donderdag 7 juli 2016

C.O. Jellema -- 8 juli 1976

C.O. Jellema (1936-2003) was dichter en essayist. In 2009 verscheen een keuze uit zijn dagboeken onder de titel Een web van dromen. Portret door Jacqueline Kasemier.

Kimi, donderdag, 8 juli 1976
[...] Toch is het een zegen, dat er weinig homoseksuele liefdesromans van tweede niveau, zoals dit boek [Mary Renault: The Charioteer], bestaan. Derde en vierde rang zijn er veel, maar sluiten inleving uit. Dit boek [heeft] voldoende niveau om je in te kunnen leven: het standaardiseert je eigen belevingen. Zoals hetero's na het zien van een film deze in het liefdesspel naspelen: zich identificerend met hun held en de vrouw, die zij in hun armen sluiten met de ster van het doek.
In die zin zijn ook homoseksuele liefdesromans, waarin het erom gaat: krijgen ze elkaar of niet, met een happy end even triviaal als hun heterosoortgenoten.
Maar zolang de homoseksualiteit nog een maatschappelijk onaanvaard verschijnsel is, en de vaste vriendschap helemaal, beschrijven deze romans een 'andere bestaansmogelijkheid', zijn zij 'ontwerp' - mits zij niet uitgaan van freudiaanse psychologie, noch zich tot het nichtenmilieu beperken. Vooral omdat zij voor de heterolezer de functie van oogopener, van ontwerp moeten hebben. In die functie is het happy end van een homoseksuele liefdesroman niet triviaal, maar juist noodzakelijk.

Skopelos, zaterdag, 10 juli 1976
De roze rozen, die een oude man aan de eters in de restauranttuin in de Plaka verkocht - het dode poesje tussen de tafeltjes op Skopelos - de gevangen vis, spartelend op straat, kinderen eromheen en de vanger nog eenmaal hem oppakkend, weer neerleggend voor toeschouwers: maar hij deed het niet meer.
De jonge slanke vader langs de kade, fier en met sigaretten en aansteker in de hand: zijn zoontje naast hem fietsend, een kinderfietsje — de vrucht van zijn schoot. Als hij oud is, is zijn zoontje mooi en fier - met sigaretten en aansteker; als hij lelijk is en tandeloos- zijn kleinzoon: zo geeft schoonheid zich door.
Dat de ober hier Niko heet wisten we al van zijn moeder bij wie wij een kamer hebben gehuurd - zij sprak de n uit als ñ: Njiko.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen