Latoya Hunter -- 30 oktober 1990

October 30, 1990
Dear Janice,
The music teacher, Mr. Macdougal is on to me. I seem to always start laughing in his class. I'm a soprano and like most other men he's a baritone. His vocal chords weren't made for high notes. He's always demonstrating to the sopranos how high to get up there. It doesn't work well with his voice. Whenever he tries I always laugh. I can't help it. Every week it happens. So now he's always glancing in my direction which only makes me laugh more. I've got to control myself or detention and I will be soon acquainted.


Diary of Latoya Hunter: My First Year in Junior High.

Monique van de Ven -- 28 oktober 1982

Donderdag
Tien uur vijftien op weg.
Bomen, kleuren, prachtig.
Bomen kleuren prachtig.
Onderweg mooie oude huizen, leven zoals toen. Hoe zou dat zijn, of zijn geweest? M. en ik dolen samen door doolhof van radiostudio, vinden de desbetreffende. We gaan de lucht in. Kriebel in keel wordt kikker, en praat... nou ja. Lunch, we bespreken de kritieken [van Ademloos]. Ze lokken uit... Ik moet naar buiten, loop regelrecht naar Hema met wat geleend geld waar ik de gekste dingen zoek en koop. Waxinelichtjes met folie, theedoeken, een breiboek, en dat alles mee naar L.A. (USA). Lig even later in houdgreep midden in Kalverstraat, uitgevloerd door J. Kraay jr., twee grijnzende gezichten... herinnering. Mijn koopwoede duurt voort. Beslis voor nieuwe broek, en sweatshirt met wat leer. Dit alles voor foto bij dagboek. Ik reken af... één betaalcheque is te weinig. Spring op de tram naar afspraak met V.M., prima fotograaf; blijkt om foto van m'n gezicht te gaan.
Zie 's avonds Joop Admiraal met z'n Moeder in Kleine Komedie; wat 'n moed, wat 'n fantastisch vak als je 't zo mag zien. Kippevel aan het eind.


Monique van de Ven (1952) is een Nederlandse actrice. In 1982 hield ze op verzoek van NRC Handelsblad een 'Hollands dagboek' bij.

Sergej Prokofjev -- 25 oktober 1913

25 October
Studied Liszt's wonderful concerto in the morning. In the afternoon I went through it with Tcherepnin and attended the Requiem Mass marking thye twentieth anniversary of Tschaikovsky's death.
At home I finished composing and tidying up my Musical Letter to Zakharov. I had the idea for this in Helsingfors, working out all the text and music as I walked along the embankments and sat in a Finnish café. The music is of course not serious, but it is, I think, the first time that I have composed away from the piano.
Don't laugh, it's not at all a bad method. When I got back to St Petersburg and sat down to play on the piano what I had written, to start with I hated it, but a day later I already liked it.
In the evening I enjoyed a session at the Sokol.


Sergej Prokofjev (1891-1953) was een Russische musicus en componist. Hij hield een groot deel van zijn leven een dagboek bij.

Etty Hillesum -- 24 oktober 1941

[Vrijdag] 24 October
Vanochtend les aan Levie. Men mag elkaar niet infecteren met z'n slechte stemmingen. —
Vanavond nieuwe verordening op de Joden. Ik heb mezelf toegestaan daar een half uur gedeprimeerd en onrustig over te zijn. Vroeger zou ik mezelf getroost hebben met een roman te gaan lezen en m'n werk te laten schieten. Nu de analyse van Mischa uitwerken. Het is veel te belangrijk, dat hij zo goed reageerde door de telefoon. Men moet niet te optimistisch zijn -, maar hij verdient geholpen te worden. Zolang men door het kleinste gaatje toegang tot hem kan krijgen, moet men daarvan profiteren. Misschien kan het hem later in het leven iets helpen. Je moet niet altijd grote resultaten willen. Maar je moet geloven in de kleine.
Al twee dagen alleen maar gewerkt en me niet verdiept in eigen stemmingen.
Grote meid, hoor!

"Ik ben zo gehecht aan dit leven." Wat bedoel je met dit "leven"? Het gemakkelijke leven, dat je nu /lijdt/leidt/? Of je werkelijk aan het naakte, het spiernaakte, in wat voor vorm zich ook voordoende leven gehecht bent, zal nog moeten blijken in de loop der jaren. Er zitten krachten genoeg in je. Er zit ook dit in je: "Of men het leven lachende of wenende doorbrengt, het is toch maar een leven." Maar dit zit er niet alleen. Het is aangemengd met Westerse dynamiek, dat voel ik af en toe heel sterk. In deze meer nuchtere dagen van werkelijke zelftucht voel ik dat heel sterk: je bent heus gezond, je bent bezig naar je zelf toe te groeien, op een eigen basis te komen. En nu aan het werk. —

Na een gesprek met Jaap.
We gooien elkaar af en toe eens fragmenten toe van onszelf, maar ik geloof niet, dat we elkaar begrijpen.


Etty Hillesum (1914–1943), geboren in een Nederlands-joodse familie, kreeg bekendheid door de publicatie van haar dagboek, 38 jaar nadat zij in Auschwitz werd vermoord.

Lev Tolstoj -- 20 oktober 1852

October 20th. — Wrote much (3 whole sections), and that fairly well. Until dusk stayed with Nikolenka. Chatted without restraint and with pleasure.

Work, work. Work is a great factor.

V. has been telling me of cures for fever: to kiss a mare on the head, to drink, to wash in water in which a crucifix has been dipped as the wizard and quack does (who lives at V.), to throw an egg over a gate, and, without answering any questions, to run at full speed and fall flat upon one's face, and so forth. The post is, unfortunately, torturing me. Have received a letter from Brimmer, who writes that the document confirming me cadet has been dispatched. However, it has not yet arrived.


Lev (Leo) Nikolajevitsj Tolstoj (1828–1910) was een Russische schrijver die veel invloed heeft gehad op de Russische literatuur en politiek. Uit: The diaries of Leo Tolstoy.

Willem Oltmans -- 19 oktober 1980

19 oktober 1980
Het gaat me weer aan het hart dat Peter vertrekt. We hebben een heerlijke fietstocht door de polders gemaakt. Repareerde de kraag van zijn jas (en zijn tas). Hij is gepakt met kaas, koffie, sambal en ketjap. Hij prepareerde enveloppen met hasj, die ik naar Londen moet sturen. Ik was in tranen nadat ik hem op Schiphol had afgezet. Hij zei dat er geen beginnen aan was om voor alles te bedanken. Dat wil ik helemaal niet. Hij had een heerlijke tijd gehad. Wat zal er in het vliegtuig allemaal in hem om gaan? Edwin staat aan de andere kant om hem op te halen.
Ik voel me triest en eenzaam. Maar zo is het nu eenmaal. Ik vroeg me in de auto trouwens af waarom ik huilde. Het is immers niet de laatste maal dat we elkaar omhelsden of dat we samen waren? Het zou de laatste keer kunnen zijn en dat moeten we nooit vergeten. Ik ben een beetje de kluts kwijt. Na die zalige dagen is de schok van een vol leven met Peter naar een doodse stilte moeilijk te verwerken. Ik belde hem op het moment dat hij het appartement in Phoenix House binnenwandelde. Edwin had hem niet afgehaald, slechts een briefje achtergelaten. Lullig om zo in Londen thuis te komen. Edwin berekent dit soort dingen, afschuwelijk. Dan is Peter volgens hem te lang weggebleven. Ik ben 2 september niet naar mams graf gegaan. Althans, er staat niets over in mijn dagboek. Hoe is dit in godsnaam, pas zes jaar na haar dood, mogelijk? Ik herinner me dat ik toen, 2 september 1974 's ochtends bij haar was. David Russell wachtte als gewoonlijk in de auto. Mam vertelde: ‘Ik ben vannacht zowat gestikt.’ Waarom heb ik na die uitspraak er niet direct een dokter bij gehaald? Ik was die dag zogenaamd ‘druk’ met Pieter Baaij, de gasleveranties en een bezoek aan Den Haag. Mensen zijn ondingen.


Willem Oltmans (1925-2004) was een Nederlandse journalist. Zijn dagboeken (76 delen) zullen in hun geheel online worden gezet bij de dbnl. De papieren versie wordt uitgegeven on der de titel Memoires.

An Rutgers van der Loeff-Basenau -- 18 oktober 1974

Vrijdag
Mijn man las het artikel door en zei: 'Ze zullen je verwijten dat je elitair bent.' Zo'n moderne gemeenplaats die te pas en te onpas wordt gebruikt! Als ik een kind dat Suske en Wiske wil lezen (en hoeveel dertienjarigen doen dat nog) daarvoor in de plaats De Brief aan de Koning onder de neus zou willen duwen, ja dan.,. Maar als ik datzelfde kind geleidelijk aan veel eerder had kunnen brengen tot het lezen van lectuur die eindelijk zou leiden tot het genieten van De Brief aan de Koning, nee, dan zou dat geen elitair karwei zijn. Afijn, zou m'n dochter zeggen, je ploetert maar door, hoor. Inderdaad, we ploeteren door. Ik ga een uurtje wieden. Deze zomer stond ik soms wel vijf tot zes uur per dag ondersteboven kweek en zevenblad en andere rotzooi uit te trekken. Mijn goede bodembedekkers, zoals pachysandra, de paarse lamium, vergeetmijnietjes, viooltjes en maagdepalm moeten het op den duur winnen. Maar van al dat gebukt staan heb ik het gevoel dat mijn haren naar voren gaan groeien, zoals de sik van Michel Angelo (zegt men) naar boven begon te groeien toen hij op de steigers de zoldering van de Sixtijnse Kapel lag te schilderen. Ach, laat het alsjeblieft geen van beide waar zijn.


An Rutgers van der Loeff-Basenau (1910-1990) was een Nederlandse kinderboekenschrijfster. In 1974 hield zij op verzoek van NRC Handelsblad een 'Hollands Dagboek' bij.