlich ausrasieren und lila färben, und oben dann ein Seitenscheitel. Außerdem werde ich mir noch ein paar tolle Kleider kaufen. Und mich ab jetzt immer toll schminken, das macht doch was aus. Ach, was wohl noch auf mich zukommt...? Oh verdammt, wie sehr suche ich diesen Traumjungen! Wo soll ich ihn finden?? Und wann?


[Vertaling door ChatGPT] Ik ben weer terug uit Engeland. Het was echt geweldig. Alleen moesten we elke avond al om 23.00 uur terug zijn, omdat het hostel dichtging. Verdorie! Daar was ook een discotheek ("Wintergarden"), waar we bijna elke avond naartoe gingen. De toegang kostte 2 pond, maar het was nooit echt druk. Af en toe zag ik iemand heel schattigs, vooral op een zaterdag: toen waren er twee van die schattige jongens die steeds naar ons keken, en we dansten samen.
Op de laatste dag heb ik in de stad een leuke kerel ontmoet, een soort zwerver, aan wie ik mijn Greenpeace-button heb gegeven. Daarvoor kreeg ik een kus. Hij was zo lief!! Nou ja, ik zal hem nooit meer zien. Verdomme!
Ik heb ook een paar leuke dingen uit Engeland meegenomen:
Ongeveer 40 vijf-pence-munten (voor automaten!)
2 Monty Python-platen (Life of Brian, Monty Python and the Holy Grail)
The Hobbit in het Engels

1 augustus 1988:
Op woensdag ga ik naar K5. Ik ben benieuwd hoe mijn kapsel zal worden. Misschien wordt het wel helemaal stom, dan moet ik iets bedenken. Binnenkort ga ik een broek verven, een oude spijkerbroek: eerst smaller maken en dan op het ene been een draak schilderen en op het andere een fantasieplant.
Oh, leuke jongen!! Waarom hebben we in Karlsruhe niet zulke mensen als in Penzance? Daar hing altijd zo'n geweldige sfeer, overal, op straat en elders. Daar kon je urenlang op straat rondhangen en de meest fantastische mensen ontmoeten.
Oh nee, in K5, ik vraag me af of Eddie er is op woensdag? Ik ben benieuwd of het contact met hem nu helemaal zal stoppen nu we in aparte klassen zitten. Verdomme, ik heb gehoord dat hij nu weer met Meike is, die stomme trut. Ik begrijp er echt niets van. Ze passen helemaal niet bij elkaar.
Maar pas op. Jullie zullen allemaal nog verbaasd zijn. Want ik verander mijn uiterlijk helemaal. Op woensdag ga ik naar de kapper, ik laat mijn haar aan de zijkant afscheren en lila verven, en bovenop een zijscheiding maken. Ook ga ik nog een paar leuke jurken kopen. En mezelf voortaan altijd mooi opmaken, dat maakt echt verschil. Ach, wat staat me nog te wachten...? Verdomme, hoe erg verlang ik naar die droomjongen! Waar zal ik hem vinden? En wanneer?

Frederick Edwards -- 30 juli 1901

• Frederick Edwards (1887-1947) was een Australische soldaat die in de Boerenoorlog vocht. Zijn oorlogsdagboek is hier te lezen. Vertaling door ChatGPT onderaan.

Tuesday 30 July 1901: C squadron was left at a drift in ambush, the remainder moving on, until daylight, when fires were seen through the brushwood on the banks of the Valsh River, a crossing was found with much difficulty, and we charged across, and at a gallop rushed into a lot of screaming women, and a number of Boers who were scattering in all directions, who were chased through the trees and hills at the back of the farm. Their wagons etc were laagered in a very pretty spot, and the women were just preparing breakfast, when we rushed in upon the scene. Two Boers were killed, and 14 captured, along with 10 wagons and several carts. Several wagons had teams of donkeys, then had a difficult job getting our captured wagons, up the steep banks. Rejoined the column at Walkraal, on the banks of the Vaal. We were all very tired and hungry, not having had any provisions with us. C squadron also captured 6 Boers.


[Vertaling door ChatGPT]
Dinsdag 30 juli 1901: C-squadron werd achtergelaten in een hinderlaag op een drijvend stuk land, de rest trok verder, tot aan het daglicht, toen vuur werd gezien door het struikgewas aan de oevers van de Valsh Rivier. Met veel moeite werd een oversteekplaats gevonden, en we stortten ons erin en galoppeerden naar een groep gillende vrouwen en een aantal Boeren die alle kanten op vluchtten. We achtervolgden hen door de bomen en heuvels achter de boerderij. Hun wagens en dergelijke waren opgesteld in een zeer mooie plek, en de vrouwen waren net bezig met het ontbijt toen we plotseling verschenen. Twee Boeren werden gedood en 14 werden gevangengenomen, samen met 10 wagens en verschillende karren. Verschillende wagens werden getrokken door ezels, en we hadden moeite om onze gevangen wagens de steile oevers op te krijgen. We voegden ons weer bij de colonne bij Walkraal, aan de oevers van de Vaal. We waren allemaal erg moe en hongerig, omdat we geen proviand bij ons hadden. C-squadron heeft ook 6 Boeren gevangengenomen.

Alice • 29 juli 196?

• In de jaren 70 was Go ask Alice (1971) een bestseller. Het is een dagboek van een 15-jarig meisje dat aan de drugs raakt. Tegenwoordig wordt aangenomen dat het boek is geschreven door Beatrice Sparks.

In het onderstaande fragment is Alice opgenomen in een afkickkliniek.

Vertaling door ChatGPT onderaan.

July 29
I was allowed the privilege of going to school today, and here school is a privilege. Nothing could be darker or bleaker or barer than just sitting with nothing to do and millions of endless hours in which to do it.
I must have cried in my sleep because this morning my pillow was soggy and wet, and I have been completely exhausted. The junior high kids have two teachers and we have two. They both seem kind and most of the kids seem pretty controlled. I guess that's because they're afraid of being sent again to no-mans-land, a world of wandering and being alone.
I guess people can adjust to anything, even to being locked up in an institution. Tonight when they locked the huge heavy door I didn't even feel too terribly depressed or maybe I am just cried out.
Babbie and I sat and talked for a while and I put up her hair, but all the joy and spontaneity has gone out of life. I am beginning to drag and merely exist as she does. The other girls on the ward talk and joke and watch TV and sneak into the bathrooms to smoke, but Babbie and I are just trying to keep ourselves together.
Everybody smokes here and the halls are filled with fumes and gray circling smoke, there isn't even anywhere for it to go. It seems as trapped and confused as the patients.
The attendants all wear heavy clanking keys pinned to their aprons. The constant sound of them jangling together is a continual depressing reminder.

July 30
Tonight Babbie went down to the day-room to watch TV and I am jealous. Will I wind up a hard butch angry at some child who has given her affection to an old woman with a package of cigarettes to share with her?
This can't be! It can't be happening to me!


[Vertaling door ChatGPT]

29 juli
Ik had vandaag het voorrecht om naar school te gaan, en hier is school een voorrecht. Niets kan donkerder, somberder of kaler zijn dan gewoon zitten zonder iets te doen en miljoenen eindeloze uren hebben om het te doen.
Ik moet in mijn slaap hebben gehuild, want vanochtend was mijn kussen doorweekt en nat, en ik ben helemaal uitgeput. De kinderen op de middelbare school hebben twee leraren en wij ook. Ze lijken allebei aardig en de meeste kinderen lijken redelijk onder controle. Ik denk dat komt omdat ze bang zijn om weer naar niemandsland gestuurd te worden, een wereld van zwerven en alleen zijn.
Ik vermoed dat mensen zich kunnen aanpassen aan alles, zelfs aan opgesloten zijn in een instelling. Vanavond, toen ze de enorme zware deur op slot deden, voelde ik me niet eens al te depressief, of misschien ben ik gewoon uitgehuild.
Babbie en ik zaten een tijdje te praten en ik deed haar haar op, maar alle vreugde en spontaniteit is uit het leven verdwenen. Ik begin me te slepen en slechts te bestaan, net als zij.
De andere meisjes op de afdeling praten en maken grapjes, kijken tv en smokkelen sigaretten mee naar de badkamers, maar Babbie en ik proberen gewoon onszelf bij elkaar te houden.
Iedereen rookt hier en de gangen zijn gevuld met dampen en grijze cirkelende rook, er is zelfs nergens voor het te ontsnappen. Het lijkt gevangen en verward, net als de patiënten.
De begeleiders dragen allemaal zware rinkelende sleutels aan hun schorten. Het constante geluid van het rinkelen is een voortdurende deprimerende herinnering.

30 juli
Vanavond ging Babbie naar de recreatieruimte om tv te kijken en ik ben jaloers. Zal ik uiteindelijk een harde, boze vrouw worden, boos op een kind dat genegenheid heeft geschonken aan een oude vrouw met een pakje sigaretten om te delen met haar?
Dit kan niet! Het kan niet met mij gebeuren!

Teunis Boere • 28 juli 1914

• Teunis Boere (1866-1925) was een Nederlandse beurtschipper.

Op 28 julij was ik 48 jaar en men sprak van oorlog. 30 julij was heel Nederland in rep en roer. Op 1 augustus was al het Nederlandsche volk soldaat, in een tijd van 24 uur, was er geen jongeling of jong getrouwde man meer thuis. Huile en klage en weemoed was er overal te vinde. Op 2 augustus was het iets rustiger maar daar wij wat achteraf woonde wist men de rechte bron niet van het goede nieuws. Duitsland heeft de oorlog verklaart waardoor we in gevaar kwame voor de levensmiddelen. Het was die dag mooi weer en warm en de wind kwam uit het zuidoosten. Op 3 augustus lag de Engelsche vloot voor Vlissingen, groente en fruit was van geene waarde in Nederland. Op 5 werd het spek verlaagt naar 30 cent omdat er geen uitvoer was en op 6 augustus ging de melk van 11 cent op 2 cent en toen ik dit boek schreef, zat ik te Reeuwijk in huis. In Rotterdam wierde de paarde voor de wagens vandaan gehaald en het rijk nam alles af van de gebruiker. Zoo was er in ons land nog geen oorlog en zoo hoorde mij dat er op 8, 9 en 10 gevochte werd en veele doode viele in België en Duitsland.
Op 15 augustus 1914 groote werkloosheid. De mensche die gewoon in een fabriek werke of timmerwerk of meubele maakt, die gewoon ware 50 per dag te verdiene kunnen 20 cent krijge of anders kunne ze niet kome. Zoo kunt men zien dat de tijde verandere en dat de mensche dan ook wel moete, anders was het altijd wel stake. Op 17 en 18 was alles stil en daar ik een winkeltje had, maar er kwam geen reiziger aan de deur hoewel daar in Holland geen oorlog was. Op 19 en 20 hoorde we wel van vechte en moorde in België maar het rechte weet ik nog niet, op 21 en 22 ware de Duitsers door Brussel getrokken maar zonder moorde, omdat de Burgervader de witte vlag liet waaije. En hoe de slechte tijd ook was, ik had een jongetje van 13 jare die met zijn karretje met sjokolade en tabak met gare en zoo voort rond vente en ontvangde in een week 2200 gulde. Alle fabrieke gaan stil staan omdat de buitenlandse niets aanname, alle zeebote legge stil, treurige toestanden en het word nog erger.
Op 30 augustus zondag gehoude thuis, alle dagen mooi weer, 31 augustus koningins verjaardag, daar moogt niet gevlagt worden...

Femke Halsema • 27 juli 2006

• Femke Halsema (1966) bracht in 2006 - ze was toen fractievoorzitter van GroenLinks - op uitnodiging van Kinderstem/Cordaid een bezoek aan India, na een eerder bezoek dat jaar aan het welvarende deel van het land. Voor NRC Handelsblad hield ze tijdens dat bezoek een 'Hollands dagboek' bij.

Donderdag 27 juli
Om 04.15 uur wordt er op mijn deur geklopt. Ik kleed me aan en loop naar de keuken waar Rieneke en Karen al koffie drinken. Sinds woensdagochtend ben ik in Zuidoost-India, in de stad Vijayawada, op uitnodiging van Kinderstem/Cordaid. De uitnodiging is een vervolg op de reis van de fractievoorzitters in maart om de ‘booming’ economie van India te bestuderen. De euforie bij de economische en politieke elite over de acht procent economische groei riep geleidelijk wrevel op. Hun verzekering dat ook de armoede zou verminderen, werd door straatbeelden gelogenstraft. De uitnodiging van Cordaid de arme kant van het land te zien, heb ik met beide handen aangegrepen.
Ons kleine gezelschap is bont. Behalve Rieneke en Karen, medewerkers van Cordaid, reist publiciste Ebru Umar mee als verslaggever voor Metro en Viva. Ebru heeft de afgelopen jaren een reputatie opgebouwd in venijnige polemiek. Tegelijkertijd heeft zij een voorliefde voor dure kleding en juwelen, haar verschijning vanochtend in tropenuitrusting is een tikje hilarisch.
Op pad. Samen met lokale hulpverleners zoeken wij straatkinderen op. Van het vuilnis dat zij verzamelen, kopen zij tipp-ex om te snuiven. Vooral de verslaafde meisjes stemmen treurig. Nauwelijks twaalf, met geschiedenissen van verkrachting, zijn het ook nog kinderen die aangehaald willen worden. Jongens kunnen nog riksja-rijder worden, de meisjes zijn perspectiefloos.
Net als woensdag langs opvangadressen, schooltjes, kinderwerkplaatsen en sloppenwijken. We schamen ons over onze grote, witte aanwezigheid. Wij schamen ons ook over onze schaamte, helemaal als we ons na elke omhelzing met kinderen secuur insmeren met desinfecterende gel, tegen de schurft. In de namiddag een illegale sloppenwijk: tenten, gebouwd op vuilnis, aan een blubberig slootje. Het water gebruiken de bewoners om zichzelf en hun kleren te wassen en om eten te koken. De stank is overweldigend, ongedierte heeft vrij spel. Moeders bieden hun kinderen aan om mee te nemen naar Nederland. Wij schamen ons weer vruchteloos.
We slapen op een internaat voor straatkinderen. Ik sta lang en vrijwillig onder een koude douche.