Sylvia Plath -- 1 augustus 1950

• Sylvia Plath (1932-1963) was een Amerikaanse dichteres, die ook een bekend dagboek bijhield. Meer hier.

Today is the first of August. It is hot, steamy and wet. It is raining. I am tempted to write a poem. But I remember what it said on one rejection slip: After a heavy rainfall, poems titled RAIN pour in from across the nation.

I love people. Everybody. I love them, I think, as a stamp collector loves his collection. Every story, every incident, every bit of conversation is raw material for me. My love's not impersonal yet not wholly subjective either. I would like to be everyone, a cripple, a dying man, a whore, and then come back to write about my thoughts, my emotions, as that person. But I am not omniscient. I have to live my life, and it is the only one I'll ever have. And you cannot regard your own life with objective curiosity all the time ...

With me, the present is forever, and forever is always shifting, flowing, melting. This second is life. And when it is gone it is dead. But you can't start over with each new second. You have to judge by what is dead. It's like quicksand ... hopeless from the start. A story, a picture, can renew sensation a little, but not enough, not enough. Nothing is real except the present, and already, I feel the weight of centuries smothering me. Some girl a hundred years ago once lived as I do. And she is dead. I am the present, but I know I, too, will pass. The high moment, the burning flash, come and are gone, continuous quicksand. And I don't want to die.

Jan Bouwer -- 30 juli 1943

• De Nederlandse journalist Jan Bouwer zat tijdens de bezetting door de Japanners ondergedoken in Bandoeng. Zijn dagboek uit die tijd is gepubliceerd onder de titel Het vermoorde land.

Vrijdag, 30 juli
Ook de lijst van Indo-Europese vrouwen uit de groepen 1 en 2, die moesten worden geïnterneerd, is op het stadhuis spoorloos verdwenen. Het is weer een hopeloze warboel. Dat was wel te voorzien, omdat er voor nóg meer vrouwen in het kamp eenvoudig geen plaats meer is. Vele nieuw-aangekomenen moeten onder de blote hemel slapen. De gaarkeukens, die het eten leveren, zijn al evenmin in staat om op korte termijn aan een plotseling gestegen vraag te voldoen. Het personeel van het stadhuis heeft aan vele Indo-Europese vrouwen, die om inlichtingen kwamen vragen, de raad gegeven om maar 'op eigen risiko' te proberen buiten het kamp te blijven. De toestanden in het getto tarten iedere beschrijving. Tussen totok- en Indo-vrouwen hebben - naar men zegt - komplete vechtpartijen plaatsgehad, waaraan zelfs de Kenpeitai [Japanse militaire politie] te pas moest komen. Het is niet verwonderlijk, dat vele Indo-Europese vrouwen hebben besloten om onder te duiken. Vandaar het grote aantal verhuizingen, ondanks het nog steeds geldende verhuisverbod. De vreemdste gevallen doen zich voor in families, die uit elkaar worden gerukt, omdat de leden tot verschillende groepen behoren. Moeder is b.v. Indonesische, maar met een totok [niet-Indonesiër] getrouwd. De kinderen behoren volgens de regels tot groep 4 en zouden dus vrij moeten blijven. Maar nee: tóch een oproep. De kinderen gaan het kamp in en moeder - al oud - blijft alleen achter. En dit is nog maar één geval.
Een aardbeving, die onlangs Midden- en Oost-Java trof, heeft vele slachtoffers geëist en grote schade aangericht, die op het ogenblik door de chef-staf gen.[eraal] Kokubu in ogenschouw wordt genomen. Het treinverkeer met het oosten is gestremd. Iedere dag melden de bladen meer slachtoffers.
Benito Mussolini is afgezet. Het bewind in Italië is door maarschalk Badoglio overgenomen. Een spoedige capitulatie van de Italianen schijnt niet tot de onmogelijkheden te behoren. De Italianen hier in de stad leven in angst voor spoedige internering. De Duitsers zijn door de Japanners bijeengeroepen en hebben een dokument moeten tekenen, waarin zij beloven, dat zij de van de bezetters ontvangen steungelden binnen een half jaar zullen terugbetalen. Een Japanner sprak de bijeenkomst toe en zei o.m.: 'Europa staat aan de vooravond van 1918'. De Duitse consul te Moekden, een zekere Herr Ram, is op Java. Toen hij dezer dagen met Bandoengse nazi's vergaderde, waren de Italianen niet uitgenodigd.

Femke Halsema -- 28 juli 2006

• Femke Halsema (1966) bracht in 2006 - ze was toen fractievoorzitter van GroenLinks - op uitnodiging van Kinderstem/Cordaid een bezoek aan India, na een eerder bezoek dat jaar aan het welvarende deel van het land. Voor NRC Handelsblad hield ze tijdens dat bezoek een 'Hollands dagboek' bij.

[27 juli]

Vrijdag [28 juli]
Om 6 uur met de trein naar Chennai (Madras) in de Golf van Bengalen. Daar worden we opgehaald door Paul Sunder Singh die, als partner van Cordaid, de noodhulp aan Tsunami-slachtoffers coördineert. Hij neemt ons mee naar de vissersdorpen. Alle bamboehutten zijn weggevaagd, de huisjes die het hielden zijn daarna door de lokale overheid platgewalst. Voor de overheid was de Tsunami een geluk bij een ongeluk omdat de grond nu wordt gebruikt voor uitbreiding van de haven. De slachtoffers hebben anderhalf jaar gebivakkeerd in een plastic tentenkamp op afgelegen, laagliggend terrein. In de moessontijd dreven alle vuilnis en menselijke uitwerpselen de tenten in. Inmiddels zijn zij opgevangen in een kamp met stenen huisjes. Sommige huizenblokken zijn goed omdat er afwatering is en een gedeeld toilet (per twaalf gezinnen). De sfeer in het kamp is gewelddadig. Mensen vechten om toegang tot een toilet. De vissers vegeteren omdat dit kamp negen kilometer uit de kust is gebouwd en niemand geld heeft voor de bus. Het is een troosteloze bende en de trotse stickers van de Europese Unie die op sommige deuren zijn geplakt, maken het er niet beter op.
Tegen zeven uur met de auto opgehaald door onze volgende gastheer. Hij brengt ons naar Pondicherry, een vissersplaats ten zuiden van Chennai, waar de Tsunami ook heeft huisgehouden.

Zaterdag [29 juli]
De gastheer is een Dalit (een ‘onaanraakbare’), en een trotse. Terwijl hij ons langs de projecten voor Tsunami-slachtoffers leidt, vertelt hij met woede over het lot van de ongeveer 200 miljoen ‘outcasts’ die India rijk is. Hoewel de discriminatie van Dalits officieel is verboden, zit de kastenhiërarchie in alle vezels van de Indiase samenleving. Vrijwel iedereen die wij ontmoeten is een Dalit en dat betekent dat hij geen toegang heeft tot de tempels, alleen het meest vieze werk mag doen, met de nek wordt aangekeken en straffeloos in elkaar kan worden geslagen of verkracht. Toen ik in maart met de andere fractievoorzitters sprak met de Nationale Mensenrechtencommissie, werd het probleem van de Dalits weggewuifd onder verwijzing naar het officiële overheidsstandpunt. Juist deze ontkennende reactie is een deel van het probleem, terwijl ook de internationale gemeenschap (en Nederland) het onrecht van de Indiase apartheid verwaarloost.
In Pondicherry krijgen de vissersvrouwen microkredieten. Zij zetten kleine bedrijfjes op, sparen voor wederopbouw en onderwijs van hun kinderen. De vrouwen vertellen eigenlijk blij te zijn met de Tsunami. Hier krijgen mensen voor het eerst de kans om zich te ontwikkelen.
In de namiddag rijden we terug naar Chennai en vliegen van daaruit naar Hyderabad, de hoofdstad van de staat Andra Pradesh voor de rest van ons programma. Ebru en ik zijn ontdaan van wat we hebben gezien en met zijn vieren gieten we daar ’s avonds laat in het hotel de nodige drank overheen.

Jan Bolsius -- 27 juli 1778

• Jan Bolsius was een 18de-eeuwse chirurgijn uit Den Bosch, die een journaal bijhield van allerlei operaties en ziektegevallen. Het onderstaande fragment beschrijft het geval van een meisje dat werd geboren zonder anus.

1778 den 12 may wierd 'er een dogterke gebooren zijnde den anus geslooten. Hetwelke men niet en heeft ontdekt, dan als het kind ontrent twaalf dagen oud was, want de faecis ontlasten zig door de vagina. De heer Van der Haar heeft aan dit kint, agt weeken oud zijnde, d'operatie in deser voegen gedaan: een pincette ofte ordinaar verbind tangsken door de vagina inbrengende voelde men duydelijk des selfs punten op de plaats daar den anus natuurlijk zijn moest. Met een regt mesje daar dan een wonde maakende en het tangsken door mij vastgehouden wat aanstootende kwaamen des selfs punten door de nuuwe gemaakte wonde uyt. In dese punten een turonde [staafje] vast nemende, trok men het tangsken te rug en de wonde was dan met de turonde op gevult. Men ondersteunden se met een kleefpleyster en Tband en dit verband bleef twee daagen.
Ik hebbe dan nog twee ofte drie daagen een turonde, twee dwerse vingeren lang, van buyten in de wonde gebrogt volgens den loop van den intest. Met d'ontlasting hadde altijd door de vagina gecontinueert. By uytneemingen van de turonde quam er ook faecis door de gemaakte opening. Op den vijfden dag naar d'operatie bragt ik er een van theeloot [bladlood] gemaakt pijpjen in ontrent zoo lang als de turonde en de dikte van een schrijfpen. Hier door ontlasten zig de faecis; 'er quam ook zomtijds urine door en faecis door de vagina. Dit pijpjen 'er veertien daagen in geweest zijnde was de wonde volkoomen gecicatriseert [verlittekend]. Ik nam het 'er dan uyt en de faecis ontlasten dan het meesten door den anus, dog altijd nog een weynig door de vagina, alsmede d'urine 't meest door de vagina en ook een weynig door den anus.
Het kint was van kort na de geboorte altijd teer en swak geweest en stierf den 27 juli 1778.

Cornelis Rijnsdorp -- 26 juli 1946

• Cornelis Rijnsdorp (1894-1982) was een Nederlands schrijver en recensent. Van 1940 t/m 1950 hield hij een 'literair dagboek' bij.

26 juli 1946
Wie weinig tijd heeft en wiens lezen weinig meer is dan een haastige wandeling langs een gedekte tafel, krijgt dikwijls in zijn even opnemen en inkijken een sterkere indruk van een boek of tijdschrift dan bij rustige lezing thuis, waar gewekte verwachtingen vaak verdwijnen.
Iets anders is de suggestie die van een, 'n eenheid vormende, goede dichtbundel uitgaat en die niet alleen eenheid in rijk-geschakeerde zielsavonturen kan suggereren, maar tevens een illusie van volledigheid en uitvoerigheid kan geven, terwijl het boekje welbezien niets anders dan fragmentarische lyriek bevat.

Waarom moet het altijd het lijden zijn dat ons geestelijk mooi maakt? In de hemel zal het blij wezen onze schoonheid zijn.

Het beetje dat men beleefd heeft, het beetje dat men gelezen heeft, beheert men aandachtig en zuinig, want men moet het ermee doen. Bij iedere nieuwe optekening in dit dagboek voelt men zich opnieuw in genegenheid daaraan verbonden.

Calamity Jane -- 25 juli 1893

• Van Calamity Jane (Martha Jane Canary, 1852-1903) zijn enige brieven en dagboekfragmenten bewaard gebleven (waarvan de echtheid niet vaststaat). Het dagboek was gericht aan haar dochter Janey (Jean Irene O'Neil), die ze na haar geboorte afstond voor adoptie, en die ze nooit heeft teruggezien.

