Emma Thompson -- 1 juni 1995

• Emma Thompson (1959) is een Britse actrice. In 1995 hield ze een dagboek bij tijdens de opnames van Sense and Sensibility, een film naar het boek van Jane Austen, van regisseur Ang Lee.

Thursday 1 June: The worst news. Christopher Reeve (with whom I worked on The Remains of the Day) has been badly hurt in a riding accident. Black, black day.
Sense and Sensibility is about love and money. Perhaps its main question is, can love survive without money? A pithy question. Romantic codes teach us that love conquers all. Elinor disagrees. You need a decent wage, a competence. Some people need more. Some people need more money than love. Most people would rather have love with a comfortable amount of money. It's a difficult thing to accept. It cries out against all our cherished ideals, But interesting that our 'western' romantic symbols cost a great deal. Roses, diamonds . . .
The lawn is covered in daisies, which indicate the wrong season. Chris Newman asks all the members of the public who are watching to piek them off. Wonderful image as they all kneel obligingly and get to work.
Journalists on set. One informed me she'd seen Carrington in Cannes and didn't like it. 'Oh,' I said.
I'm so exhausted today that any extra demands make me tetchy. Must stop smoking. My one roll-up idea develops into five or six and it's madness.
Harriet Walter and .James Fleet are back, commenting on the real oddness of having been away so long. I feit like that on Remains — missed everyone terribly and wanted to work more. It's a great privilege to be completely involved from start to finish.
Dinner with everyone, which nearly killed me. Staggered into bed at 11.20 and woke with the light at six. Glorious light.

Dorothy Wordsworth -- 31 mei 1823

• Dorothy Wordsworth (1771–1855) was een Engels dichteres en dagboekschrijfster, en de jongere zus van de dichter William Wordsworth. Haar dagboeken staan hier online.
• In 1823 maakten broer en zus een rondreis door België en Nederland.

Amsterdam, Saturday 31st.... Brock.—After walking one hour and five minutes by the side of the canal, upon a good road, through a tract of peat-mossy rich pasturage, besprinkled with cattle, and bounded by a horizon broken by spires, steeple-towers, villages, scattered farms, and the unfailing windmill—seen single or in pairs, or clustered, at short distances everywhere—we are now seated beneath the shelter of a friendly windmill; the north wind bracing us, and the swallows twittering under a cloudless grey sky above our heads.... After twenty-six minutes' further walk, the canal spreads into a circular basin, upon the opposite margin of which stands the quaintly dressed little town of Brock [Broek?]. The church spire rises from amid elegantly neat houses, chiefly of wood, much carved and ornamented, and covered with glazed tiles.... In each of these houses is a certain elaborately ornamented door by which at their wedding the newly-married pair, and perhaps their friends, enter. It is then closed, and never opened again until the man or his wife is carried out a corpse.... The streets are paved with what are called Dutch tiles, but certainly not the polished slabs we have been accustomed to give this name to—more like our bricks, of various colours arranged in patterns, as Mr. B. would like the floors of his sheds, etc., to be. A piece of white marble often forms the centre to some device; where the flooring in a garden happens to be uniform in colour, a pattern is formed by a sprinkling of sand, which seems to lie as a part of the flooring unmoved under a fresh blowing wind....

Saardam, Sunday evening, June 1st. — We have had a delightful trip to-day to Saardam, another North Holland town. Visited the hut, and workshop, in which Peter the Great wrought as a carpenter....

Monday, June 2nd. — Am thankful to rest before we depart from Amsterdam, in which I would not live to be Queen of Holland; yet she is mistress of the most magnificent palace I ever saw, furnished substantially, and in excellent taste, by Louis Buonaparte. The edifice formerly belonged to the city, the Stad-house, and was presented to him as a compliment upon his elevation to the throne.... At five this day we are to depart for Utrecht, most happy to turn our faces homeward, and to leave this watery country, where there is not a drop fit to drink....

Dorothy Wordsworth -- 30 mei 1823

• Dorothy Wordsworth (1771–1855) was een Engels dichteres en dagboekschrijfster, en de jongere zus van de dichter William Wordsworth. Haar dagboeken staan hier online.
• In 1823 maakten broer en zus een rondreis door België en Nederland.

Friday 30th. — ... We were floating between stunted willows towards Amsterdam, the birds sweetly warbling, but the same unvaried course before us. I have, however, a basket at my feet containing pots of fragrant geranium, and a beautiful flowering fern, brought, I suppose, from the market where we saw the commodities offered for sale. The groups of figures, with their baskets and stalls of vegetables, ranged along the shady avenues, have often a striking effect; the fanciful architecture towering above, as seen from the end of one of the market streets, especially if the view be terminated by a spire or a lofty tower.... The spires of Amsterdam, and different spires and shipping, rise beyond the flat line of the water. The same cold north wind is breathing in the sunshine, now that we are not within the screen of the trees. The plains are scattered with cattle, and a broken line of Dutch farm-houses, which we have hitherto in vain looked for, stretch at a field's distance from the canal. Having now resumed our seats, reeds and pools diversify our course; and drawing nearer Amsterdam, I must put away my book, to look after the pleasure-houses and gardens; the first presents a bed of full-blown China roses.

Robert Graves -- 28 mei 1915

• De Britse schrijver Robert Graves (1895-1985) was soldaat in WO 1. In Dat hebben we gehad (vertaald door Guido Golüke) zijn ook een aantal dagboekfragmenten van hem uit die periode opgenomen.

28 mei. In de loopgraven tussen de steenhopen van Cuinchy. Niet bepaald mijn soort loopgraven. Er is hier in de buurt veel gevochten. De loopgraven hebben min of meer zichzelf aangelegd in plaats van te zijn aangelegd, en lopen zonder vast patroon tussen de grote, tien meter hoge stapels bakstenen door; heel verwarrend. De borstwering van een loopgraaf die we niet gebruiken is gemaakt van munitiekisten en lijken. Alles is hier vochtig en stinkt. De Duitsers zitten heel dichtbij: zij bezetten de ene helft van de steenhopen, wij de andere. Aan beide kanten wordt vanaf de steenhopen door scherpschutters op de linies geschoten. Het is ook ideaal terrein voor de Duitse geweergranaten en loopgraafmortieren. We kunnen het vuur niet behoorlijk beantwoorden; we hebben slechts een magere voorraad geweergranaten, en niets dat gelijkwaardig is aan de worstvormige Duitse mortiergranaten. Vanmorgen tegen het ontbijt, toen ik net uit mijn schuilkelder kwam, sloeg er nog geen twee meter van me af een geweergranaat in. Hij kwam om de een of andere reden niet op zijn kop terecht om vervolgens te exploderen, maar belandde op zijn steel in de natte klei en bleef me vandaar staan aankijken. Je kunt ze haast niet zien aankomen; ze worden vanaf een geweer, dat met de kolf op de grond schuin omhoog is gericht, afgeschoten en gaan een heel eind de lucht in voor ze omkantelen en met de kop omlaag neerkomen. Ik begrijp niet waarom deze geweergranaat zo neerkwam; de kans dat zoiets gebeurt is vrijwel nihil.

De 'worsten' kun je gemakkelijk zien aankomen en ontwijken, maar ze maken een verschrikkelijk kabaal als ze inslaan. Vandaag zijn zo'n tien mensen van onze compagnie er het slachtoffer van geworden. Ik merk dat ik buitengewoon snel op gevaar reageer; maar zo wordt iedereen hier. We kunnen alle verschillende explosies van elkaar onderscheiden en verwaarlozen alles wat niet rechtstreeks tegen ons is gericht - zoals het artillerieduel, mitrailleursalvo's op de compagnie naast ons, lukraak geweervuur. Maar we herkennen ogenblikkelijk het zwakke plop! van het mortier dat een worst afschiet, of het gedempte geluid waarmee een geweergranaat wordt afgeschoten. De mannen zijn erg bang, maar ze maken voortdurend grapjes. De compagniessergeant-majoor staat achter steenhoop Nummer Elf en schiet met een geweer op overkomende worsten, om te proberen ze in de lucht te laten ontploffen. Hij zegt dat het leuker is dan kleiduiven schieten. Hij heeft er nog geen een geraakt.

Gisteravond vloog er een hoop Duitse rommel in het rond, waaronder artilleriegranaten, ik hoorde een granaat op me afgieren en ging plat. Hij explodeerde vlak achter de loopgraaf waar 'Petticoat Lane' uitkomt op 'Lowndes Square'. Mijn oren gonsden alsof er muggen in zaten, en alles baadde in een helrode gloed. Ik had mijn schouder bezeerd toen ik me liet vallen en ik dacht dat ik geraakt was, maar dat was niet het geval. De trillingen deden mijn borst ook op een eigenaardige manier zoemen, en ik was mijn gevoel voor evenwicht kwijt. Ik schaamde me toen de sergeant-majoor door de loopgraaf kwam aanlopen en me op handen en knieën aantrof, nog steeds niet in staat om overeind te komen.

Op de schietplaats ligt een lijk te wachten om vanavond naar de begraafplaats te worden afgevoerd: een man van de sanitaire ploeg, gisterennacht gedood toen hij op het open terrein tussen onze fronten ondersteuningslinie bezig was latrineafval te begraven. Zijn ene arm stak stijf opzij toen ze hem binnenbrachten en op de schietplaats legden; hij stak dwars de loopgraaf in. Zijn kameraden maken grappen als ze hem uit de weg duwen om erlangs te kunnen. 'Aan de kant, ouwe rotzak! Is die verrekte loopgraaf soms van jou ?' Of ze geven hem vertrouwelijk een hand. 'Blijf rustig liggen, maat.' Het zijn natuurlijk mijnwerkers, vertrouwd met de dood. Ze hebben heel beperkte morele normen, maar daar houden ze zich dan ook aan. Het is bijvoorbeeld moreel geoorloofd om iedereen van wat dan ook te beroven, behalve mensen van het eigen peloton. Ze behandelen iedere vreemde als een vijand tot hij bewijst hun vriend te zijn, en dan zullen ze alles voor hem doen. Ze zijn geil, de jonge soldaten in elk geval, maar zonder de valse schaamte van de Engelse geilaard. Ik moest een paar dagen geleden een brief van een korporaal aan zijn vrouw censureren. Hij zei dat de Franse meisjes fijn waren om mee te slapen, zodat ze zich geen zorgen over hem moest maken, maar dat hij veel liever met haar sliep en haar erg miste.

Irene Mokka -- 27 mei 1952

• Irene Mokka (1915 -1973) was een Roemeense schrijfster die in het Duits schreef. Haar Tagebuch 1948-1973 is te lezen bij Google Books.

27.5.1952
Ich bin verdrießlich. Ich komme aus der Sitzung der Schriftsteller. Das bedrückt mich immer. Ich kann so nicht denken, wie dort gedacht wird. Ich habe überhaupt nie dran gedacht. dass das Leben so aussieht. Warum habe ich nicht mehr meinen ungehemmten Glauben an das Leben? Ich kann nicht mehr denken wie ehedem. Überall dämmt mich etwas ein. Nicht, dass ich an Träumerei und verliebte Sentimentalität dachte. Ich kann nicht mehr schreitben. was aus mir quillt. Das Fieber des Gedrucktwerdens hat mich ergriffen. Und was zum Drucken nicht in Frage kommt aus diesen verschiedenen politischen Gründen (weil es nicht gerade eine Reklame der neuen Zeit hinausposaunt), das scheint mir so zwecklos. Auf diese Art aber “berühmt” zu werden (ach, das überhebliche Wort), ist es nicht hässlich und niedrig? Und doch treibt es mich wie ein Dämon dazu. Ich kann etwas, und wenn es gleich sehr wenig ist, und will es herausgeben. Wie töricht von mir. Wie viel habe ich verloren. Wenn ich meine lieben Bücher lese: Weinheber. Barthel, Hamsun, werde ich so verzagt und schäme mich. Wie schön ist es doch, wenn man jung ist und überheblich. Wenn man daran glaubt. etwas Großes zu werden. Jetzt ist man bescheidener und genügsam. Wenn auch der bittere Stachel noch oft sticht, dass man nicht genug mitbekommen hat. Ich könnte mich in Verzweiflung hineinreden. aber ich habe das Feuer dazu nicht mehr. Und ich muss darüber lächeln. Es ist nicht gut, zu wissen, wie wenig man weiß.

Dorothy Wordsworth -- 26 mei 1823

• Dorothy Wordsworth (1771–1855) was een Engels dichteres en dagboekschrijfster, en de jongere zus van de dichter William Wordsworth. Haar dagboeken staan hier online.
• In 1823 maakten broer en zus een rondreis door België en Nederland.

Rotterdam.— Walked to the "Plantation," a sort of humble Vauxhall. About sunset, seated upon the banks of the Meuse; sails gliding down, white and red; the dark tower of the Cathedral; a glowing line of western sky, with twelve windmills as grand as castles, most of them at rest, but the arms of some languidly in motion, crimsoned by the setting sun. A file of grey clouds run southward from the Cathedral tower. The birds, which were faintly warbling in the pleasure-ground behind us when we sate down, have now ceased. Three very slender spires, one of which we know to be the Hôtel de Ville, denote, together with the Cathedral tower, the neighbourhood of a large town.
Tuesday 27th.— ... Left Rotterdam at ten o'clock. As we crossed the bridge, the fine statue of Erasmus, rising silently, with eyes fixed upon his book, above the noisy crowd gathered round the booths and vehicles, which upon the market-day beset him, and backed by buildings and trees, intermingled with the fluttering pennons from vessels unloading their several cargoes into the warehouses, produced a curious and very striking contrast.... The stately stream down which we floated took us to the royal town of the Hague. Arriving there at five o'clock, we immediately walked to the wood, in which stands the Palace; charming promenades, pools of water, swans, stately trees, birds warbling, military music—the Brae Bells; the streets similar to those at Delf; screens of trees, sometimes on one side, but generally on both sides of the canal; bridges at convenient distances across.... Looked with interest upon the ground where the De Wits were massacred, to which we were conducted by a funny old man, of whom we purchased a box. The spot is a narrow space, passing from one square to another, if I recollect right, near to the public building, whence the brothers had been dragged by the infuriated rabble. Horse-chestnut trees in flower everywhere.

Theodor Fontane -- 25 mei 1884

• Theodor Fontane (1819-1898) was een Duitse schrijver. Hij hield enige tientallen jaren een dagboek bij, waarin hij vaak hele periodes tegelijk beschreef.

Vom 12. bis 26. Mai, runde 14 Tage, blieb ich in Hankels Ablage und schrieb acht Kapitel zu meiner Novelle, Irrungen und Wirrungen, wodurch ich dieselbe im ersten Entwurf zum Abschluß brachte. Drei Tage von den 14 Tagen war ich wieder in Berlin, Fraülein Pauline Ulrichs Gastspiel halber, die als Pompadour im 'Narziß' uns als Gräfin Orsina auftrat. - Der Aufenthalt im Restaurant Kaeppel war außerordentlich angenehm, hübscher fast als irgendein Sommeraufenthalt, den ich bis jetzt genommen habe: Wasser, Wald, freundliche Leute, ausreichende Verpflegung und billig.