July 25, 1893
I am leaving next month to join Bill Cody's Wild West Show. I suppose you will wonder what I will be doing then. I ride a horse bareback, standing up shoot my old Stetson hat twice after throwing it in the air before it falls back on my head. I will do all kind of tricks on horse back, shooting stunts and soon when the show gets east maybe you and your daddy Jim O'Neil will be there to see me. Of course you won't know who I am but I will know you are my own little girl, although you are grown up. I must tell you something I just bought from Joe Stager 320 (1/2 section) (320 acres) up Canyon Creek seven or eight miles west of Billings. I have a cabin of logs on it. Paid one dollar per acre to Joe for it. I have always wanted a home to come back to a roof over my head that I can call my home. There is a shack not very far from my hut and a bunch of outlaws living there. I cook lots of things for them they pay me well for everything. What they do is none of my business. I don't disturb them any, let sleeping dogs lie, is my motto, some people say they are horse thieves. If they are I am not running any risk snooping — I baked them two dozen loaves of bread this week eight cakes, fifteen mince pies. They paid me fifty cents a pie, twenty cents a loaf for bread, and one dollar a cake. I am going to write down my receipts for you. Maybe some day you might like to know if I could cook or not. I am proud of my cooking, especially of my fish dishes cakes and pies. I made up receipts and try them out on these outlaws across the way. First I will give you my--

TWENTY YEAR CAKE
25 eggs beaten separate
2 1/2 lbs. sugar
2 1/2 lbs. flour
2 1/2 lbs butter
7 1/2 lbs seeded raisins
1 1/2 lbs citron cut very fine
5 lbs currants
pint brandy
1/4 oz. cloves
lb oz. cinnamon
2 oz. mace
2 oz. nutmeg
2 teaspoons yeast powder
or
2 teaspoons soda and 3 cream of tartar
This cake is unexcelled and will keep to the last crumb twenty years. Pour over cakes while still warm the pint of brandy. Seal in tight crock. This will make 3-cakes eight lbs each. And now for my yeast which I make the best bread in the world. Sometime you try this for yourself and think of me. I call it--

BEST YEAST lN THE WORLD
Monday morning, boil one pint of hops in two gallons of water for one half hour. Strain in a crock and let stand till luke warm add 2 tea- spoons salt and half pint flour also half pint brown sugar. Stir well. On Wednesday add 3 lbs boiled mashed potatoes, stir let stand till Thursday, strain into stone jugs, leave corks loose stirring occasionally and keep near fire. Must be 2 weeks old before using. Then keep in cool place. lt improves with age. Shake jug before using but remove cork before shaking and hold palm of hand over spout to prevent yeast escaping. This receipt makes the grandest bread.
And now for my—

HORSERADlSH SAUCE
A cup grated horseradish
2 tablespoons white sugar
half teaspoon salt
1/2 pints cold vinegar bottle and seal and to make the sauce take 2 table spoons of the above add desert spoon olive oil or melted butter or cream and one spoon prepared mustard. This sauce is delicious.
ln making omelets, beat 4 eggs — 12 strokes is the magic number, too much beating makes the omelet have a thin look. Add 3 tbs milk for each egg — add to yolks the salt pepper and lastly the whites beaten stiff.
Have skillet hot. Never use but 4 eggs to an omelet. Make as many as necessary but only four and add to the whites 1 teaspoon baking powder. When ready to serve, add chicken, ham or any kind of ground meat between the folds— previously cooked and hot or vegetables may be added between the omelet folds, cooked and ready to serve. Grease pan with butter before frying or baking omelet. Butter size walnut. Add baking powder to whites.
Some friends brought me from Missouri pecan nuts which I shell and roll into tiny pieces and often I sprinkle the nut crumbs between the omelet folds or in pan cake dough and call them Nut and Potato pan cakes. I use 1/2 cup mashed potatoes, 1/2 cup butter 1/2 cup of broken nut meats, 2 eggs 1 1/2 cups milk enough flour to make batter in which has been sifted 2 1/2 tea spoons baking powder. Everybody likes these served with maple syrup and butter and fried ham or bacon. lf you want to put away a ham for sometime after cutting off some — rub it with corn meal and it will keep without becoming rancid. When fixing Mackerel or Salmon pour fish in baking dish cover with cracker crumbs and heavy cream and bake 30 minutes in hot oven. This fish l call Mackerel Supreme or Salmon High Brow. All biscuit or bread should be pricked with a fork before putting in an oven.
I can't think of any more receipts just now but later on I must tell you about John Tinkler —— recorder - He is a very kind man and said he would help me with my will whenever I want to make one for you. I haven't much but I want you to have my ranch up Canyon Creek also a few keep sakes and pictures. You are all I have.
Now next time I will write from somewhere in the east with Buffalo Bill Cody.make batter in which has been sifted 2I/z tea spoons baking powder. everybody likes these served with maple syrup and butter and fried ham or bacon. lf you want to put away a ham for sometime after cutting off some— rub it with corn meal and it will keep without becoming rancid. When fixing Mackerel or Salmon pour fish in baking dish cover with cracker crumbs and heavy cream and bake 30 minutes in hot oven. This fish l call Mackerel Supreme or Sal- mon High Brow. All biscuit or bread should be pricked with a fork before putting in an oven. l can't think of any more receipts just now but later on l must tell you about John Tinkler—— recorder- He is a very kind man and said he would help me with my will whenever l want to make one for you. l haven't much but l want you to have my ranch up Canyon Creek also a few keep sakes and pictures. You are all l have. Now next time l will write from somewhere in the east with Buffalo Bill Cody. Good night darling. Good night darling.

George Leslie Adkin -- 24 juli 1914

• George Leslie Adkin (1888–1964) was een Nieuw-Zeelandse boer, etnoloog, geoloog, archeoloog en fotograaf. Zijn dagboek (met foto's) voor 1913 staat online bij National Museum of New Zealand.


Thurs July 24
Jim gave notice to leave as his people in Wellington require his services. Mustered the “young” ewes [female sheep] in section 37 + took out rams – these sheep are now looking well. Got in the 202 wethers fattening on turnips in CK p[addock] + dagged them. In the evening Ida Daniell, Clare, Dora, Gil + I drove down to the last party at Mrs Herd’s – a large crowd there – the Vincents, Bartholomews, Whitakers, etc, etc. Maud (oh, how can I describe her) was attired in a most lovely dress, charmingly simple + the most bewitching in the room – a dark cream with broad bands of purple flowered silk at edges of sleeves + neck + down centre of front – she herself looked so sweetly divine – the prettiest girl, by far, present. We were entertained by games, music + several very original competitions. On the way down + return I wore, for first time, a knitted woollen (brown) comforter made [for] me by my own little darling a few days ago. Suffering from a bad cold in head caught yesterday.

Tues Sept 23
Father + I rode up river to move + muster cattle. Joined Gil + Anstice on the South Block + mustered 64 of the 67 steers (the other three we saw over East Creek but did not have time to get them). Took the 64 to the North Block putting 60 of them on the south end + taking the other 4 + also 27 steers which we mustered off Leighton  p[addock] home for the sale next Friday. On reaching home drafted out 25 of the best for the sale. Heavy showers through day + got wet through. In evening rode down to Bruce Road – had a long conversation with Mr Herd about Maud – he respects my wish not to be formally engaged until my position is more secured, but thought we should be quite frank with each other so that the interval should be a time of happiness + joy. He mentioned Maud’s amiable disposition, hoped I would be faithful to her + return her affections + invited to visit the home as often as I wished – I was in fact treated with the usual consideration, kindness + courtesy. Spent rest of evening with Maud – she looked sweet in the fawn dress with the purple facings which she wore on the evening of July 24.